In groepstentoonstelling ‘Mounting Tension’ van 4 september tot 11 oktober 2026 bij gallerij Ontsteking, Gent.
Het werk van June Crespo zal ook deze herfst te zien zijn in Contour Biënnale in Mechelen van 5 september tot 11 november 2026.
‘The same heat’, 2017, concrete, silicone, flowers, 25 × 56 × 34 cm - Courtesy Servais Family Collection
BINNENKORT OPENING IN SEOUL
In de groepstentoonstelling “Blind Spots" co-hosted by Kaldi Art and Société Berlin van 26 augustus 2026 tot 6 september bij 58, Pyeongchang 20-gil, Jongno District, Seoul.
Société ziet de tentoonstelling als een belangrijke stap in haar verdere uitbreiding naar de Aziatische kunstmarkt, met Seoul als strategische uitvalsbasis. “Deze tentoonstelling vormt het begin van een bredere dialoog met verzamelaars en kunstinstellingen in Azië,” aldus de gallerij.
In een tijd waarin alles onmiddellijk wordt gedeeld, bekeken en bevestigd, stelt de groepstentoonstelling Blind Spots een intrigerende vraag: wat missen we juist wanneer alles zichtbaar lijkt te zijn?
De tentoonstelling, georganiseerd door de Berlijnse galerie Société en Kaldi Art in Seoul, brengt werk samen van negen internationale kunstenaars: Trisha Baga, Petra Cortright, Salim Green, Conny Maier, Caspar Müller, Janette Mundt, Edi Rama, Marianna Simnett en Lu Yang.
De titel verwijst naar onze blinde vlekken: datgene wat buiten ons directe gezichtsveld valt. Geïnspireerd door filosoof Byung-Chul Han en zijn The Transparency Society stelt Blind Spots de hedendaagse drang naar volledige zichtbaarheid ter discussie. Vertraging, dubbelzinnigheid en wat zich aan onze blik onttrekt, worden hier niet beschouwd als tekortkomingen, maar juist als ruimtes waarin verbeelding en nieuwe ontmoetingen mogelijk worden.
De kunstenaars benaderen die onzichtbare zones elk op hun eigen manier. Trisha Baga onderzoekt hoe de eindeloze circulatie van beelden van de James Webb Space Telescope onze voorstelling van het universum beïnvloedt, terwijl Lu Yang via het fictieve personage DOKU dan weer de mogelijkheid van een ander, virtueel zelf verkent.
BINNENKORT OPENING
Eerste solotentoonstelling ‘Bearers of Fire’ in New York van 9 september tot 24 oktober 2026 bij Southern Guild Gallery.
Naar aanleiding van zijn eerste bezoek aan New York brengt Roméo Mivekannin een tentoonstelling over migratie, representatie en cultureel geheugen.
In nieuwe schilderijen op zwart fluweel en de omvangrijke portretinstallatie The Souls of Black Folk onderzoekt hij wie in de geschiedenis zichtbaar wordt gemaakt, wie wordt vergeten en hoe persoonlijke verhalen worden doorgegeven.
Een sleutelwerk is Mivekannins herinterpretatie van de iconische foto Lunch atop a Skyscraper. Het beroemde beeld van arbeiders die hoog boven New York op een stalen balk lunchen, wordt bij hem een monument voor de onzichtbare arbeid waarop de stad is gebouwd. Veel van deze arbeiders kwamen als migrant naar New York en droegen letterlijk bij aan de fysieke vorm van de stad, maar bleven vaak anoniem in haar culturele geheugen.
Mivekannin verbindt hun lichamen met die van de migranten die bij aankomst op Ellis Island werden onderzocht en gekeurd. “Op Ellis Island werden lichamen geïnspecteerd,” zegt hij. “Hier wordt de hemel gebouwd.” Die tegenstelling vat de kern van zijn werk samen: het migrantenlichaam wordt eerst gecontroleerd en beoordeeld, maar groeit vervolgens uit tot een actieve kracht die de stad en haar geschiedenis mee vormgeeft.
