TAU LEWIS

Solo tentoonstelling ‘Mouth Close to Earth’ van 19 september 2026 tot 02 mei 2027 in Kunstmuseum Brandts, Odense, Denemarken.

In september presenteert Kunstmuseum Brandts in Odense de eerste grote solotentoonstelling in Scandinavië van de Canadese kunstenaar Tau Lewis. Het wordt meteen haar meest omvangrijke tentoonstelling tot nu toe, gerealiseerd in samenwerking met Tramway in Glasgow en de Performa Biennale in New York.

Lewis creëert monumentale wandtapijten, maskers en levensgrote sculpturen uit gerecycleerde stoffen, huiden, schelpen en gevonden materialen. Elk materiaal draagt volgens haar sporen, energieën en verhalen uit een vorig bestaan. Door ze zorgvuldig met de hand te verwerken, verbindt ze die geschiedenissen met actuele thema’s als duurzaamheid, klimaat, verbondenheid en overleven.

Haar trage, arbeidsintensieve werkwijze verwijst naar haar Jamaicaanse en sociale roots, maar vormt tegelijk een subtiel tegengewicht voor onze prestatiegerichte maatschappij. Tijd, zorg, ambacht en hergebruik worden bij Lewis vormen van verzet én verbondenheid.

Ook vergeten geschiedenissen, mythes en rituelen krijgen een centrale plaats. Met zachte materialen en traditionele technieken doorbreekt Lewis de hiërarchieën van de klassieke kunstgeschiedenis en geeft ze ruimte aan verhalen en culturen die daarin lange tijd nauwelijks zichtbaar waren.

In Kunstmuseum Brandts ontvouwt haar werk zich als een immersieve wereld van geesten, goden, materialen en herinneringen. Verschillende werken werden speciaal voor de tentoonstelling in Odense gecreëerd en worden verbonden door een soundscape van componist en muzikant Lyra Pramuk. Als rode draad loopt door de tentoonstelling de mythe van de Sumerische godin Inanna – een van de oudste overgeleverde verhalen uit de menselijke geschiedenis.

Een tentoonstelling over onze oorsprong en verschillen, maar bovenal over wat mensen over tijd, geografie en cultuur heen met elkaar verbindt.

MARGUERITE HUMEAU

JUIST GEOPEND

Een nieuwe in situ installatie ‘The Garden of Resuscitation (2026) vanaf 20 augustus 2026 @ Kistefos beeldenpark, Noorwegen.

Marguerite Humeau, genomineerd voor de Turner Prize, realiseert met The Garden of Resuscitation één van haar meest ambitieuze projecten tot nu toe.

Voor het beeldenpark van Kistefos in Noorwegen creëerde ze geen traditionele sculptuur, maar een levende, voortdurend veranderende omgeving waarin kunst, ecologie, ritueel en de cycli van de natuur samenvloeien.

Het werk, dat op 20 augustus 2026 opent en als zestigste kunstwerk aan de collectie van Kistefos wordt toegevoegd, werd speciaal voor deze plek ontworpen. Humeau beschouwt het omringende bos zelf als onderdeel van het kunstwerk. Planten, schimmels, de stroming van de rivier, gecultiveerde soorten en seizoensgebonden processen zorgen ervoor dat het werk nooit helemaal hetzelfde blijft.

Langs de Randselva ontvouwt The Garden of Resuscitation zich als een immersieve tocht door het landschap. Bezoekers wandelen door een tuin waarvan de planten samen het recept vormen voor een geheimzinnig ‘levenselixir’. Zitbanken uit gegoten papierpulp nodigen uit tot vertragen en observeren, terwijl een houten wandelpad zich als een contemplatieve route door het bos slingert.

In het hart van het project staat een monumentale sculptuur van een ‘tot leven gewekte’ spar, opnieuw samengesteld met elementen van soorten die in symbiose met de boom leven of erop parasiteren. Tussen de bomen verschijnen glazen recipiënten gevuld met het elixir dat wordt gemaakt van planten die rondom het kunstwerk groeien.

FRIEDRICH KUNATH

BINNENKORT OPENING

“The Nearest Faraway Place” van 1 september tot 24 oktober 2026 bij Pace -Seoul (Z-Korea).

