OPENING

“Searching for Paradise” van 21 oktober 2026 tot 17 januari 2027 in Pinakothek der Moderne, Staatliche Graphische Sammlung, München (DE).

Dat 2026 een topjaar is voor Conny Maier, staat buiten kijf. Nadat Hauser & Wirth haar verwelkomde in de galerij, opent in München haar eerste grote museale tentoonstelling in München.

Een betoverde tuin waarin schoonheid en onbehagen elkaar ontmoeten: voor haar tentoonstelling in de Pinakothek der Moderne, plaatst Conny Maier de natuur centraal.

Met nieuwe tekeningen, schilderijen en tegelwandschilderingen transformeert ze de tentoonstellingszalen tot een landschap waarin planten, menselijke emoties en kunsthistorische verwijzingen met elkaar verweven raken.

Maier heeft een uitgesproken, eigenzinnige beeldtaal. Haar werk roept op het eerste gezicht herinneringen op aan het vroege expressionisme, en in het bijzonder aan de Münchense kunstenaarsgroep Der Blaue Reiter. Tegelijk vertoont haar kleurenpalet soms de subtiele schakeringen van de oude meesters. Die vertrouwdheid wordt echter doorbroken door rauwe, expressieve uitbarstingen die aan Art Brut doen denken en haar voorstellingen een wilde, archaïsche kracht geven.

In haar raadselachtige scènes onderzoekt Maier fundamentele menselijke verhoudingen. Liefde, angst en woede krijgen vorm in beelden die herkenbaar en tegelijk verontrustend zijn. Onder het ogenschijnlijk vertrouwde oppervlak schuilt steeds iets onbekends. Ook het landschap biedt geen vanzelfsprekende geborgenheid: wat een paradijs lijkt, draagt de mogelijkheid van een apocalyps in zich.

Waar de natuur in haar eerdere figuratieve schilderijen vooral een ondersteunende rol speelde, wordt ze in München het eigenlijke onderwerp. De voorbereiding begon in het najaar van 2024, toen Maier samen met een bevriende florist intensief veldonderzoek deed in Brandenburg. In haar atelier in Portugal verwerkte ze die observaties vervolgens in storyboards, waarin mogelijke thema’s en beeldgroepen vorm kregen.

In de studiezaal van de Staatliche Graphische Sammlung verdiepte ze haar onderzoek met bijzondere plantvoorstellingen uit de kunstgeschiedenis. Deze historische motieven nam ze niet letterlijk over, maar vertaalde ze naar haar eigen beeldtaal. Zo ontstaat een wereld die tijden en geografische grenzen overstijgt: een betoverde kloostertuin waarin de natuur tegelijk verleidt, verwondert en verontrust.

BIËNNALE LYON 2026

NAJAARSTIP

Van 19 september tot 13 december 2026 in Lyon.

Met oa June Crespo (watchlist Elena), artiesten besproken in kunstvensters (Mai Nguyễn-Long, Minh Lan Tran, Selma Selman, Pol Taburet) en andere reeds bekenden (Rosella Biscotti, Edith Dekyndt, Laure Prouvost.

Wat bepaalt de waarde van iets? De prijs, de tijd die erin kruipt of de zorg waarmee het wordt gemaakt en doorgegeven? Die vragen vormen het vertrekpunt van de 18e Biënnale voor Hedendaagse Kunst van Lyon. Onder de titel Passer d’un rêve à l’autre brengt curator Catherine Nichols kunst, economie en verbeelding samen.

De dromerige titel verwijst naar Walter Benjamins Passagen-Werk, waarin de filosoof beschrijft hoe elk tijdperk de kiemen van een volgende wereld in zich draagt. Nichols verbindt zijn belangstelling voor de Parijse passages met de traboules van Lyon: verborgen doorgangen tussen straten, binnenplaatsen en gebouwen, waarin de geschiedenis van arbeid en verzet voortleeft. Ze worden een beeld voor de overgang van de ene maatschappelijke werkelijkheid naar een andere.

Een tweede inspiratiebron is de Fluxuskunstenaar Robert Filliou en zijn idee van een ‘poëtische economie’. Met humor en speelse ernst stelde hij de gebruikelijke maatstaven van waarde ter discussie. Wat gebeurt er als vrijgevigheid, ontmoeting en creatieve uitwisseling meer gewicht krijgen? Vanuit die gedachte verbindt Nichols thema’s als schuld, zorg, speculatie en hergebruik. Economie raakt hier aan alles wat ons bestaan mogelijk maakt, van materialen en arbeid tot aandacht en onderlinge afhankelijkheid.

