Ambera Wellmann
Mother, 2025olie op doek114,3 × 124,5 cm
Over het werk
In het najaar van 2025 had Ambera Wellmann in New York gelijktijdig twee nieuwe solotentoonstellingen. In beide tentoonstellingen presenteerde ze buitenaardse olieverfschilderijen die voortkomen uit een gelaagd schilderproces waarbij fragmenten voortdurend worden toegevoegd en opnieuw weggekrabd. De werken putten inspiratie uit haar landelijke jeugd in Nova Scotia en onderzoeken thema’s zoals begrafenisrituelen, stripclubs en relaties tussen mens en dier. Ze verbinden het organische met het artificiële tegen de achtergrond van een wereld in ecologische crisis.
Ambera Wellmann creëert schilderijen waarin lichamen, landschappen en emoties vloeiend in elkaar overlopen. Haar werk is sensueel, desoriënterend en vraagt om herhaalde observatie. Figuren smelten samen, vervormen of lossen op in hun omgeving, waardoor de grenzen tussen mens, dier en ruimte vervagen. Ze bevraagt conventionele voorstellingen van identiteit, gender en macht, en daagt tegelijk de blik van de toeschouwer uit.
Wellmanns beeldtaal is zowel geworteld in kunsthistorische tradities, met echo’s van Francisco Goya en Gustave Courbet, als uitgesproken hedendaags. Haar schilderijen zijn lichamelijk, ontregelend en poëtisch. Ze kunnen gelezen worden als een ode aan de complexiteit van het bestaan.
Uit deze duotentoonstelling verwierf de Groeninghe Art Collection het werk Mother. Het werk ontstond vanuit een mannequinhoofd dat de kunstenaar kreeg van haar vriend en collega-kunstenaar Raúl de Nieves. De arrogante uitdrukking en sculpturale schoonheid van het object gaan gepaard met een intense kwetsbaarheid. Voor de kunstenaar belichaamt het tegelijk kapitalistisch verlangen en zelfdestructie, en wordt het een symbool voor de fragiele aard van kwetsbare mannelijkheid.
Het schilderij toont een gespierde man, even groot als de mannequin, waardoor beide figuren binnen de compositie verschijnen als “ongelijke gelijken”. De mannequin, doorgaans zichtbaar achter glas in winkelvitrines, roept associaties op met spektakel en gecommercialiseerd verlangen. Ook een selfie is in het werk opgenomen, wat het beeld verder compliceert door thema’s van reflectie en zelfconfrontatie op te roepen.
Binnen één picturaal vlak plaatst het schilderij al zijn thema’s naast elkaar op gelijke hoogte: verlangen, kapitalisme, patriarchaat, geschiedenis en identiteit.
In plaats van een hiërarchie op te leggen, brengt het werk deze elementen samen in een onopgeloste maar zorgvuldig uitgebalanceerde spanning.
Ambera Wellmann
° 1982, Lunenberg, Nova Scotia, Canada. Leef en werkt in New York, VS.
Ambera Wellmann studeerde aan het Nova Scotia College of Art and Design in Halifax en aan Cooper Union in New York. In 2016 ontving ze de Joseph Plaskett Award in Painting, waardoor ze in Berlijn kon wonen en werken. Een jaar later won ze de prestigieuze RBC Canadian Painting Competition.
Vertrekkend vanuit de kunstgeschiedenis: van Goya en Bosch tot Courbet en de barokschilderkunst, maar ook vanuit digitale beeldcultuur en hedendaagse visuele media, ontwikkelde Wellmann een uitgesproken eigen schildertaal waarin sensualiteit, vervorming en psychologische intensiteit samenkomen.
Na periodes in Berlijn en Mexico-Stad evolueerden haar schilderijen naar donkerdere, meer atmosferische composities waarin lichamen, dieren en landschappen met elkaar verstrengeld raken in voortdurende processen van metamorfose. Wegschrapen en herwerken werden centrale elementen binnen haar praktijk, waardoor ze ambiguë ruimtes creëert waarin verleden en heden, menselijk en niet-menselijk, naast elkaar bestaan.
Haar monumentale schilderij Strobe werd in 2021 gepresenteerd tijdens de New Museum Triennial in New York en betekende een belangrijke internationale doorbraak. In 2023 onderzocht haar tentoonstelling Antipoem in de Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn verder thema’s als angst, macht, kwetsbaarheid en transformatie via gefragmenteerde en droomachtige beelden.
Wellmanns werk werd internationaal tentoongesteld in talrijke musea en kunstinstellingen, waaronder Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turijn (2023); Stavanger Art Museum, Noorwegen (2023); ICA Boston, Boston (2022); Palazzo Bollani, Venetië (2022); het New Museum, New York (2021); Staatsgalerie Stuttgart, Duitsland (2021); MAC Belfast, Verenigd Koninkrijk (2021); Pond Society, Shanghai (2021); The Columbus Museum of Art, Columbus, Ohio (2021); MoCO, Montpellier (2019); MoMA Warsaw, Polen (2019); Australian Center for Contemporary Art, Melbourne (2019); en Palais de Tokyo, Parijs (2019).
Haar werk bevindt zich in de permanente collecties van onder meer de National Gallery of Canada, Ontario; Museum of Fine Arts, Boston; Kistefos Museum, Jevnaker; Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turijn; de Philara Collection, Düsseldorf; de Aïshti Foundation, Beiroet; The Columbus Museum of Art, Columbus; ICA Miami, Miami; Mudam Luxembourg, Luxemburg; en het X Museum, Beijing.
Portfolio