Door historische beelden opnieuw te schilderen, verandert Mivekannin het portret in een vorm van herstel. Hij brengt vergeten levens naar de voorgrond en maakt duidelijk dat geschiedenis niet alleen wordt geschreven door wie beroemd werd, maar ook door de talloze anonieme mensen die steden, gemeenschappen en culturen hebben opgebouwd.
Lunch atop a Skyscraper, 1932 door Charles C. Ebbets
Image caption: Roméo Mivekannin, ‘Lunch Atop A Skyscraper (1932), after Charles C. Ebbets’, 2026
BERLIN ART WEEK
Tweede solotentoonstelling ‘Sensu’ van 11 september tot 24 oktober 2026 bij CFA, Berlin.
Leiko Ikemura presenteer nieuwe schilderijen en sculpturen waarin zij de relatie tussen waarneming, lichaam, geest en ruimte onderzoekt. De Latijnse titel betekent ‘door de zintuigen’ en verwijst naar een ervaring van de wereld die verder reikt dan alleen het zichtbare.
In Ikemura’s werk spelen ook aanraking, denkbeeldige geluiden en zelfs de suggestie van geuren een rol. Haar verstilde figuren en atmosferische ruimtes bevinden zich vaak op de grens tussen mens, dier en landschap, werkelijkheid en droom. Ze lijken niet los te staan van hun omgeving, maar er langzaam in op te gaan.
Zo nodigt de sensu de bezoeker uit om niet alleen met de ogen te kijken. Waarnemen wordt een lichamelijke ervaring waarin herinnering, verbeelding en gevoel samenkomen. Het eigen lichaam verschijnt daarbij als onderdeel van een grotere ruimtelijke en sociale werkelijkheid.
Paris Fashion Week sept 2026
Anna Uddenberg in ‘Tout est en ordre’ van 2 september tot 4 oktober 2026 in het Institut suédois, Parijs.
In Tout est en ordre brengt het Institut suédois kunst en mode samen rond een fundamenteel aspect van de Zweedse cultuur: de gedeelde voorkeur voor orde, terughoudendheid en neutraliteit, vaak omschreven als ‘goede smaak’. De tentoonstelling viert noch verwerpt dat ideaal, maar onderzoekt hoe zulke normen onze lichamen, gedragingen en verbeelding beïnvloeden.
Een belangrijke rol is weggelegd voor de Zweedse kunstenaar Anna Uddenberg. Zij staat bekend om sculpturen waarin menselijke figuren verstrengeld raken met meubels, gebruiksvoorwerpen en architecturale structuren. Hun onnatuurlijke houdingen verwijzen naar modefotografie, sociale media en reclame, maar roepen tegelijk ongemak op. Het lichaam wordt ondersteund én gecontroleerd, getoond én gevangen.
Uddenberg onderzoekt hoe onze omgeving bepaalt hoe we zitten, bewegen en ons presenteren. Ook achter schijnbaar neutrale begrippen als elegantie, functionaliteit en goede smaak gaan regels schuil. Haar vervormde figuren maken die onzichtbare discipline zichtbaar: ze lijken zich aan de orde te willen aanpassen, maar blijven wringen en weerstand bieden.
In combinatie met mode van onder anderen Hodakova, Our Legacy en Per Götesson ontstaat een wereld waarin het vertrouwde langzaam vreemd wordt. Kleding verschijnt niet als een afgewerkt product, maar als onderdeel van een veranderlijk systeem van identiteit, verlangen en sociale verwachtingen.
Tout est en ordre toont dat orde nooit volkomen neutraal is. Ze bepaalt wie of wat als passend wordt beschouwd. Anna Uddenberg legt precies dat spanningsveld bloot: alles lijkt perfect geregeld, tot het lichaam begint tegen te spreken.
Debuttentoonstelling bij White Cube Hongkong van 9 september 2026 en loopt tot 20 oktober 2026.
