AANGEKONDIGD
Solotentoonstelling โOn A Clear Day I Can See You Foreverโ van 7 maart tot 16 mei 2026 bij Max Hetzler Paris (FR).
On A Clear Day I Can See You Foreverโ, 2025, oil on canvas, in 3 parts, overall: 213.4 x 548.6 x 3.8 cm.; each: 213.4 x 182.9 x 3.8 cm.
GALLERY WEEKEND BERLIN 2026
Nieuwe tentoonstelling werd aangekondigd bij Gallerie Max Hetzler n.a.l.v. de 22e editie van Gallery Weekend Berlin dat plaatsvindt van vrijdag 1 mei tot en met zondag 3 mei 2026.
57 galeries in Berlijn openen dan tijdens dit weekend hun voorjaarstentoonstellingen.
Petzel verwelkomt Emma Webster.
Eerste tentoonstelling bij Galerie Petzel van 30 april tot 6 juni 2026, New York (US).
Galerie Petzel heeft aangekondigd dat het de in Los Angeles gevestigde kunstenaar Emma Webster voortaan zal vertegenwoordigen, samen met galerie Perrotin. Met deze gezamenlijke vertegenwoordiging verstevigt Webster haar positie binnen het internationale galerielandschap.
Op 30 april opent bij Petzel een tentoonstelling met nieuw werk. Voor Emma Webster markeert het een nieuw hoofdstuk in een snel evoluerende internationale carriรจre.
JUNI 2026
Tijdens de komende editie van Art Basel zal de stad het toneel worden van indrukwekkende nieuwe kunstwerken in de openbare ruimte.
Nairy Baghramian, รฉรฉn van de eerste winnaars van de Art Basel Awards Gold Award in de categorie โGevestigde kunstenaarsโ, zal er op de Messeplatz grootschalige sculpturale werken presenteren.
BINNENKORT OPENING
Nieuwe solotentoonstelling van 12 maart tot 18 april bij Gallerie Sociรฉtรฉ, Berlijn (DE).
In haar vierde solotentoonstelling zal Bunny Rogers de galerie transformeren in een donkere, game-achtige wereld vol persoonlijke symboliek. In deze meeslepende installatie duikt ze in themaโs als vervreemding, kwetsbaarheid en emotionele verbondenheid. Rogers verbeeldt zichzelf als Jeanne dโArc uit de MTV-serie Clone High. Dat is een avatar waarmee ze haar eigen ervaringen op afstand kan hercoderen.
In elk zelfportret houdt Jeanne een sleutel vast, gebaseerd op echte sleutels van dierbaren. Deze subtiele variaties symboliseren de psychologische spanning tussen toegang en uitsluiting, bescherming en intimiteit. De tentoonstelling zal fungeren als een intiem ritueel waarin gewone objecten geladen worden met tederheid, verlies en herinnering.
Bunny Rogers, Joan R Key 5, 2025, Fine Art Print on Hahnemรผhle PhotoRag Ultrasmooth 305g, gold-leafed artist frame, 200.5โรโ163โรโ7.5โcm
In een artikel van The New Yorker volgt Emma Allen kunstenares Jamian Juliano-Villani terwijl ze reflecteert over haar carriรจre, twijfels en speelse inspiratiebronnen. Lees zeker het artikel om meer over Jamian Julilano-Villani te weten te komen.
Juliano-Villaniโs werk hangt inmiddels in prestigieuze musea als het Whitney en het Guggenheim. Toch worstelt ze soms met existentiรซle vragen die veel creatieven herkennen: wanneer is een schilderij af? Wanneer is het goed genoeg? Het proces voelt eindeloos. Even fantaseerde ze zelfs over een baan als dierenartsassistente. Gewoon een duidelijke negen-tot-vijf job, zonder artistieke twijfel.