Ook de tentoonstellingslocaties dragen die vragen mee. In Les Grandes Locos staan industriële processen en de circulatie van materialen centraal. Het Musée des Tissus richt de aandacht op relaties, zorg en uitwisseling, terwijl macLYON thema’s als leven, dood, erfenis en schuld onderzoekt. Samen vormen ze een parcours waarin de geschiedenis van Lyon voortdurend meespeelt.

Overzicht artiesten:

Akwasi Bediako Afrane, Lara Almarcegui, Joël Andrianomearisoa, Serwah Attafuah, Béatrice Balcou, Eva Barto, Lucy Beech, Rossella Biscotti, Barbara Breitenfellner, Yuriyal Eric Bridgeman, Sara Sejin Chang (Sara van der Heide), Fiona Clark, Lúa Coderch, Léa Collet, June Crespo, cyan, Edith Dekyndt, Huong Dodinh, Yana Nafysa Dombrowsky-M’baye, Mikala Dwyer, Robert Filliou, Florian Fouché, Rose Frigière, Angela Goh, Birke Gorm, Núria Güell, Alice Guy, Oda Haliti, Archana Hande, Matthew Harris, Timo Hogan, Ngahina Hohaia, Jelena Jureša, Lucia Kagramanyan, Kirtika Kain, Mikhail Karikis, Ndayé Kouagou, Perrine Lacroix, Maureen Lander, Ida Lawrence, James Lewis, LYL Radio, Kokou Ferdinand Makouvia, Nicholas Mangan, Angelica Mesiti, Hana Miletić, Hayley Millar Baker, Jazz Money, Mai Nguyễn-Long, Manfred Paul, Thea Anamara Perkins, Susan Philipsz, Laure Prouvost, raumlaborberlin, Miguel Rothschild, Selma Selman, Erwan Sene, Igor Simić, Sriwhana Spong, Tina Stefanou, Mette Sterre, Michael Stevenson, Pol Taburet, Huda Takriti, Tsuneko Taniuchi, Ashleigh Taupaki, Minh Lan Tran, Thu-Van Tran, Álvaro Urbano, Kaylene Whiskey, Luke Willis Thompson, Candrani Yulis...

ANNA UDDENBERG

“White Noise’ tot 31 oktober 2027 bij Meredith Rosen Gallery, New York.

Voor deze tentoonstelling heeft Uddenberg de galerie omgevormd tot een werkomgeving. Vrouwelijke figuren in grijze mantelpakjes en naaldhakken versmelten met bureaustoelen, waarvan de ergonomische vormgeving is aangepast om de lichamen in extreme houdingen te dwingen. Zeven nieuwe sculpturen staan gedeeltelijk van elkaar afgezonderd binnen een raster van akoestische panelen. Uddenberg combineert de modulaire logica van het hedendaagse landschapskantoor met die van de minimalistische sculptuur. Zo verdeelt ze de ruimte op een fragiele, bijna denkbeeldige manier en wekt ze een gevoel van privacy op, zonder die daadwerkelijk te bieden.

NATHANAËLLE HERBELIN

FRIEZE LONDON

Hauser & Wirth verwelkomt Nathanaëlle Herbelin in samenwerking met Xavier Hufkens. De in Parijs gevestigde kunstenaar maakt intieme schilderijen waarin landschappen, portretten en stillevens veranderen in visuele gedichten over thuis, eenzaamheid, liefde, vriendschap en herinnering.

Haar werk brengt vrienden, familieleden en onbekenden in beeld, naast huiselijke interieurs, landschappen en voorwerpen. Vanuit een aandachtige observatie van het alledaagse onderzoekt Herbelin wat ons tot een individu maakt en wat het betekent om ergens bij te horen. Haar schilderijen verbinden persoonlijke ervaringen met gevoelens waarin ook anderen zich kunnen herkennen.

Tijdens Frieze London, van 14 tot en met 18 oktober 2026, presenteert Hauser & Wirth haar nieuwe schilderij Elie (2026). Deze presentatie gaat vooraf aan haar eerste tentoonstelling bij Hauser & Wirth in Los Angeles, die in 2027 plaatsvindt.

@ Hauser & Wirth, Frieze 2026, photocredits Francis Vanhoonacker

IVANA BASIC (op de radar van Elena voor G VIII)

FRIEZE LONDON

Ivana Bašić
‘s ‘Metanoia, 2025
‘ bij Frieze Sculpture, The Regent’s Park, London
 van 16 September – 1 November 2026 (UK).

Bašić onderzoekt de kwetsbaarheid en transformatie van het menselijk lichaam. Daarbij werkt ze met materialen als was, glas, staal en albast. In Metanoia lijken deze materialen een eigen leven te gaan leiden: tastbare materie verandert in iets lichamelijks, iets dat bijna levend aanvoelt.