White Cube kondigt de vertegenwoordiging aan van de Ethiopische kunstenaar, Tesfaye Urgessa (°1983, Ethiopië)
Urgessa staat bekend om zijn krachtige, expressieve schilderijen waarin de menselijke figuur centraal staat.
De tentoonstelling brengt nieuwe schilderijen en werken op papier samen die de kunstenaar het afgelopen jaar creëerde.
In zijn werk vertrekt Urgessa vanuit uiteenlopende menselijke ervaringen. Inspiratie vindt hij zowel in toevallige observaties en gesprekken met vrienden als in de actualiteit en maatschappelijke thema’s. Migratie neemt daarbij een bijzondere plaats in. De kunstenaar verliet zelf zijn geboorteland Ethiopië en vestigde zich in Duitsland. Ook via zijn echtgenote, die werkt met pas aangekomen migranten, komt hij rechtstreeks in aanraking met verhalen over verplaatsing, aanpassing en het zoeken naar een nieuwe thuis.
Deze persoonlijke en maatschappelijke ervaringen verwerkt Urgessa niet letterlijk, maar laat hij samenvloeien in gelaagde composities waarin lichamen, houdingen en gezichten een sterke psychologische aanwezigheid krijgen. Zijn schilderijen bewegen tussen het intieme en het universele en weerspiegelen zijn overtuiging dat ‘schilderkunst het leven zelf moet nabootsen’.
Nog vóór de opening van zijn solotentoonstelling in Hong Kong is Urgessa’s werk te zien tijdens Frieze Seoul, van 2 tot en met 5 september 2026. White Cube presenteert er onder meer zijn schilderij Fiber of grace (Schutz) 2 uit 2025.
Met de vertegenwoordiging van Tesfaye Urgessa voegt White Cube een uitgesproken figuratieve stem toe aan zijn kunstenaarsprogramma: een schilder voor wie het menselijke lichaam een plek wordt waar persoonlijke herinneringen, migratie, maatschappelijke ervaringen en het dagelijkse leven elkaar ontmoeten.
BINNENKORT OPENING
Duotentoonstelling ‘Entrails’ van 15 augustus tot 29 november 2026 tot in Museo Universitario del Chopo, Mexico.
Met ‘Entrails’ presenteren Erik Tlaseca en Wynnie Mynerva een intens samenwerkingsproject waarin het menselijk lichaam centraal staat als plaats van ervaring, verlangen en maatschappelijke betekenis. De tentoonstelling is het resultaat van de artistieke dialoog die ontstond nadat beide kunstenaars elkaar in 2024 ontmoetten tijdens hun residentie aan de Rijksakademie in Amsterdam.
Hoewel Tlaseca (Mexico-Stad, 1989) en Mynerva (Lima, 1993) een eigen artistieke praktijk hebben, delen zij een fundamentele visie op het lichaam. Voor hen is de huid niet alleen een fysieke grens, maar ook een drager van herinneringen, emoties en politieke betekenissen. Het lichaam wordt niet voorgesteld als een geïsoleerd individu, maar als een organisme dat voortdurend verbonden is met anderen en met zijn omgeving. Daarmee keren de kunstenaars zich af van het klassieke, westerse idee van het autonome en afgesloten lichaam.
‘Entrails’ (letterlijk ingewanden) biedt een krachtige, bijna lichamelijke ervaring. Centraal in de tentoonstelling staat een monumentale installatie opgebouwd uit textiel, pigment, metaal en uiteenlopende materialen. Daaromheen hangen een reeks grote schilderijen die samen een meeslepende omgeving vormen. De werken roepen het beeld op van een meervoudig, voortdurend veranderend lichaam waarin ritueel, sensualiteit en een mysterieuze, soms ongemakkelijke vorm van erotiek samenkomen.