Binnenkort opent bij Pace Gallery in Seoul The Nearest Faraway Place, een solotentoonstelling met nieuwe schilderijen en aquarellen van de Duitse kunstenaar Friedrich Kunath. Het is Kunaths eerste solotentoonstelling bij Pace in Seoul en zijn tweede tentoonstelling sinds hij zich in 2025 bij Pace Gallery aansloot.

In The Nearest Faraway Place verkent Kunath thema’s als afstand, verplaatsing en het verlangen om elders te zijn. Zijn werken bevinden zich vaak in de denkbeeldige ruimte tussen de plek waar we ons bevinden en de plek waarnaar we verlangen, of misschien zelfs de plek waarvoor we voorbestemd zijn.

Wegen verdwijnen achter bochten, over heuvels en voorbij de horizon. Menselijke figuren tekenen zich af tegen zonsondergangen waarop ze in stilte uitkijken. Het zijn landschappen die de blik naar buiten leiden, maar tegelijk de toeschouwer naar binnen doen kijken. Terwijl wij naar de wereld kijken, lijkt die wereld ook naar ons terug te kijken en onze kwetsbaarheid, onzekerheid en verlangens bloot te leggen.

Kunath werd geboren in Duitsland en woont en werkt afwisselend in Los Angeles en Europa. Dat voortdurende bewegen tussen continenten, plaatsen en tijdzones vormt een belangrijke achtergrond voor zijn recente werk. Hij lijkt zelf de tussenruimte te bewonen die in zijn schilderijen zo vaak voelbaar wordt: ergens tussen vertrek en aankomst, nabijheid en afstand, herinnering en verlangen.

In zijn nieuwste schilderijen en aquarellen onderzoekt Kunath de afstand tussen zichzelf en de buitenwereld. Melancholie en verlangen lopen als een rode draad door de werken. Zijn landschappen zijn daardoor nooit louter geografische plekken. Ze functioneren ook als innerlijke landschappen waarin afstand een emotionele betekenis krijgt.

De titel The Nearest Faraway Place vat die paradox treffend samen: de verte waarnaar we verlangen, kan soms dichterbij zijn dan we denken.

The most beautiful world in the world, 2020

Hannah Levy

VAKANTIETIP

In groepstentoonstelling ‘Directions’ van 21 juni tot 25 oktober 2026 bij Hauser & Wirth, Menorca.

Deze zomer presenteert Hauser & Wirth Menorca Directionless, een groepstentoonstelling samengesteld door kunstenaar Rashid Johnson. De tentoonstelling vertrekt vanuit het gevoel van desoriëntatie dat onze tijd kenmerkt: politieke zekerheden verdwijnen, collectieve verhalen verliezen hun kracht en ecologische zorgen nemen toe.

In plaats van antwoorden te bieden, onderzoekt Directionless hoe kunstenaars omgaan met onzekerheid, kwetsbaarheid en verandering. Johnson nodigde hiervoor onder meer Charles Gaines, Firelei Báez en Cristina Iglesias uit om mee vorm te geven aan de selectie.

De tentoonstelling brengt werk samen van kunstenaars als Firelei Báez, Georg Baselitz, Ali Cherri, Teresita Fernández, Mona Hatoum, Hugh Hayden, Hannah Levy, Julie Mehretu, Sigalit Landau en vele anderen. Samen tonen zij hoe kunst nieuwe perspectieven kan openen wanneer vertrouwde oriëntatiepunten verdwijnen.

Directionless loopt deze zomer op Illa del Rei in Menorca en brengt in totaal 28 internationale kunstenaars samen.

Untitled, 2023

ARTHUR JAFA

NAJAAR

Arthur Jafa krijgt grootste retrospectieve in New York.

‘ I Am Tony’ van 16 september tot 17 januari 2027 in The New Museum, NY.

Het is de grootste overzichtstentoonstelling ooit gewijd aan het werk van de Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Arthur Jafa.

De tentoonstelling ontleent haar titel aan de legendarische jazzdrummer Tony Williams en brengt werken samen uit bijna vier decennia van Jafa's artistieke praktijk. Aan de hand van films, videowerken, installaties en beeldmontages onderzoekt Jafa wat hij omschrijft als de ervaring van Black being: de culturele, historische en emotionele dimensies van het zwarte bestaan.