Door die transformatie benadert Bašić het menselijk lichaam niet als iets vaststaands of onveranderlijks. Het lichaam bevindt zich voortdurend in een proces van verandering en wording. De grens tussen materiaal en lichaam, tussen het tastbare en het levende, wordt daarbij steeds opnieuw onderzocht.

Metanoia, 2025 @ Frieze Sculpture, The Regent’s Park, concrete, blown glass, racing car exhaust manifolds, breath, wax, copper, grounding rods, dust, pressure.

ROMEO MIVEKANNIN

Eerst solotentoonstelling “Counter-Memory” van 16 september tot 24 november 2026, bij Gowen Gallery, Genève (CH).

De tentoonstelling omvat een twintigtal nieuwe werken uit 2025 en 2026, aangevuld met sleutelwerken uit zijn reeks herwerkte portretten in acrylverf op velours. Centraal in zijn schilderpraktijk staat wat Mivekannin de ‘herinnering van de geschiedenis’ noemt: een kritische confrontatie met het verleden, gericht op herinterpretatie en toe-eigening.

Voor deze tentoonstelling gaat zijn onderzoek naar de westerse schilderkunst in dialoog met een hedendaagse generatie kunstenaars die de beeldvorming rond zwarte personen ingrijpend heeft veranderd. Mivekannin bevraagt bestaande voorstellingen en geeft historische beelden een nieuwe betekenis, bekeken vanuit een ander perspectief.

LEIKO IKEMURA

GEOPEND

Tentoonstelling ‘TransLucent — The Form of Ligh’ van 10 september 22 november tot in Gallerie dell'Accademia di Venezia.

Licht in dialoog met de Venetiaanse meesters. In deze tentoonstelling zien we de glazen sculpturen van Leiko Ikemura. Haar hedendaagse werken worden verspreid over de historische museumzalen en gaan er in dialoog met meesterwerken van onder anderen Paolo Veneziano, Vittore Carpaccio, Titiaan en Giambattista Tiepolo.

Vrouwelijke figuren, hybride wezens, fabeldieren en slapende gezichten vormen een poëtische wereld waarin natuur, mens en verbeelding samenvloeien. Zo ontstaan verrassende verbanden rond moederschap, metamorfose, contemplatie, leven, dood en transcendentie.

Speciaal voor Venetië creëerde Ikemura, samen met een glasatelier op Murano, een nieuw kunstwerk als eerbetoon aan de eeuwenoude glastraditie van de lagune.

TIMUR SI-QIN

FRIEZE LONDON 2026

Solotentoonstelling ‘Pristine’ van 12 oktober tot 14 november 2026 bij Albion Jeune Gallery in London.

‘Pristine’ brengt de bijzondere flora van het Peruaanse regenwoud in beeld en benadrukt de diepe, voortdurend evoluerende band van de kunstenaar met deze regio.

Bestaat de échte, ongerepte wildernis nog? De tentoonstelling Pristine, Part I vertrekt vanuit een krachtige premisse: ja, de pure natuur bestaat nog.

Overal op onze planeet zijn nog fragmenten van ecologisch intacte wildernis te vinden. Het zijn plekken waar eeuwenoude relaties tussen soorten standhouden en waar de zelforganiserende intelligentie en gratie van de levende wereld nog altijd tastbaar aanwezig zijn.

Met deze expositie vervolgt kunstenaar Timur Si-Qin zijn zoektocht naar een eigentijdse spiritualiteit van de natuur. Zijn werk lokaliseert het heilige binnen het leven zelf. Het nodigt uit tot de erkenning dat het menselijk bestaan zich afspeelt ín een oneindig veel grotere, levende wereld.

Pristine, Part I is een visuele ode aan de veerkracht van onze planeet en een oproep om deze pure intelligentie te koesteren.

Albion Jeune Gallery

Last of the Wild and Free (Rhododendron Calophytum)', Frieze Sculpture: 'In the Shadows', 2025, Frieze Sculpture Park, London

TRISHA BAGA & ANNA UDDENBERG

GEOPEND

In nieuwe collectiepresentatie “Force Fields-New Perspectives from the Collection” van 12 juli 2026 tot 11 juni 2028 in Kunstmuseum Bonn (DE).

De nieuwe collectiepresentatie op de bovenverdieping van het Kunstmuseum Bonn neemt de bezoeker mee op een levendige reis door de kunstgeschiedenis. Werken uit het begin van de twintigste eeuw en de naoorlogse periode worden samengebracht met hedendaagse kunst. Zo ontstaan vier thematische gebieden: Transparantie & Verhulling, Gemeenschap & Verdeeldheid, Kwetsbaarheid & Verzet en Micro- & Macrokosmos.