Centraal in het artikel staat haar schilderij โTim and Mushuโs Excellent Adventure: Butter Beer Edition, 2025โ, een vrije bewerking van de oorspronkelijke boekcover van The Amazing Adventures of Kavalier & Clay. Het werk toont het Empire State Building, met handen die de zwart-witte spits omlijsten, terwijl een man naar beneden bungeejumpt. Juliano-Villani schilderde het in haar studio in Flatiron, denkend aan het gevoel van opgesloten zijn in een gebouw, maar ook aan het bestaan als New Yorker. Ze probeerde zich voor te stellen wat immigranten moeten hebben gevoeld toen ze met niets naar de stad kwamen.
Haar inspiratie is een mix van hoge en lage cultuur: van Dana Schutz tot Disneyโs Mulan en de Harry Potter-winkel om de hoek. โButter Beerโ verwijst naar het drankje uit de Harry Potter-wereld, en ze geeft lachend toe dat ze meer dan รฉรฉn toverstaf heeft gekocht. Voor haar bestaat kunst niet in een ivoren toren. Alles kan materiaal zijn.
Ook stripkunst speelt een grote rol in haar wereld. Ze noemt cartoonisten als Mort Drucker, Cal Schenkel en Richard Corben als favorieten. Superhelden, popcultuur en persoonlijke referenties vloeien moeiteloos samen in haar werk.
Het artikel eindigt warm en persoonlijk, met een gesprek tussen Jamian en haar moeder Michele.
The New Yorker, February 2026
Toont pop-up 2 monumentale videoโs nog tot 30 maart 2026 in Kunsthalle Kiel (DE).
In de Kunsthalle Kiel ontvouwt zich bij het vallen van de avond een indrukwekkend kleurenspel. โElectromagnetic Brainologyโ van Lu Yang betovert met sacrale beelden en medische referenties en vormt de laatste pop-uptentoonstelling vรณรณr de grootschalige verbouwing van het museum.
Tot en met 30 maart is dagelijks een monumentale video-installatie van de Chinese kunstenaar te zien. Het werk verkent de cyclus van het leven en verweeft medische procedures met spirituele en psychedelische elementen.
Achter de ramen van de voorbouw flitst het fel en onstuimig in verzadigde kleuren: een mens ligt in een kist. Levend of dood? De kist sluit als een val en verdwijnt in een wonderlijke lijkwagen die doet denken aan een Aziatische tempel. Deze beweegt zich vervolgens door een sacrale ruimte, gedomineerd door intense roodtinten, en lijkt uiteindelijk door een fantasierijke, hallucinerende wereld te reizen.
In een tweede video verschijnen vier stripachtige figuren die verwijzen naar strijders, helden en godheden. In hoog tempo transformeert het beeld voortdurend, terwijl ook de overige raampartijen van het museum โs avonds mysterieus oplichten.
De installatie ontvouwt haar volledige kracht bij het invallen van de duisternis. Het werk fungeert als een visueel afscheid van de Kunsthalle Kiel. Electromagnetic Brainology maakt deel uit van de collectie van Haus N van Gunda en Peter Niemann, die hun werken al jarenlang in bruikleen geven aan musea.
Dansende goden in de linkervideo van de installatie
In de groepstentoonstelling โWhat a Wonderful World: An Audiovisual Poemโ van de Julia Stoschek Foundation, nog tot 20 maart 2026 in the Variety Arts Theater Los Angeles.
In โWhat a Wonderful Worldโ, samengesteld door Udo Kittelmann, ontvouwt zich een meeslepende filmische reis door 120 jaar visuele cultuur en menselijke emotie. Deze tentoonstelling, de eerste grootschalige presentatie van werken uit de Julia Stoschek Foundation in de Verenigde Staten, slaat een gewaagde brug tussen hedendaagse videokunst en vroege filmgeschiedenis, van stomme films tot baanbrekende klassiekers.
De presentatie toont hoe tijdgebonden media: van pioniers als Alice Guy-Blachรฉ, Georges Mรฉliรจs en Walt Disney tot hedendaagse stemmen zoals Lu Yang en Arthur Jafa.