De tentoonstelling vult twee verdiepingen van het recent uitgebreide New Museum en toont zowel iconische werken als minder bekende projecten uit zijn carrière. Jafa verwierf internationale bekendheid met zijn krachtige videomontages waarin muziek, archiefbeelden, populaire cultuur en politieke geschiedenis samenvloeien tot indringende visuele ervaringen.

Met I Am Tony biedt het New Museum een uitzonderlijke inkijk in een van de meest invloedrijke kunstenaars van zijn generatie, wiens werk de grenzen tussen film, beeldende kunst en sociale reflectie voortdurend verlegt.

NAIRY BAGHRAMIAN, ARTHUR JAFA & JOSH KLINE (G VII)

Art Basel 2026

Deze 3 kunstenaars zijn geprogrammeerd op het Art Basel Conversations programma.

Dit jaar krijgt het programma een nieuwe thuisbasis in het auditorium van de Event Hall, waar kunstenaars, muzikanten en creatieve denkers uit verschillende disciplines samenkomen voor inspirerende gesprekken en ontmoetingen.

Het programma belooft een bijzondere editie te worden, met exclusieve één-op-ééngesprekken met de medaillewinnaars van de Art Basel Awards 2026: kunstenaar en filmmaker Arthur Jafa en de Cubaans-Amerikaanse kunstenaar María Magdalena Campos-Pons. Hun gesprekken bieden een unieke inkijk in hun artistieke praktijk, maatschappelijke visie en internationale impact.

Daarnaast verwelkomt Art Basel ook Nairy Baghramian, de visionaire kunstenares achter het Messeplatz Project van dit jaar. Haar werk, dat bekendstaat om zijn sculpturale spanning tussen architectuur, lichaam en ruimte, vormt een van de hoogtepunten van de beurseditie.

Ook buiten de klassieke kunstwereld zoekt Conversations opnieuw de dialoog op. Zo maakt de internationaal gerenommeerde dj en producer Dixon zijn opwachting in het programma. Zijn aanwezigheid onderstreept hoe Art Basel steeds meer bruggen slaat tussen hedendaagse kunst, muziek en bredere cultuur. Goede of geen goede evolutie ? Open voor debat.

Eén van de meest actuele en prikkelende gesprekken van deze editie is zonder twijfel Zero 10 | Art without artists, goddam algorithms everywhere, dat plaatsvindt op 19 juni van 17.30 tot 18 uur. Het panel onderzoekt hoe AI de kern van culturele productie ingrijpend verandert. In een wereld waarin algoritmes in enkele seconden beelden, teksten en muziek kunnen genereren zonder menselijke maker, rijzen fundamentele vragen over auteurschap, originaliteit en artistieke expertise.

Aan het debat neemt ook Josh Kline deel. Ons bekend om zijn confronterende installaties en video’s waarin technologie, arbeid, surveillance en de toekomst van de mens een centrale rol spelen. Zijn werk onderzoekt al jaren hoe digitale systemen onze samenleving hervormen en hoe technologie steeds dieper doordringt in identiteit, politiek en menselijke relaties. Het gesprek sluit daardoor naadloos aan bij thema’s die ons vandaag bezighouden.

RACHEL ROSSIN

Tentoonstelling van 12 mei tot 15 juli 2026 at Saint Laurent Rive Droite, New York (US).

Rachel Rossin, gevestigd in New York, beweegt zich op het snijvlak van kunst, technologie en computerprogrammering. Als transdisciplinaire kunstenaar onderzoekt ze hoe digitale technologie onze waarneming, autonomie en controle beïnvloedt. Haar praktijk combineert schilderkunst, digitale omgevingen en interactieve installaties waarin abstractie en figuratie voortdurend in elkaar overvloeien.

Een aantal werken in de tentoonstelling behoren tot haar nieuwe reeks Antidotes, waarin Rossin schilderkunst benadert als een vorm van cognitief herstel binnen onze digitaal overprikkelde samenleving. De reeks vertrekt vanuit onderzoek naar neurowetenschappen en neuro-esthetica, met bijzondere aandacht voor de impact van schoonheid, verwondering en aandacht op het menselijk brein.

Voor deze werken gebruikte Rossin zelfs haar eigen fMRI-hersenscans. De neurale patronen die verband houden met gevoelens van verwondering en “awe” vertaalt ze naar schilderkundige gebaren en ritmes in het oppervlak van het doek. De schilderijen worden opgebouwd met handgemaakte pigmenten vermengd met marmerstof, wat zorgt voor een fluweelachtige huid die het licht absorbeert en tegelijk subtiel verstrooit.