Alle werken werden de voorbije twee maanden in Mexico-Stad gerealiseerd. De gebruikte vormen en texturen verwijzen tegelijkertijd naar organen, lichaamsholtes en lichaamsvloeistoffen, maar ook naar natuurlijke landschappen. Boomschors, aarde, bergen en geologische structuren vloeien samen met menselijke anatomie, waardoor de grens tussen lichaam en natuur vervaagt.
Dulce Néctar de tu sangre, 2024. 6 x 4.5 m. Óleo sobre tela
Solotentoonstelling “Cake'“ van 3 juni tot 31 juli bij Galerie Sprüth Magers in Manhattan, New York (VS).
Andreas Schulze presenteert met “Cake” een reeks volledig nieuwe schilderijen waarin zijn unieke, al decennialange schilderpraktijk centraal staat. De tentoonstelling toont een speels en kleurrijk oeuvre dat moeiteloos verwijzingen naar de populaire cultuur en de kunstgeschiedenis met elkaar verweeft. Schulze geldt als een van de meest invloedrijke Duitse schilders van zijn generatie en is al meer dan veertig jaar verbonden aan de galerie. Na zijn grote tentoonstelling in het Institute of Contemporary Art in Miami is dit zijn eerste solotentoonstelling in de New Yorkse galerieruimte.
De taart is een motief dat Andreas Schulze op verschillende momenten in zijn carrière heeft onderzocht, maar deze reeks wordt nu voor het eerst in haar geheel aan het publiek getoond. Als symbool van decoratie, plezier, verleiding en alledaags comfort belichaamt de taart de thema's die zijn werk kenmerken: kleur, emotie en de poëzie van het dagelijkse leven. Met humor, fantasie en een uitgesproken beeldtaal nodigen de schilderijen de bezoeker uit om met een frisse blik naar de wereld om zich heen te kijken
VAKANTIETIP
Tijdens haar presentatie in het Europacollege in maart 2026 introduceerde onze curator Elena Soboleva het werk van June Crespo aan de groep.
Deze zomer lopen er 2 tentoonstellingen in Italië en Portugal.
Solotentoonstelling ‘Más Graves’ van 24 juni tot 5 september in Kunsthalle Lissabon, Portugal.
Na haar opmerkelijke tentoonstelling Vascular in het Guggenheim Museum Bilbao (2024) en presentaties in onder meer de Secession, de Fondazione Sandretto Re Rebaudengo (2026) en Le Crédac, opent June Crespo binnenkort haar nieuwe tentoonstelling in Lissabon.
In haar sculpturale praktijk onderzoekt Crespo de relatie tussen lichaam, materie en architecturale ruimte. Voor deze tentoonststelling zal zal zij deze thematiek nog verder verdiepen door de fysieke zwaarte van sculptuur in dialoog te brengen met de ongrijpbare trillingen van geluid. Zo ontstaat een onderzoek naar gewicht, resonantie, schaal en lichamelijke aanwezigheid
‘Danzante’, solotentoonstelling van 15 april tot 21 oktober 2026 bij Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn (IT).
Met Danzante is het haar eerste solotentoonstelling in een Italiaanse instelling. June Crespo toont er een reeks sculpturen die balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. De werken vertrekken vaak van vormen die verwijzen naar irissen en paradijsvogelbloemen, maar Crespo gebruikt deze niet als letterlijke modellen. Ze vormen eerder het vertrekpunt voor een onderzoek naar materiaal, textuur en lichamelijke ervaring.
In de tentoonstelling ontmoeten beton, brons, staal, textiel en industriële elementen elkaar in verrassende assemblages. Zo verweeft Molar (2024) brons, staal en stof tot een sculptuur die tegelijk omhelzend en beklemmend aanvoelt. In The Dancing Column II (2025) rusten twee betonnen zuilen onverwacht op een zacht kussen, waardoor monumentaliteit plaatsmaakt voor een gevoel van fragiel evenwicht. Ook TW, TG 2025 III (2025), opgebouwd uit gerecupereerde industriële dekzeilen doorboord met buizen, lijkt te ademen en te vibreren in de ruimte.