De tentoonstelling is opgezet als een audiovisueel gedicht, waarin ironie, tederheid, kritiek en verwondering elkaar afwisselen. Elk werk draagt bij aan een collectief portret van de mensheid: haar verlangens, dromen, angsten en tegenstrijdigheden. Het resultaat is een gelaagde en visueel prikkelende montage van beelden die de universele themaโs van liefde, geweld, vervreemding en hoop tastbaar maken.
Kunstenaars: Marina Abramoviฤ, Doug Aitken, Kader Attia, Dara Birnbaum, Monica Bonvicini, Robert Boyd, Chris Burden, Paul Chan, Thomas Demand, Maya Deren, Cyprien Gaillard, Douglas Gordon, Anne Imhof, Arthur Jafa, Ulysses Jenkins, Jesper Just, Sigalit Landau, Mark Leckey, Klara Lidรฉn, Paul McCarthy, Alex McQuilkin, Ana Mendieta, Precious Okoyomon, Jon Rafman, Bunny Rogers, Jacolby Satterwhite, Christoph Schlingensief, Jeremy Shaw, P. Staff, Sturtevant, Wolfgang Tillmans, Wu Tsang, Ant Farm & T.R. Uthco, Jordan Wolfson, Lu Yang.
Lu Yang, DOKU The Flow, 2024.
Bunny Rogers
โLu Yang on Art as the Perfect Cloakโ @ Le Random, 28 januari 2026.
Een filosofische verkenning met Peter Bauman (hoofdredacteur bij Le Random) waarin eenzaamheid niet wordt benaderd als gemis, maar als fundamentele waarheid van het menselijk bestaan. We onderzoeken de vervagende grens tussen het biologische lichaam en de digitale avatar, en richten ons op de zoektocht naar de onveranderlijke โwaarnemerโ die schuilgaat achter de simulatie van de werkelijkheid.
Deze denkoefening vormt het filosofisch kader voor de aankomende solotentoonstellingen in New York.
Le Random is een toonaangevende digitale instelling en verzameling die zich richt op het verzamelen, contextualiseren en promoten van on-chain generatieve kunst. Het platform belicht de geschiedenis en pioniers van deze kunstvorm
Het werk โจโScry Glass IIIโ, 2023 โจvan Rachel Rossin is aangekocht door het Solomon R. Guggenheim Museum in New York.
Scry Glass III is een stille kleurenvideo van negen minuten, getoond op een rond LED-scherm. Het werk dompelt de toeschouwer onder in een zorgvuldig gecreรซerde digitale wereld, zichtbaar alsof je door bol glas kijkt. Met een hypnotiserende sfeer en gelaagde visuele structuur nodigt Rossin uit tot reflectie op technologie, zintuiglijke ervaring en de grenzen van perceptie. Haar werk beweegt zich op het snijvlak van kunst, virtual reality en programmeren, en onderstreept haar status als pionier in de digitale kunstwereld.
โจโScry Glass IIIโ, 2023 โจRound LED display and microcomputer with digital colour video, silent, 9 min., 5 sec. โจ14.6 x 14 x 8.9 cm - Installation video of โScry Glass IIIโ
In groepstentoonstelling โRituals of Perceptionโ van 21 januari tot 1 maart 2026 bij Tanoto Art Foundation, Singapore.
De opening vond plaats n.a.l.v. de Singapore Art Week 2026.
โRituals of Perceptionโ brengt werken samen die zijn ontstaan uit intieme dialogen tussen lichaam en materie. Deze kunstwerken ontvouwen zich via trage, meditatieve en herhalende processen, als tegenreactie op de digitale versnelling en het groeiende collectieve gevoel van ontgoocheling. De tentoonstelling richt zich op praktijken die ons opnieuw afstemmen op aanwezigheid, waarin elke handeling en aanraking een stille daad van verzet wordt tegen een steeds verder ontmenselijkt tijdsbesef.