Ook kleur speelt een cruciale rol. Rossin baseert haar kleurensystemen op wetenschappelijk onderzoek naar tinten en vormen die fysiologische reacties kunnen beïnvloeden, zoals het verlagen van cortisolniveaus en het stimuleren van rust en herstel in het zenuwstelsel.

De tentoonstelling bij Saint Laurent Rive Droite toont zo niet alleen een fascinerende dialoog tussen kunst en technologie, maar ook een zoektocht naar verstilling, aandacht en mentale recuperatie in een tijdperk van permanente digitale prikkels.

In samenwerking met kunstenaar en Magenta Plains NY.

Caduceus with a New Vein Thicket, 2021, Oil, acrylic, airbrushed acrylic, spray paint, enamel and aluminum on canvas, 198,4 × 152,4 cm.

ARTHUR JAFA

BIËNNALE VENETIE 2026

‘Helter Skelter’ tot 23 november 2026 in Palazzo Ca’ Corner della Regina, Fondazione Prada Venetie (IT).

In Ca’ Corner della Regina brengt curator Nancy Spector voor het eerst het werk samen van Arthur Jafa en Richard Prince. De tentoonstelling Helter Skelter onderzoekt hoe beide kunstenaars beelden uit de populaire cultuur gebruiken en herwerken tot confronterende kunst.

Met fotografie, video, schilderijen en installaties tonen Jafa en Prince een rauwe blik op Amerika. Van Black culture en identiteit tot celebritycultuur, macht en media. Hun werk is sterk geïnspireerd door het idee van de readymade van Marcel Duchamp.

De titel Helter Skelter verwijst tegelijk naar chaos, het bekende nummer van The Beatles en de donkere geschiedenis rond Charles Manson. Daarmee vat de tentoonstelling perfect haar centrale thema samen: de complexe, chaotische en vaak ongemakkelijke realiteit van de Amerikaanse cultuur.

Update: Voorzitter Francis kon de tentoonstelling reeds bezoeken en merkte een gelijkaardig werk op als dat uit de collectie van Groeninghe V II (zie foto onderaan).

Fotocredit Francis Vanhoonacker

FRIEDRICH KUNATH

Solotentoonstelling van 9 mei tot 4 juli bij Tim van Laere Gallery Rome. (IT).

Het is de vierde solotentoonstelling van Friedrich Kunath bij de gallerij en zijn eerste in Rome. De tentoonstelling omvat nieuwe schilderijen die een voortzetting vormen van zijn verkenning van emotionele ambiguïteit, culturele vermenging en de subtiele absurditeiten van het hedendaagse leven.

Roma-2026- 106,8x152,6cm

Serenity-Now-Its-Going-To-Be-Alright-2026-oil-on-canvas-76-x-61--cm

Running-Out-Of-World-F40-2026-oil-on-canvas-183-x-152,5 cm

Love-Is-Free-Give-It-Away-2026-oil-on-canvas-122-x-152,5-cm

SOIL THORNTON

Update ontvangen van Elena:

Tentoonstelling “Metabolising eviction try, work_mp3 and other games of topping van 29 april tot 5 juli 2026 in the Swiss Institute, New York (VS).

De eerste institutionele solotentoonstelling van SoiL Thornton in New York City verkent thema’s als identiteit, macht en systemen van controle. Onder de titel Topping onderzoekt Thornton hoe relaties tussen kunstenaar, instituut en samenleving gevormd worden door afhankelijkheid en onderhandeling. Het werk toont hoe leven, arbeid en bestaanszekerheid met elkaar verstrengeld zijn.

Bij binnenkomst zien bezoekers een video-installatie opgebouwd uit fragmenten van lezingen, telkens wanneer het woord “work” wordt uitgesproken. Door herhaling en vertraging verschuift de betekenis van arbeid: het wordt tegelijk handeling, object en ritme, terwijl de inhoud vervaagt.

Daarnaast presenteert Thornton persoonlijke documenten rond een huisuitzetting, gecombineerd met correspondentie en alledaagse objecten. Hiermee vervaagt de grens tussen kunst en de omstandigheden die haar mogelijk maken.

Andere elementen in de tentoonstelling verwijzen naar zorg, rust en precair wonen. Een video-installatie over medische beeldvorming en geldstromen benadrukt hoe toegang tot het lichaam en persoonlijke data wordt gecontroleerd door grotere systemen.