Crespo nodigt de bezoeker uit om haar sculpturen al wandelend te ontdekken. Pas door rond de werken te bewegen ontstaat een relatie tussen lichaam, object en architectuur.
Installation view, Danzante, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn
Molar (2024)
“The Dancing Column (II)” (2025)
TW, TG 2025 III (2025)
VAKANTIETIP
Holly Herndon & Mat Dryhurs in groepstentoonstelling ‘ THE WORLD THROUGH AI’, van 11 juni-20 september 2026 in Schirn Kunsthalle in Frankfurt (DE).
Een zomertentoonstelling rond één van de meest bepalende thema’s van onze tijd: AI. In beide tentoonstellingsruimtes brengen 25 internationale kunstenaars een veertigtal werken samen die de vele gezichten van AI onderzoeken: van cognitieve en psychologische impact tot politieke en ecologische vraagstukken.
De tentoonstelling toont hoe kunstenaars vandaag niet alleen technologie gebruiken als medium, maar AI ook kritisch bevragen als maatschappelijk fenomeen. Hoe verandert artificiële intelligentie onze manier van denken, kijken en voelen? Welke machtsstructuren schuilen achter algoritmes? En welke ecologische prijs betalen we voor de digitale infrastructuren die AI mogelijk maken?
Via videoinstallaties, sculpturen, grafisch werk en fotografie ontstaat een veelzijdig parcours waarin technologie en menselijkheid voortdurend met elkaar in dialoog gaan. Sommige werken tonen de fascinatie voor de grenzeloze mogelijkheden van AI, terwijl andere net waarschuwen voor controle, manipulatie, verlies van autonomie of de verborgen impact op klimaat en energieverbruik.
De tentoonstelling sluit aan bij een bredere internationale tendens waarbij hedendaagse kunst steeds vaker de ethische en maatschappelijke implicaties van nieuwe technologieën onderzoekt. Wat deze presentatie bijzonder maakt, is de combinatie van kritische reflectie en sterke visuele verbeelding. De kunstenaars slagen erin complexe thema’s tastbaar en emotioneel invoelbaar te maken.
foto 1 & 2 : Xhairymutantx, video made of images generated by a custom AI model
Gallery Weekend Berlin 2026
Conny Maier en Samuel Hindolo te zien in nieuwe tentoonstelling, Bunker Berlin #5, Boros Collection, Berlijn (DE)
In een tijd waarin de externe werkelijkheid steeds instabieler en ongrijpbaarder aanvoelt, verschuift de focus naar het innerlijke. Terugtrekking, introspectie en psychologische intensiteit tekenen zich af als centrale tendensen binnen de hedendaagse kunst.
De vijfde presentatie van de Boros Collection vertrekt precies vanuit dat kantelpunt, waar de buitenwereld begint te wankelen. Op 3 mei 2026 opent, in het kader van Gallery Weekend Berlin, een nieuwe selectie uit de collectie van Karen en Christian Boros. De tentoonstelling brengt 27 hedendaagse werken samen. Variërend van schilderkunst en beeldhouwkunst tot installaties en geluidskunst, waarvan het merendeel recent aan de collectie is toegevoegd.
Conny Maier
Samuel Hindolo, photo credits @ Francis Vanhoonacker
Gallery weekend Berlin 2026.
Tijdens het Gallery Weekend Berlin 2026 toont Amrita Dhillon nieuw werk bij Tanya Leighton Gallery. (DE)
𝓐𝓵𝓵 𝓯𝓸𝓻 𝓛𝓸𝓿𝓮, 202, 6 Oil on Velvet, 60 x 80 cm
Detail of the work
Opening Gallery Weekend Berlin 2026.