Met bijdragen van meer dan twintig internationale kunstenaars waaronder: Trisha Baga, Shuvinai Ashoona, Tarik Kiswanson, Anicka Yi en Yin Xiuzhen, zoekt de tentoonstelling naar een gedeelde gevoeligheid over geografische grenzen heen. Hierbij ligt de nadruk op tradities waarin materiรซle geschiedenis nauw verweven is met persoonlijke verhalen en lichamelijke kennis.
Centraal staat het begrip voorgevoel (presentiment), een intuรฏtieve vorm van weten die verder reikt dan het rationele.
Door gebaren als kneden, weven, vouwen, gieten, naaien of zelfs kopiรซren en plakken, belichamen de kunstenaars het voorgevoel en verblijven ze in de cyclische tijd van het maken. De werken nodigen de toeschouwer uit om te pauzeren, te blijven hangen en een duur te ervaren in plaats van erdoorheen te haasten.
In deze werken โherinnerenโ materialen. Of ze nu industrieel of natuurlijk zijn, kleien, cement, papier, textiel, worden benaderd als dragers van voorouderlijke en maatschappelijke verhalen. Dit materiaalbewustzijn nodigt uit tot een hernieuwde manier van waarnemen, waarin het lichaam leert voelen en begrijpen via texturen, gewichten en atmosferen, voorbij het intellectuele.
Zo ontstaan rituelen van waarneming die weerstand bieden aan de hedendaagse dwang tot efficiรซntie, productie en oppervlakkigheid. In een wereld die steeds sneller draait, biedt deze tentoonstelling een ruimte voor vertraging, belichaamde reflectie en zintuiglijke verrijking, een stil protest tegen het vergeten van tijd.
Trisha Baga, Video Still, MORE, 2025
Trisha Baga, MORE, 2025
Anicka Yi, Archaic Cusp, 2023
In groepstentoonstelling โConfrontationsโ van 04 februari tot 2 september 2026 in Museum Brandhorst, Mรผnchen (DE).
De tentoonstelling Confrontaties in Museum Brandhorst presenteert verrassende koppels van kunstwerken die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben. Er is geen directe kunsthistorische of stilistische link tussen de werken, maar juist in hun onderlinge verschillen ontstaat een krachtige spanning.
Deze onverwachte paren dagen de kijker uit om op een andere manier naar kunst te kijken. Ze roepen emoties op, spreken onze intuรฏtie aan en nodigen uit tot reflectie. Soms zijn ze ontroerend, dan weer humoristisch of juist subtiel confronterend.
Wat gebeurt er als twee kunstwerken samenkomen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben? De tentoonstelling Confrontations in Museum Brandhorst nodigt bezoekers uit om precies die vraag te onderzoeken. In de ruimte ontstaan onverwachte dialogen tussen kunstwerken die normaal gesproken zelden samen te zien zijn.
Met werken van o.a. Monika Baer, Nairy Baghramian, Georg Baselitz, Joseph Beuys, Alexandra Bircken, James Lee Byars, Andrรฉ Cadere, Nicole Eisenman, Jana Euler, Louis Fratino, Lee Friedlander, Robert Gober, Richard Hamilton, Keith Haring, Rachel Harrison, Damien Hirst, Arthur Jafa, Mike Kelley, Tarrah Krajnak, Louise Lawler, Zoe Leonard, Tala Madani, Mario Merz, Tatsuo Miyajima, Philippe Parreno, Pope.L, Richard Prince, Raymond Saunders, Jim Shaw, Amy Sillman, Wolfgang Tillmans, Rosemarie Trockel, Cy Twombly, Kara Walker, Andy Warhol, Shin Yanagisawa
Een stalen kerstboom van Philippe Parreno staat tegenover een eenzame rode kinderschoen van Robert Gober. Tarrah Krajnaks ingetogen fotoserie uit Venetiรซ wordt geconfronteerd met een felgekleurde staaf van Andrรฉ Cadere. En een monumentale Black Hulk-figuur van Arthur Jafa kijkt uit op een klein winnaarspodium van Rosemarie Trockel.