Samen tonen de werken de breekbare structuren die ons leven bepalen, terwijl ze tegelijk ruimte openlaten voor alternatieven, gesymboliseerd door een felgroene wand als mogelijke achtergrond voor een andere wereld.

ALEXANDER CARVER

Update ontvangen van Elena.

Alexander Carver is geselecteerd voor de centrale internationale tentoonstelling:

Solotentoonstelling ‘ The Knot’ nog tot 9 mei 2026 bij Miguel Abreu Gallery in New York (VS).

In een reeks van twaalf schilderijen onderzoekt Carver hoe technieken als frottage, monoprinting en expressief penseelwerk complexe, gelaagde oppervlakken kunnen creëren. Zijn werk doorbreekt klassieke tegenstellingen zoals binnen en buiten of lichaam en wereld, en zoekt juist naar wat zich daartussen bevindt.

Het motief van de knoop speelt hierin een centrale rol. Die verschijnt zowel als beeld als structuur en staat symbool voor verbinding én verwarring. Dit spanningsveld doordringt Carvers schilderijen.

Zijn proces is fysiek en experimenteel: reliëfs achter het doek worden met olieverf ‘afgedrukt’, wat beelden oplevert die doen denken aan medische scans. Geïnspireerd door anatomische studies en historische beelden van het lichaam, ontstaat een schilderkunst die tegelijk archaïsch en hedendaags aanvoelt.

De werken vormen een pulserend geheel waarin vormen opduiken en verdwijnen. In plaats van figuur en achtergrond centraal te stellen, richt Carver zich op de ruimte ertussen. Het is een dynamisch veld vol beweging en betekenis.

Carver zal ook te zien zijn op de Biënnale 2026. Hij is geselecteerd voor de centrale internationale tentoonstelling in Giardini.

The Sternum, 2026 - Oil on linen, 243.8 x 198.1 cm

The Return of the Repressed (After Wound Man), 2026 - Oil on linen, 198.1 x 163.2 cm

Chest X-Ray (Anterior), 2026 - Oil on linen, 65.4 x 88.9 cm

HAYDEN DUNHAM

“Never is Over” van 30 april tot juni 2026 bij Company Gallery, New York (VS).

In haar derde gallerijtentoonstelling NEVER IS OVER verkent Hayden Dunham via sculptuur, geluid en installatie een intrigerend idee: alles in het universum beweegt uiteindelijk terug naar verbinding.

In de ruimte zweven lelies en notities gewichtloos door de lucht, terwijl een glazen object langzaam lekt naar een lagere verdieping waar een ladder van water vloer en plafond verbindt. Een dromerige geluidslaag van walviszang en kosmische frequenties vult de ruimte. Verspreid staan objecten met stemmen van overledenen, die pas hoorbaar worden wanneer ze worden opengebroken. Een krachtig beeld voor loslaten als voorwaarde voor hereniging, terug naar verbinding.

Dunham stelt verlossing voor als iets natuurlijks, geen morele prestatie maar een kosmisch proces. Net zoals atomen en sterren zich steeds opnieuw verbinden, bewegen ook wij richting eenheid. Breuk is tijdelijk, terugkeer onvermijdelijk.

Met invloeden uit wetenschap en spiritualiteit creëert Dunham een poëtische ervaring over verandering, verlies en verbondenheid. NEVER IS OVER herinnert ons eraan dat elk einde ook een nieuw begin is.

Praise, 2025

MARGUERITE HUMEAU

Genomineerd voor de Turner Prize 2026.

De winnaar wordt op 10 december 2026 bekend gemaakt.

Marguerite Humeau is genomineerd voor haar solotentoonstelling Torches, waarin ze de oorsprong van het leven, de vroege menselijke geschiedenis en denkbeeldige toekomstwerelden onderzoekt.

De jury prees haar “filmische tentoonstellingsstijl en haar benadering van ecologische en existentiële vraagstukken via inventieve vormen, speculatieve scenario’s en dynamische verschuivingen in schaal.”

VIVIEN ZHANG

BINNENKORT OPENING Gallery Weekend Berlin 2026

Eerste tentoonstelling bij Max Hetzler, “𝙁𝙞𝙚𝙡𝙙 𝘾𝙤𝙣𝙙𝙞𝙩𝙞𝙤𝙣𝙨” van 30 april tot 27 juni 2026, Berlin. (DE).

