Jacolby Satterwhite
Doubt, 2020neon182,9 x 182,9 cm
About the work
Jacolby Satterwhite creates immersive worlds in which personal memories, popular culture and art history converge. Working across digital animation, video, installation, performance, sculpture and virtual reality, he explores identity, labour, consumption, the body, technology and queer culture.
Using a range of software, Satterwhite develops intricate digital animations and live-action videos populated by avatars of himself, his friends and fellow artists. These environments become stages on which drawing, painting, sculpture, photography, writing and performance come together.
His visual language draws on queer theory, modernism, video games and popular culture. Both personal and political, his work questions established conventions within Western art history. A central source of inspiration is his late mother, Patricia Satterwhite. Her ethereal singing voice and imaginative designs for visionary household devices recur throughout his work, shaping a universe where memory, mythology and speculative futures intertwine.
In Doubt, Satterwhite evokes an idyllic, almost pastoral scene while bringing together references to Caravaggio’s The Incredulity of Saint Thomas and Bruce Nauman’s iconic neon figures. Yet his figures belong unmistakably to the present. They wear close-fitting durags bearing words drawn from his mother’s fantastical narratives.
The work featured in Satterwhite’s breakthrough exhibition at Mitchell-Innes & Nash in New York, which The New York Times selected as one of the defining art moments of 2020. The exhibition’s expansive science-fiction pastoral included a monumental video projection inhabited by sensual, androgynous avatars, hybrid creatures and human figures. Some performed Satterwhite’s angular choreography or destroyed meteorites resembling disco balls; others simply asserted their presence with confidence.
Within this imaginative world, Doubt connects an art historical gesture of uncertainty with contemporary questions of identity, embodiment and belonging.
Jacolby Satterwhite
° 1986, Columbia, South Carolina, Verenigde Staten.
Woont en werkt in New York, Verenigde Staten.
ollege of Art in Baltimore en een Master of Fine Arts aan de University of Pennsylvania in Philadelphia.
Zijn werk werd opgenomen in onder meer de Biënnale van Gwangju (2021), de Biënnale van Athene (2021) en de Whitney Biennial (2014). Daarnaast stelde hij tentoon in internationaal gerenommeerde instellingen zoals Haus der Kunst in München, Whitechapel Gallery in Londen, The Museum of Modern Art in New York en Fondation Louis Vuitton in Parijs.
In 2019 werkte Satterwhite samen met Solange Knowles aan haar visuele album When I Get Home. Hij bracht daarnaast een muziekalbum én een gelijknamig kunstenaarsboek uit, beide voorzien van een omslagfoto van Wolfgang Tillmans.
Zijn werk werd wereldwijd gepresenteerd in vooraanstaande musea en kunstinstellingen, waaronder het Contemporary Art Museum in St. Louis (2023), FRONT International: Cleveland Triennial for Contemporary Art (2022), Haus der Kunst in München (2021), de Biënnale van Gwangju (2021), het Wexner Center for the Arts in Columbus (2021), The Fabric Workshop and Museum in Philadelphia (2019), Pioneer Works in New York (2019), Whitechapel Gallery in Londen (2019), The Museum of Modern Art in New York (2019), het Minneapolis Institute of Art (2019), het Museum of Contemporary Art Chicago (2018), Fondation Louis Vuitton in Parijs (2018), het New Museum in New York (2017), Public Art Fund in New York (2017), het San Francisco Museum of Modern Art (2017) en het Institute of Contemporary Art in Philadelphia (2017).
In 2016 ontving hij de prestigieuze United States Artists Francie Bishop Good & David Horvitz Fellowship. Zijn werk bevindt zich in de collecties van belangrijke musea, waaronder Kiasma, Museum of Contemporary Art in Helsinki, The Museum of Modern Art, het Studio Museum in Harlem en het Whitney Museum of American Art in New York.
Naast zijn museale praktijk werkt Satterwhite regelmatig samen met muzikanten en performers. In 2019 creëerde hij samen met Solange Knowles beelden voor het visuele album When I Get Home. Daarna volgden samenwerkingen met de Britse band The 1975 voor de videoclip Having No Head (2020) en met Perfume Genius voor het album Ugly Season(2022).
In 2022 realiseerde hij, in samenwerking met het Studio Museum in Harlem en Public Art Fund, een permanente publieke kunstinstallatie ter gelegenheid van de opening van de vernieuwde David Geffen Hall in het Lincoln Center in New York. Van oktober 2023 tot januari 2024 was zijn monumentale zeskanaals videoinstallatie A Metta Prayer te zien in de imposante Great Hall van het Metropolitan Museum of Art in New York.
Artist Talk
Portfolio