Deze ogenschijnlijk willekeurige combinaties brengen nieuwe perspectieven aan het licht. Ze creรซren contrast, spanning en verrassende associaties. Soms ontroeren ze, soms ontregelen ze, maar steeds zetten ze aan tot denken. Confrontations laat zien hoe kunst tot leven komt juist in die confrontatie.
Installation view 2026 : Le Rage, 2017
nstallation view 2026 : Le Rage, 2017
Arthur Jafa, Mickey Mouse was a Scorpio, 2017
Installation view Nairy Baghramian, Beliebte Stellen, 2015
BINNENKORT OPENING
In de openingstentoonstelling โNew Humans: Memories of the Futureโ vanaf 21 maart 2026 in het vernieuwde New Museum, New York. (US)
Het New Museum in New York opent dit voorjaar feestelijk de deuren van zijn langverwachte uitbreiding, ontworpen door het gerenommeerde architectenbureau OMA. Na bijna tien jaar plannen en twee jaar renovatie verdubbelt het museum hiermee zijn oppervlakte. De nieuwe vleugel van maar liefst 5.574 vierkante meter ligt pal naast het iconische oorspronkelijke gebouw aan Bowery Street.
De opening wordt gevierd met een grootschalige tentoonstelling: New Humans: Memories of the Future. In deze indrukwekkende groepstentoonstelling verkennen 150 kunstenaars hoe technologie ons mens-zijn verandert. Werken van o.a. Sophia Al-Maria, Meriem Bennani, Hito Steyerl, Tau Lewis en Jamian Juliano-Villani tonen uiteenlopende visies op de toekomst.
Bezoekers kunnen bovendien voor het eerst kennismaken met langlopende kunstopdrachten, verspreid over het hele gebouw. Zo maakte Tschabalala Self een opvallend gevelwerk voor de nieuwe vleugel en creรซerde Sarah Lucas een sculptuur voor het nieuwe openbare plein. De uitbreiding biedt ruimte voor tentoonstellingen, residenties en events, en luidt een nieuw tijdperk in voor het New Museum.
BINNENKORT OPENING
In groepstentoonstelling โIn Characterโ van 04 februari tot 8 juni 2026 in SCAD Museum of Art, Georgia.
De tentoonstelling laat zien hoe hedendaagse kunstenaars elementen uit animatie, stripverhalen en illustratie gebruiken om na te denken over identiteit en verbeelding. In kleurrijke schilderijen, tekeningen, sculpturen en textielwerken duikt een herkenbare beeldtaal op: platte vormen, dikke contouren, overdreven lichamen en stripachtige scรจnes.
Met deze visuele stijl verkennen de kunstenaars belangrijke themaโs rond zwarte representatie, gemeenschap en persoonlijke beleving. Zo creรซert Trenton Doyle Hancock superhelden en karikaturen gebaseerd op zijn eigen leven, waarmee hij op speelse wijze vragen stelt over macht en identiteit. Gary Simmons toont dan weer bewerkte Looney Tunes-personages om de racistische wortels van oude animaties bloot te leggen.
Door te spelen met de vertrouwde beeldtaal van cartoons laten de kunstenaars zien hoe deze media zwarte mensen ooit simplistisch weergaven, maar ook hoe ze kunnen worden teruggeclaimd voor vernieuwing en verzet. In Character viert strips en animatie als krachtige vormen van zelfexpressie en heruitvinding.
Met volgende kunstenaars: Trenton Doyle Hancock , Victoria Dugger , Mark Thomas Gibson , Arthur Jafa , Gary Simmons
Kara Walker, Qualeasha Wood
Arthur Jafa, "Don," 2023, color print on Dibond with aluminum plate stand, 66โxโ60โxโ20โ7/8โin. Courtesy of the artist, Gladstone Gallery, Sprรผth Magers, and Sadie Coles HQ, London.
In de tentoonstelling โUnboundโ nog tot 16 augustus 2026 in MOAD (Museum of African Diaspora, San Francisco (US).