Het is het galeriedebuut van Vivien Zhang bij Max Hetzler.. Onder de titel Field Conditions presenteert Zhang een reeks nieuwe schilderijen en werken op papier die de grenzen van perceptie, identiteit en realiteit verkennen.

De titel van de tentoonstelling verwijst naar een term die gebruikt wordt om veranderlijke omstandigheden in de echte wereld te beschrijven: situaties die zich onttrekken aan controle of simulatie. Dit concept vormt een rode draad door Zhangs praktijk. Haar werk balanceert voortdurend tussen tegenstellingen: realiteit en illusie, origineel en kopie, analoog en digitaal, vlakheid en diepte. Die spanningsvelden zorgen voor een visuele ervaring die zowel verleidelijk als ontregelend is.

Centraal in de tentoonstelling staan haar bloemgeïnspireerde schilderijen. Op grote, levendige doeken onderzoekt Zhang de grens tussen figuratie en abstractie. Haar bloemen lijken herkenbaar, maar ontsnappen tegelijkertijd aan duidelijke classificatie. Ze verwijst naar plantensoorten met termen als pseudo en affinis, woorden die suggereren dat iets een imitatie of verwante variant van het origineel is. Daarmee stelt ze vragen over authenticiteit en de manier waarop waarde en identiteit worden toegekend of soms verkeerd geïnterpreteerd.

Een opvallend werk in de tentoonstelling is Tectonic Bloom (2026). Dit schilderij is gebaseerd op een bloem uit Zuid-China, waarvan de lokale naam vertaald kan worden als ‘valse Sterculia’. Zhang heeft de bloem nooit in het echt gezien; ze kent haar alleen via een foto die haar moeder stuurde. Hierdoor krijgt de bloem een symbolische lading als representatie van het moederland. Het is een herinnering die zowel persoonlijk als gefilterd is.

In het schilderij worden de bloemblaadjes uiteengerafeld en weergegeven in brede, expressieve penseelstreken van oranje pigment. Over het oppervlak liggen glanzende zwarte zaden verspreid, elk met zorgvuldig geschilderde schaduwen die een bijna tastbare driedimensionaliteit creëren. Het werk speelt met diepte en illusie, en nodigt de kijker uit om na te denken over wat echt is en wat geconstrueerd.

Vivien Zhang, Tectonic Bloom, 2026,

JAMIAN JULIANO VILLANI

8 Artists to Follow If You Like Marcel Duchamp, Tara Anne Dalbow, Artsy, 17 april 2026.

Wat hebben Jamian Juliano-Villani & Duchamp gemeen?

In het artikel van Tara Anne Dalbow wordt duidelijk hoe Duchamp gedurende zijn carrière de grenzen van kunst radicaal heeft verlegd. Zijn beroemde readymades doorbraken traditionele ideeën over creativiteit, vakmanschap en esthetiek. Hij verhief alledaagse objecten tot kunst

Met provocerende werken zoals zijn bewerkte Mona Lisa en het iconische urinoir (Fountain, 1917) maakte hij van kunst een intellectuele en conceptuele ervaring in plaats van enkel een visuele.

Vandaag blijft zijn nalatenschap zichtbaar, onder meer in grote tentoonstellingen zoals die in Museum of Modern Art, waar een omvangrijke retrospectieve zijn werk opnieuw onder de aandacht brengt. Duchamp gaf kunstenaars als het ware toestemming om regels te breken, disciplines te mengen en voortdurend te experimenteren zonder zich te conformeren aan gevestigde stijlen. Dat Duchamp de hedendaagse kunstwereld hiermee beïnvloedt, staat buiten kijf.

Eén van de hedendaagse kunstenaars die deze geest belichaamt, is Jamian Juliano-Villani. Haar werk sluit nauw aan bij Duchamps gedachtegoed. Haar ouders waren zeefdrukkers. Ze is opgegroeid in een omgeving van massaproductie en ontwikkelde zo een fascinatie voor herhaling en beeldcultuur. In haar schilderijen combineert ze uiteenlopende visuele bronnen: van memes en filmstills tot kunsthistorische referenties en stockfoto’s.