Solotentoonstelling “Chrysalizing” van 1 mei tot 27 juni 2026 bij gallerij Société in Berlin. (DE)
In ‘Chrysalizing’ presenteert Edi Rama een nieuwe reeks sculpturen die voortkomen uit tekeningen die hij maakte tijdens zijn ambtsperiode als premier van Albanië. De werken, die van lijntekening naar digitaal model zijn omgezet, met de hand zijn bewerkt en in brons zijn gegoten, brengen spontane penseelstreken over naar een materiaal dat al lang wordt geassocieerd met duurzaamheid en openbaar gezag.
Opening Gallery Weekend Berlin 2026
Solotentoonstelling “Volveré y seré millones” van 1 mei tot 27 juni 2026 bij gallerijen Société in Berlin. (DE)
In *Volveré y seré millones* (Ik zal terugkeren en ik zal met miljoenen zijn) gebruikt Mynerva de laatste woorden van Túpac Katari, de 18e-eeuwse leider uit de Andes, als zowel inspiratiebron als kader.
De tentoonstelling brengt schilderijen, video’s en een grote wandinstallatie van klei samen en onderzoekt vragen over zichtbaarheid, rechten en vormen van verbondenheid binnen repressieve structuren.
Groepstentoonstelling “I Ciclopi (Eye, Camera, Myth)’ van 2 april tot 28 juni 2026 bij Incurva, Trapani (IT).
Met Dora Budor, Jana Euler, Jasper Marsalis, Simon Dybbroe Møller, Nina Porter, Margaret Raspé, Davide Stucchi.
In een korte tekst getiteld ‘Art Through the Camera’s Eye’ (ca. 1971) stelde Robert Smithson zich de camerawinkel voor als decor voor een horrorfilm gebaseerd op de Oudgriekse mythe van de Cycloop, waarin het “oog van de camera verwijst naar vele afgronden”.
Een van de eerste digitale camera’s, in 1975 in Californië ontwikkeld door Cromemco, kreeg de naam Cyclops, waarmee opnieuw een verband werd gelegd tussen het enkele oog en de cameralens.
Voortbouwend op deze analogie brengt I Ciclopi (Eye, Camera, Myth) kunstwerken samen die vormen van cyclopisch zicht demonstreren door te verwijzen naar, hergebruik te maken van, of aanpassingen aan te brengen in cameratechnologieën, om na te denken over hoe we beelden zien vanuit een eenogig perspectief.
Een aantal werken verbeelden het verstrijken van de tijd in relatie tot technologische ontwikkelingen.
Het schilderij Camera 4 (Lumix) in use since 2018 (2021) van Jana Euler maakt deel uit van een reeks waarin populaire merken spiegelreflexcamera’s, zoals Canon, Minolta en Lumix, worden afgebeeld. Net als in veel van haar andere werken fungeert de lijst als een omhulling van het beeld: de afmetingen van het doek volgen hier de contouren van de camera, gezien van voren.
Door de sterke opschaling verandert de lens echter in een gigantisch oog dat de ruimte in lijkt te steken. In I Ciclopi (Eye, Camera, Myth) is Eulers schilderij centraal in de tentoonstelling geplaatst, waardoor een gevoel van alomtegenwoordigheid ontstaat. Dit versterkt de hedendaagse ervaring dat men op elk moment door een camera kan worden waargenomen en vastgelegd.
Camera 4 (Lumix) in use since 2018, 2021 - acrylic on canvas, 180 x 250 cm
Opening Gallery weekend Berlin 2026
“Hyperarousal” van 1 mei tot 20 juni 2026 bij Esther Schipper, Berlijn. (DE).
De Amerikaanse kunstenaar Celeste Rapone (°1985, New Jersey) heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een opvallende stem binnen de hedendaagse schilderkunst. Haar karakteristieke figuren, vaak verwrongen lichamen die balanceren tussen figuratie en abstractie. Ze verbeelden een gevoel dat veel millennials herkennen: een mix van existentiële onrust, verveling en hyperbewustzijn. Haar werk bevindt zich vandaag al in gerenommeerde collecties zoals die van het ICA Boston en het Hammer Museum.