In de tentoonstelling Unbound in het Museum of the African Diaspora (MoAD) creรซren zwarte kunstenaars nieuwe universums die heen en weer bewegen tussen verleden en toekomst. In plaats van รฉรฉn verhaal over het universum te vertellen, nodigt de tentoonstelling uit tot reflectie, herinnering en verbeelding. Over drie verdiepingen heen verkent Unbound hoe kunstenaars uit Afrika en de Afrikaanse diaspora voorouderlijke kennis en futuristische visies samenbrengen.
De tentoonstelling opent met houten sculpturen uit West-Afrika uit de vroege 20e eeuw, die als anker dienen voor een bredere kosmologische reis. Op de bovenverdieping presenteert Harmonia Rosales het indrukwekkende schilderij Creation Story (2021), waarin ze een Yoruba-scheppingsmythe afbeeldt met een beeldtaal die doet denken aan Michelangelo's Sixtijnse Kapel. Ze toont de zeegodin Yemayรก als een naakte zwarte vrouw aan de kust, terwijl de orisha Obatalรก zand uit de hemel laat neerdalen om land te scheppen.
Even verderop hangt Dark Shores (2024) van Didier Williams. Drie felgroene silhouetten bewegen als in een droom over een donkere golvende ondergrond, omringd door een pulserend, kleurig landschap. De scรจne roept zowel toekomstbeelden op als herinneringen aan migratie.. Boven hen straalt de lucht, die verloopt van diep karmozijnrood naar oranjegeel, naar buiten, doorkruist door golvende kleurstrepen terwijl het landschap trilt met horizontale bewegingen. Bevroren halverwege hun beweging lijken de figuren futuristisch, ook al verwijzen ze naar diasporische bewegingen en gebeurtenissen uit het verleden, zoals de migratie van de kunstenaar als kind van Haรฏti naar de Verenigde Staten
Unbound laat zien hoe zwarte kunstenaars ruimte creรซren voor nieuwe werelden: vrij, gelaagd en visionair.
Foreground: Harmonia Rosales, โCreation Storyโ (2021), background: Didier William โDark Shoresโ (2024)
โDark Shores,โ 2024, acrylic, ink, oil, wood carving on panel, 80 1/8 x 52 1/8 inches. Courtesy of the artist and Altman Siegel, San Francisco
JUIST GEOPEND
In groepstentoonstelling โ Soulbreakerโ van 15 januari tot 28 februari bij Company Gallery, New York (US).
De tentoonstelling Soul breaker markeert een moment van breuk, een openbarstende scheur die zowel bevrijding als ontvankelijkheid mogelijk maakt. Elf kunstenaars verzamelen de brokstukken van innerlijke ervaring en onderzoeken hoe de ziel vorm krijgt en zich transformeert via het maakproces. Ze brengen in beeld wat doorgaans ongrijpbaar blijft: het onzichtbare, het intuรฏtieve, het spirituele.
Elke ruimte in de galerie fungeert als een stilstaande tijdscapsule. Een scรจne waarin het zelf wordt bevraagd via geconcentreerde, gestolde vormen. In schilderijen en tekeningen verschijnt de ziel in subtiele gedaanten: als een urn, als een visioen tijdens een uittreding, of als een aangespoeld zeedier. In fotografische werken wordt dit proces van transformatie vastgelegd in een bevroren moment, als het afleggen van een huid of als een figuur doorboord door duizenden zonnen.
Beeldhouwwerken geven de geest een tastbare, ruimtelijke vorm met materialen die balanceren tussen natuurlijk en industrieel, tussen het aardse en het etherische. Soul breaker nodigt uit tot reflectie op hoe we voelen, veranderen en bestaan in een wereld waar breekbaarheid ook een bron van kracht kan zijn.
Met werk van : Ivana Baลกiฤ, Christopher Bucklow, Giulia Cenci, Hayden Dunham, Samuel Guerrero, Maria Fragoso Jara, Julie Maurin, Sergio Miguel, Jesรบs Hilario-Reyes, Giancarlo Montes Santangelo, and Chiffon Thomas
Hayden Dunham A body of fire (liquid) , 2019 Glass, liquid glass, metal 36 x 24 x 9 in 91.4 x 61 x 22.9 cm
Hayden Dunham- A body of fire (liquid)-detail
Print artikel in het winternummer 2025 van Galerie Magazine onder de kop โNext Big Thingsโ.