Net als Duchamp beschouwt Juliano-Villani een gekozen beeld al als een transformatie op zich. Haar werk speelt met de grenzen tussen “hoge” en “lage” cultuur en brengt onverwachte combinaties samen, vaak met een humoristische en absurde twist. Ze mengt technieken zoals olieverf en airbrush, en ondermijnt daarbij traditionele hiërarchieën binnen de kunst.

Ook het idee van auteurschap wordt door haar bevraagd. Ze werkt met input van andere: van vrienden tot publieke figure. Ze laat zelfs schilderijen uitvoeren door reproductieschilders in China, wat ze zelf omschrijft als “menselijke AI”. Hiermee sluit ze naadloos aan bij Duchamps idee dat kunst niet alleen draait om het maken, maar vooral om het concept en de handeling erachter.

Het artikel toont hoe Duchamps revolutionaire visie nog steeds doorwerkt in de hedendaagse kunst. Kunstenaars zoals Jamian Juliano-Villani zetten zijn erfenis voort door speels, kritisch en grensverleggend te blijven werken in een wereld waarin beelden voortdurend circuleren en betekenis steeds opnieuw wordt gevormd.

The Breakfast From Hell, 2014, Archival pigment print on 305gsm Hahnemuhle Photo Ragn 40.3 × 36.8 cm

Jamian Juliano-Villani, Emily is a Legend, 2025. Courtesy of Gagosian.

Jamian Juliano-Villani, Women, 2024

RACHEL ROSE

In “The Rest” bij Gladstone Gallery in New York van 13 maart tot 25 april 2026.

Het werk van Rachel Rose richt zich op de wijze waarop landschappen verhalen en geloofssystemen vormgeven, en hoe het alledaagse het sublieme in zich kan dragen. Haar fascinatie voor de pre-industriële landschapsschilderkunst vormt het vertrekpunt voor een onderzoek naar hoe canonieke beeldtradities geschiedenis, identiteit en onze verhouding tot de natuur construeren.

In haar schilderijen ontbreken doorgaans menselijke figuren; het landschap zelf fungeert als drager van emotionele en symbolische betekenis. Daardoor worden psychologische toestanden en vormen van kwetsbaarheid gesitueerd binnen een uitgestrekte en moeilijk te doorgronden natuurlijke wereld.

Drie begrippen die als thema’s in het werk van Rose voorkomen of zijn gebruikt om haar werk te beschrijven: afwezige figuren, ecologische verstoringen, het sublieme in het alledaagse

JOSH KLINE

UPCOMING

Video’s van Josh Kline te zien in tentoonstelling van 29 april tot 23 september 2026 in het Mori Art Museum (MAM), Tokyo (Japan).

De 23ste editie van MAM Screen presenteert twee video’s van Josh Kline: Capture and Sequestration: Gasoline en Capture and Sequestration: Cigarettes (2023). Beide werken maken deel uit van een groter project rond de klimaatcrisis.

Kline vertrekt vanuit alledaagse handelingen zoals benzine verbranden of een sigaret roken. Hij koppelt die aan bredere systemen van industrialisatie, extractie en macht. Zo toont hij hoe gewone acties verbonden zijn met de klimaatcrisis.

De titel verwijst naar CO₂-opslag als technologische oplossing, maar Kline stelt een bredere vraag: kunnen we ook sociale en historische “vervuiling” zomaar wegwerken? Zijn werk benadrukt dat klimaatverandering niet alleen technologisch, maar ook historisch en politiek is.

Door te focussen op grondstoffen zoals olie en tabak, verwijst Kline naar de oorsprong van economische macht en ongelijkheid, inclusief slavernij en kolonisatie. In zijn video’s worden deze complexe geschiedenissen samengebracht in eenvoudige, krachtige beelden.

Capture and Sequestration: Gasoline, 2023, high-definition video (color, sound), 14 min. 25 sec. Courtesy: Lisson Gallery; 47 Canal.

Capture and Sequestration: Cigarettes, 2023, high-definition video (color, sound), 13 min. 31 sec. Courtesy: Lisson Gallery; 47 Canal.

LU YANG

‘DOKU The Illusion’ van 8 mei tot 4 oktober 2026 bij Espace Louis Vuitton, Venetië (IT).

