Haroon Mirza
Decaying into a Pair (Solar powered LED composition 40), 2019meteoriet, bladgoud, adresseerbare leds, draad, magneetdraad, kopertape, acryl, polyurethaanhars, gelmedium op fotovoltaïsch paneel152,4 x 167,6 x 3,2 cm
Over het werk
Haroon Mirza staat bekend om zijn sculpturen, performances en immersieve installaties waarin hij de relatie onderzoekt tussen geluid, licht en de toeschouwer in de ruimte.
Hij omschrijft zichzelf als een componist die elektriciteit manipuleert en haar als het ware op een andere melodie laat dansen. Daarbij zet hij zeer uiteenlopende elementen in, zoals huishoudelijke elektronica, vinylplaten en platenspelers, leds, meubels, videobeelden en bestaande kunstwerken, die hij op een onverwachte manier met elkaar laat interageren.
Als pleitbezorger van elektroakoestiek en radiostoringen creëert Mirza situaties waarin verbindingen bewust worden verstoord en systemen met elkaar in conflict worden gebracht. De technische processen blijven zichtbaar, terwijl het geluid zich ongecontroleerd door de ruimte verspreidt. Zo stelt hij bestaande gedragsregels op de proef en laadt hij de ruimte op met een voelbare spanning.
In 2018 onthulde Mirza Stone Circle, een grootschalige buitensculptuur die in opdracht van Ballroom Marfa in Texas werd gerealiseerd en gedurende vijf jaar in het landschap bleef staan.
Daarnaast maakt hij wandwerken waarin meteorieten, bladgoud, leds, draden en magneten worden samengebracht. Deze assemblages geven ogenschijnlijk uiteenlopende materialen een nieuwe functie en brengen hun verborgen eigenschappen aan het licht.
Decaying into a Pair (Solar Powered LED Circuit Composition 40) is zowel een autonoom systeem op een fotovoltaïsch (zonne)paneel als een eigentijdse interpretatie van het klassieke landschapschilderij, met een duidelijke horizonlijn en hemellichamen. Door fragmenten van een meteoriet in het werk op te nemen, krijgt het landschap letterlijk een buitenaardse dimensie.
Haroon Mirza onderzoekt de mogelijkheid om het visuele en het auditieve samen te brengen tot één esthetische ervaring, zoals ook de titel suggereert. Voor hem zijn horen en luisteren even fundamentele manieren om de wereld waar te nemen als kijken en zien. Daarom beschouwt hij zijn werken als 'composities die zich in de tijd ontvouwen', waarbij elke installatie een eigen, ogenschijnlijk cyclisch veld van audiovisuele ruis genereert.
Haroon Mirza
° 1977, Londen, Verenigd Koninkrijk.
Woont en werkt in Londen.
Hij behaalde een bachelor Schilderkunst aan de Winchester School of Art, gevolgd door een master in Design Critical Practice and Theory aan Goldsmiths College (2006) en een master Beeldende Kunst aan het Chelsea College of Art and Design (2007).
Mirza behoort vandaag tot de meest toonaangevende hedendaagse kunstenaars die werken op het snijvlak van beeldende kunst, geluid, licht en technologie. Zijn werk was de voorbije jaren te zien in talrijke internationale solotentoonstellingen, onder meer bij Lisson Gallery in Londen (2023) en New York (2022), max goelitz in Berlijn (2023) en München (2022), het CCA Kitakyushu in Japan (2020), de John Hansard Gallery in Southampton (2019), het Australian Centre for Contemporary Art in Melbourne (2019), het Sifang Art Museum in Nanjing (2019), Ikon Gallery in Birmingham (2018), het Asian Art Museum in San Francisco (2018), Nikolaj Kunsthal in Kopenhagen (2018), de Zabludowicz Collection in Londen (2017), het Contemporary Art Gallery in Vancouver (2017), het Nam June Paik Art Center in Seoel (2015), het Museum Tinguely in Basel (2015) en het Museum Haus Konstruktiv in Zürich (2014).
Daarnaast nam hij deel aan tal van belangrijke internationale biënnales en manifestaties, waaronder de Islamic Arts Biennale in Jeddah (2023), de Beijing Biennale (2022-2023), het Noor Riyadh Festival (2022-2023), de Lille3000 Triennale (2022), het Lofoten International Art Festival in Noorwegen (2022), de Thailand Biennale (2021), de Liverpool Biennial (2021), de Dhaka Art Summit (2018 en 2020), de Sharjah Biennial 11 (2013), de Shenzhen Sculpture Biennale (2012) en de 54e Biënnale van Venetië (2011). Daar werd hij bekroond met de prestigieuze Zilveren Leeuw.
Zijn vernieuwende artistieke praktijk werd meermaals onderscheiden met internationale prijzen, waaronder de Northern Art Prize (2011), de DAIWA Foundation Art Prize (2012), de Zurich Art Prize (2013), de Nam June Paik Art Center Prize (2014), de Calder Art Prize (2015) en de COLLIDE International Award (2017). Deze laatste leverde hem in 2018 een residentie van twee maanden op bij CERN in Zwitserland, waar hij onderzoek deed naar de relatie tussen kunst en fundamentele wetenschap.
In hetzelfde jaar realiseerde Mirza Stone Circle, een monumentale buitensculptuur in opdracht van Ballroom Marfa in Texas. Het werk bleef gedurende vijf jaar geïntegreerd in het Texaanse landschap en vormt een treffend voorbeeld van zijn voortdurende zoektocht naar de interactie tussen technologie, natuurlijke energiebronnen en de beleving van ruimte, licht en geluid.
Artist Talk
Portfolio