Met Hyperarousal maakt Rapone haar debuut bij Esther Schipper in Berlijn. Voor deze tentoonstelling zal ze drie nieuwe schilderijen presenteren waarin sensuele prikkeling en nerveuze irritatie samenkomen in gelaagde, verhalende composities.
Haar vrouwelijke protagonisten, compact en afgevlakt weergegeven, functioneren als allegorieën voor de “hysterische glamour” van millennial angst. Rapone weet met een scherp gevoel voor detail en ironie een sfeer neer te zetten die tegelijk ongemakkelijk, humoristisch en herkenbaar is. Haar figuren lijken gevangen tussen actie en verlamming, tussen dreiging en fascinatie.
Opvallend is Rapone’s directe werkwijze: ze schildert alla prima, zonder voorbereidende schetsen. Ze legt zichzelf formele beperkingen op door telkens vanuit één kleurpalet te werken. Zo is ‘Loner (2025)’ in een palet van mosgroen en olijfgroen, scherp contrasterend met het vurige rode haar van de centrale figuur.
In de werken spelen alledaagse elementen een sleutelrol: een boodschappentas, een haarclip, een busje pepperspray,... Ze fungeren als symbolen van zowel kwetsbaarheid als controle. De figuren lijken zich voortdurend bewust van mogelijke dreiging, maar tegelijk ook gefascineerd door die spanning.
Het is precies deze spanning die Rapone’s werk zo intrigerend maakt. Tussen verlangen en angst, controle en overgave. Haar schilderijen voelen als momentopnames van een generatie die voortdurend “aan” staat.
Rapone behaalde haar BFA aan de Rhode Island School of Design en haar MFA aan de School of the Art Institute of Chicago.
In 2026 werd haar talent bekroond met The Rosenthal Family Foundation Award for Painting, uitgereikt door de American Academy of Arts and Letters. Deze prijs, ter waarde van $10.000, erkent een jonge schilder met uitzonderlijke kwaliteiten. Een erkenning die Rapone’s positie binnen de hedendaagse kunst verder bevestigt.
Met haar werk weet Celeste Rapone een visuele taal te creëren die perfect aansluit bij de mentale toestand van een generatie: overprikkeld, ironisch, kwetsbaar en scherpzinnig tegelijk.
Loner, 2025, oil on linen, 71 x 61 cm
2 artiesten op de radar van G VIII werden genomineerd door het comité artistique Reiffers Initiatives (met oa Caroline Bourgois Pinault Collectie, Chris Dercon,…) voor Reiffers Art Prize 2026:
Stanislava Kovalcikova
Eva Helene Pade
Besproken in kunstvenster Politics & Society dit jaar:
Minh Lan Tran
Zij stellen hun werken tentoon van 17 april tot 6 juni 2026 bij Reifers Initiatives, 30 rue des Acacias Paris 17.
“New Kids on the Block – “De rijzende sterren op ieders radar” 🔥🔥
De afgelopen 12 maanden hebben gebruikers van de Artnet Price Database massaal gezocht naar een nieuwe lichting kunstenaars die razendsnel terrein winnen. Twee namen springen daarbij in het oog: Nathanaëlle Herbelin en Eva Helene Pade.
Het werk van Nathanaëlle Herbelin heeft de afgelopen jaren een opmerkelijke opmars gemaakt. Haar schilderij Max (2015–22) werd geschat op £25.000 tot £35.000 (ongeveer $26.000 tot $39.000), maar overtrof alle verwachtingen door te verkopen voor maar liefst £57.150 ($73.694). Deze veiling vond plaats bij Phillips in Londen op 6 maart 2025.
Herbelins werk kenmerkt zich door een intieme en vaak introspectieve beeldtaal, waarin alledaagse scènes een bijna filmische kwaliteit krijgen.