Tijdens de internationale kunstzomer in Venetië krijgt hedendaagse kunst opnieuw een podium van wereldformaat. Lu Yang is te zien in het Espace Louis Vuitton Venezia. Deze tentoonstelling loopt parallel aan de 61ste editie van de Biënnale en maakt deel uit van het bredere programma van de Fondation Louis Vuitton, dat onder de naam Beyond the Walls internationale kunstprojecten toegankelijk maakt voor een wereldwijd publiek. Sinds 2014 brengt dit initiatief werken uit de collectie naar steden zoals Tokio, München, Beijing, Seoul en Osaka.

Met DOKU The Illusion zet Lu Yang de verkenning van identiteit, technologie en spiritualiteit voort. De tentoonstelling draait rond de nieuwste film, het vierde hoofdstuk in de DOKU-serie, een ambitieus narratief project dat ze in 2019 begon.

Voor deze presentatie creëert Lu Yang een totaalinstallatie waarin beeld en sculptuur samenkomen. Centraal staat de film DOKU The Illusion, waarin digitale avatars, filosofische thema’s en futuristische esthetiek samen een hypnotiserende ervaring vormen. De kunstenaar staat bekend om haar unieke stijl waarin elementen uit gaming, anime, neurowetenschappen en religie samenvloeien. In deze nieuwe film staat DOKU The Illusion centraal, het vierde deel van de DOKU-serie, een ambitieus verhalend project waarmee de kunstenaar in 2019 is begonnen.

De combinatie van sculpturen en video versterkt de immersieve kracht van het werk, waardoor bezoekers letterlijk ondergedompeld worden in Yangs universum.

De tentoonstelling benadrukt niet alleen Lu Yangs innovatieve praktijk, maar ook de missie van Fondation Louis Vuitton om hedendaagse kunst internationaal te verspreiden. Door tentoonstellingen zoals deze buiten de muren van traditionele musea te brengen, bereikt kunst een breder en diverser publiek.

DOKU The Illusion bevestigt Lu Yang’s positie als één van de vooruitstrevende stemmen in de hedendaagse kunst. Het werk nodigt uit tot reflectie over wat het betekent om mens te zijn in een steeds digitalere wereld.

DOKU The Illusion

HANNAH LEVY

Eerste institutionele tentoonstelling van Hannah Levy in Europa “Blue Blooded, Sangue blu van 28 maart 2026 tot 12 juli in Museo Nivola, Sardinië.

Met de titel Blue Blooded , Sangue blu presenteert de tentoonstelling een nieuwe reeks sculpturen die geïnspireerd zijn op de degenkrab, een oeroud mariene geleedpotig dier dat al honderden miljoenen jaren op aarde leeft. Dit opmerkelijke dier is niet alleen een levend fossiel, maar speelt vandaag ook een cruciale rol in de moderne geneeskunde: het blauwe bloed van de degenkrab wordt gebruikt om de veiligheid van medische vaccins en apparatuur te testen.

In haar nieuwe sculpturen verkent Levy de spanningsvelden tussen biologie, technologie en kwetsbaarheid. Door organische vormen te combineren met industriële materialen onderzoekt ze hoe lichamen, zowel menselijke als niet-menselijke, worden gevormd, beschermd en geëxploiteerd binnen hedendaagse systemen.

De tentoonstelling wordt gecureerd door Giuliana Altea, Antonella Camarda en Luca Cheri en brengt Levy’s werk in dialoog met de unieke context van het Museo Nivola.

HAN BING

Interview met Hang Bing in ‘New Wave Magazine’, verschenen n.a.l.v. Arco Madrid 2026.

Roots and Ruins: Kunstenaar Han Bing over natuur, herinnering en vrijheid

Han Bing werd geboren op het eiland Yuzhou en groeide op in een paardenboerderij in Shandong. Ze leerde zichzelf meer dan tien jaar lang schilderen voordat ze naar de Centrale Academie voor Schone Kunsten in Peking ging. Haar werk heeft haar sindsdien over de hele wereld gebracht, van bouwplaatsen in Delhi tot de straten van Los Angeles, gedreven door een voortdurende bezorgdheid over wat de moderne beschaving ons ecologisch en spiritueel kost. Het resultaat is een kunstvorm die haar taal vindt in ruïnes, puin en afgedankte voorwerpen, allemaal plekken waar de meeste mensen gewoon voorbij lopen en geen aandacht aan schenken. Vuk Winrow sprak met haar voorafgaand aan haar aanwezigheid op Art Madrid.