Pringles, vlinders, spiraalvormige zuilen en kelimtapijten komen allemaal samen in de schilderijen va Vivien Zhang, die zich onderscheiden door hun dichte en onverwachte penseelstreken. Een schijnbaar onsamenhangende reeks terugkerende motieven, symbolen en gefragmenteerde patronen kenmerkt de schilderkunstige taal van de Londense kunstenares.
โAls ik iets tegenkom dat visueel mijn nieuwsgierigheid wekt, verdiep ik me er volledig inโ, legt ze uit. โAls er conceptuele of filosofische ideeรซn achter de inspiratie schuilgaan die mij aanspreken en waarvan ik denk dat ze ook bij het publiek zullen resoneren, dan komen ze in mijn verzameling referenties terecht en uiteindelijk in mijn werk.โ
Zhang beschouwt haar werken als onconventionele landschappen en beschrijft ze als โgeografieรซnโ die de relatie tussen voorgrond en achtergrond uitdagen. โDiepte wordt niet langer op de traditionele manier gedefinieerd. Onze manier van ruimte interpreteren is veranderd.โ
Vivien's doeken combineren motieven uit verschillende contexten om ons uit te dagen hoe we identiteit, landschap en verbondenheid interpreteren in een wereldwijd digitaal tijdperk.
Kunst in Spanningsveld tussen Lichaam, Machine en Realiteit
De vier recente gepubliceerde korte films van Rachel Rossin op Art21.org bieden een fascinerende blik op een kunstenaar die zich middenin de digitale cultuur bevindt. Niet als toeschouwer, maar als onderzoeker en deelnemer. Rossin, een multi-media kunstenaar en zelf-geleerd programmeur, onderzoekt in haar werk hoe virtualiteit en het fysieke leven in elkaar overlopen, en hoe technologie onze perceptie van onszelf en onze omgeving vormt.
In Y2Paint verkent Rossin de vroege digitale esthetiek en de manieren waarop computers, games en vroege internetculturen onze visuele taal hebben gevormd. De titel hint naar een hybride tussen een klassiek medium en nieuwe technologie alsof je schildert met de geest van het digitale tijdperk.
Knowing Yourself volgt de introspectieve kant van Rossinโs praktijk. Door middel van digitale beelden en reflectiefragmenten onderzoekt ze wat het betekent om een identiteit te vormen in een wereld waarin schermen even โechtโ kunnen aanvoelen als het fysieke lichaam.
In Electricity staat de energie van technologie centraal: letterlijk en figuurlijk. De film laat de pulserende kracht zien van circuits, data en stroom die door onze alledaagse apparaten lopen, en hoe die krachten onze perceptie kunnen beรฏnvloeden.
Brain-to-Machine verkent de grens tussen menselijk brein en technologie. Hier komen ideeรซn over neurale connecties en cyborg-identiteit samen, waarbij Rossin vraagt: waar eindigt het lichaam en begint de machine? Deze film benadrukt hoe technologie niet alleen onze tools verandert, maar ons zelf herstructureert.
Samen geven deze vier films een compacte maar diepe introductie tot Rossinโs visie: kunst als een ruimte waarin het digitale en het lichamelijke elkaar niet alleen ontmoeten, maar ook uitdagen en verbreden. Ze nodigen de kijker uit om na te denken over hoe we leven, voelen en denken te midden van de steeds veranderende technologische wereld.
BINNENKORT OPENING
โScintilleโ, solo tentoonstelling bij White Cube, New York van 16 januari tot 21 februari 2026.
White Cube New York presenteert een solotentoonstelling van Marguerite Humeau, in navolging van de rondreizende museumtentoonstelling โTorchesโ van de kunstenaar, die momenteel te zien is in het Helsinki Art Museum.