Ook Eva Helene Pade is bezig aan een indrukwekkende opmars. Haar werk A Story to be Told #2 (ca. 2021) werd aanvankelijk geschat tussen HKD 50.000 en HKD 100.000 ($6.427 tot $12.854). Tot verrassing van velen werd het stuk uiteindelijk verkocht voor HKD 533.400 ($68.567) bij Christie’s in Hong Kong op 27 september 2025.
Pade’s oeuvre valt op door een hedendaagse benadering van narratief en identiteit. Haar werk spreekt een jonge generatie aan, maar weet ook ervaren verzamelaars te intrigeren door zijn gelaagdheid en visuele kracht.
In groepstentoonstelling “Bénin aller-retour. Regards sur le Dahomey de 1930” nog tot 14 juni 2026 te zien @ Museum Albert Kahn in Boulogne-Billancoury, (FR).
Roméo Mivekannin gaat er in dialoog met koloniale beelden in Albert-Kahn-museum.
Het Albert-Kahn Museum presenteert momenteel historisch beeldmateriaal uit 1930, gemaakt tijdens een expeditie in het huidige Benin, dat toen onder Frans koloniaal bestuur stond. De foto’s en films bieden een zeldzaam maar confronterend inzicht in het koloniale verleden.
Als reactie op deze beladen archiefbeelden toont de Frans-Beninese kunstenaar Roméo Mivekannin een monumentaal schilderij. Met zijn werk wil hij de blik van de toeschouwer bevragen en verstoren, en zo een kritische dialoog openen met de historische representaties.
Mivekannin werkt op grote doeken die oorspronkelijk deel uitmaakten van de uitzet van jonge bruiden. Hij verzamelt deze lakens via antiekhandelaren, naait ze samen en behandelt ze vervolgens met een plantaardig mengsel (elixer) dat verwijst naar West-Afrikaanse rituelen van zuivering. Dit proces laat karakteristieke bruine sporen na op de stof. Pas na een lange droogtijd brengt de kunstenaar zijn schilderingen aan met acrylverf.
Door deze gelaagde werkwijze verbindt Mivekannin materiaal, geschiedenis en ritueel, en plaatst hij kritische kanttekeningen bij het koloniale beeldarchief dat in het museum wordt getoond.
In groepstentoonstelling “Not All Travellers Walk Roads - Of Humanity as Practice”, van 20 maart tot 7 juni in het MON, Museum Oscar Niemeyer, Paraná, Brazilië.
In het Museu Oscar Niemeyer (MON) in Curitiba opent binnenkort een tentoonstelling met een selectie van de 36e Biënnale van São Paulo. De tentoonstelling, maakt deel uit van het internationale reizende programma van de biënnale en brengt een compacte, contextspecifieke versie van de oorspronkelijke expo, die meer dan 784.000 bezoekers trok, naar Paraná.
De presentatie gecureerd door Anna Roberta Goetz en André Pitol, brengt werk van achttien kunstenaars samen, onder wie de Japans-Zwitserse kunstenares Leiko Ikemura. Ikemura staat bekend om haar poëtische en hybride beeldtaal, waarin menselijke, dierlijke en spirituele vormen in elkaar overvloeien. Haar werk sluit nauw aan bij de centrale thematiek van de tentoonstelling: de relatie tussen menselijkheid, natuur en existentie.
De tentoonstelling in het MON legt sterk de nadruk op bodem en aarde als fundament van leven. Vanuit biologische, ecologische en spirituele perspectieven wordt onderzocht hoe mensen zich tot hun omgeving verhouden. Tegelijk worden ook maatschappelijke vragen aangesneden rond eigendom, verantwoordelijkheid en de impact van menselijke activiteit op het milieu.
Met deze derde samenwerking onderstreept het MON zijn rol als belangrijk platform voor internationale hedendaagse kunst in Latijns-Amerika, terwijl de Biënnale haar ambitie bevestigt om kunst buiten de traditionele centra te brengen en nieuwe publieken te bereiken.
Leiko Ikemura @ Fundação Bienal de São Paulo