Stillenary (The Guardian of the Emergence) (detail) ยฉ Marguerite Humeau ยฉ White Cube
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
Installation view โTorchesโ at HAM Helsinki Art Museum, 2025
โnamelessโ van 25 oktober tot 01 maart 2026 in Wiels (Bx)
In een nieuwe tentoonstelling herschrijft Nairy Baghramian de geschiedenis van de beeldhouwkunst als een geschiedenis van staatloosheid.
In haar solo-expositie โnamelessโ brengt Nairy Baghramian een ingetogen, maar krachtige hommage aan vergeten geschiedenissen, vrouwelijke voorgangers en de complexe relatie tussen sculptuur, migratie en identiteit. De tentoonstelling vertrekt vanuit een subtiele dialoog met het werk van de Poolse avant-garde kunstenares Katarzyna Kobro, van wie na de Tweede Wereldoorlog nauwelijks twintig werken zijn overgebleven. Baghramian grijpt elementen uit Kobroโs sculpturen aan om haar eigen beeldtaal te bevragen, variรซrend van geometrische vormen tot sokkels die als podium dienen voor andere werken.
Door deze sculpturale citaten te combineren met verwijzingen naar andere stateloze kunstenaars zoals Isamu Noguchi, Jean Arp en Louise Bourgeois, stelt Baghramian vragen over de (on)mogelijkheid om vaste grond te vinden als kunstenaar zonder vaste plek. Tegelijkertijd wijst ze erop dat het meest logge medium sculptuurโ juist iets fundamenteels vertelt over menselijke aanwezigheid, geheugen en verlies.
De werken in de bovenzaal zijn speels รฉn gelaagd. Abstracte vormen verwijzen naar meubels, lichamen of landschappen zonder ze te imiteren. Een Arp-achtig werk is uitgevoerd in soepel blauw schuim in plaats van massief marmer, en een โNoguchiโ-sculptuur toont trapeziumvormige snedes in beton, gevat in glanzende stalen structuren. Door klassieke materialen te vervangen door alternatieven als polystyreen, glas en gepolijste metalen, transformeert Baghramian haar werk tot iets dat tussen tastbaar en ongrijpbaar zweeft.
Beneden is de toon soberder, bijna meditatief. Grote witte muren hellen naar elkaar toe en beperken het zicht, waardoor bezoekers gedwongen worden te vertragen. Werken verschijnen pas in de luwte, aan de achterkant of onder hoekige doorkijkjes. Glasstructuren, neonroosters, breekbare kleurverlopen en afgebrokkelde texturen suggereren kwetsbaarheid, instabiliteit, soms zelfs stilte. Deze opstelling benadrukt het onzegbare, en wat zich buiten taal afspeelt โ zoals de titel nameless al aangeeft.
Hoewel Baghramian als dochter van Armeense ouders, geboren in Iran, opgegroeid als vluchtelingen Oost-Berlijn, nooit expliciet over haar persoonlijke geschiedenis spreekt, is het voelbaar dat haar werk diep geworteld is in ervaringen van ontheemding, verlies en herinnering. In รฉรฉn werk komt dit pijnlijk dichtbij: tijdens het maken van een sculptuur met verbrand schuim keert onverwacht een herinnering terug aan haar moeder, die sprak over de brandwonden van een vermoorde vriend. Het laat zien hoe materiaal en biografie niet los van elkaar bestaan, en hoe ook abstracte kunst doordrenkt kan zijn van het persoonlijke en politieke.
Met โnamelessโ bevraagt Baghramian op ingetogen wijze de rol van sculptuur als drager van verleden, identiteit en collectieve herinnering. Door vormen, materialen en referenties los te weken van hun context, nodigt ze de toeschouwer uit tot aandachtig kijken, tot aarzeling en herinterpretatie. In een wereld waarin zoveel vast lijkt te staan, verkent Baghramian juist het tussengebied, dat wat geen naam heeft, maar des te meer betekenis draagt.