De titel verwijst naar het begrip ‘krachtenveld’, dat zowel in de natuurkunde als in de sociologie wordt gebruikt. Het beschrijft de dynamische wisselwerking tussen lichamen in de ruimte, maar ook tussen mensen onderling.

Door actuele vragen over mens en samenleving te stellen, benadrukt de tentoonstelling het sociale potentieel van de collectie. In tijden van opeenvolgende crisissen wil ze nieuwe perspectieven openen en inspiratie bieden voor de toekomst.

Naast werken uit de eigen collectie en langdurige bruiklenen omvat de presentatie ook een nieuwe kunstproductie en een selectie tijdelijke bruiklenen.

Trisha Baga, Skylight, 2024, Loan Scharpff-Striebich Collection

Focus (Padded Purpose), 2019, Scharpff-Striebich Collection

JUNE CRESPO (on Elena’s watchlist 2026)

In groepstentoonstelling ‘Mounting Tension’ van 4 september tot 11 oktober 2026 bij gallerij Ontsteking, Gent.

Het werk van June Crespo zal ook deze herfst te zien zijn in Contour Biënnale in Mechelen van 5 september tot 11 november 2026.

‘The same heat’, 2017, concrete, silicone, flowers, 25 × 56 × 34 cm - Courtesy Servais Family Collection

TRISHA BAGA, CONNY MAIER, EDI RAMA, LU YANG

GEOPEND IN SEOUL

In de groepstentoonstelling “Blind Spots" co-hosted by Kaldi Art and Société Berlin van 26 augustus 2026 tot 6 september bij 58, Pyeongchang 20-gil, Jongno District, Seoul.

Société ziet de tentoonstelling als een belangrijke stap in haar verdere uitbreiding naar de Aziatische kunstmarkt, met Seoul als strategische uitvalsbasis. “Deze tentoonstelling vormt het begin van een bredere dialoog met verzamelaars en kunstinstellingen in Azië,” aldus de gallerij.

In een tijd waarin alles onmiddellijk wordt gedeeld, bekeken en bevestigd, stelt de groepstentoonstelling Blind Spots een intrigerende vraag: wat missen we juist wanneer alles zichtbaar lijkt te zijn?

De tentoonstelling, georganiseerd door de Berlijnse galerie Société en Kaldi Art in Seoul, brengt werk samen van negen internationale kunstenaars: Trisha Baga, Petra Cortright, Salim Green, Conny Maier, Caspar Müller, Janette Mundt, Edi Rama, Marianna Simnett en Lu Yang.

De titel verwijst naar onze blinde vlekken: datgene wat buiten ons directe gezichtsveld valt. Geïnspireerd door filosoof Byung-Chul Han en zijn The Transparency Society stelt Blind Spots de hedendaagse drang naar volledige zichtbaarheid ter discussie. Vertraging, dubbelzinnigheid en wat zich aan onze blik onttrekt, worden hier niet beschouwd als tekortkomingen, maar juist als ruimtes waarin verbeelding en nieuwe ontmoetingen mogelijk worden.

De kunstenaars benaderen die onzichtbare zones elk op hun eigen manier. Trisha Baga onderzoekt hoe de eindeloze circulatie van beelden van de James Webb Space Telescope onze voorstelling van het universum beïnvloedt, terwijl Lu Yang via het fictieve personage DOKU dan weer de mogelijkheid van een ander, virtueel zelf verkent.

ROMEO MIVEKANNIN

BINNENKORT OPENING

Eerste solotentoonstelling ‘Bearers of Fire’ in New York van 9 september tot 24 oktober 2026 bij Southern Guild Gallery.

Naar aanleiding van zijn eerste bezoek aan New York brengt Roméo Mivekannin een tentoonstelling over migratie, representatie en cultureel geheugen.

In nieuwe schilderijen op zwart fluweel en de omvangrijke portretinstallatie The Souls of Black Folk onderzoekt hij wie in de geschiedenis zichtbaar wordt gemaakt, wie wordt vergeten en hoe persoonlijke verhalen worden doorgegeven.

Een sleutelwerk is Mivekannins herinterpretatie van de iconische foto Lunch atop a Skyscraper. Het beroemde beeld van arbeiders die hoog boven New York op een stalen balk lunchen, wordt bij hem een monument voor de onzichtbare arbeid waarop de stad is gebouwd. Veel van deze arbeiders kwamen als migrant naar New York en droegen letterlijk bij aan de fysieke vorm van de stad, maar bleven vaak anoniem in haar culturele geheugen.

Mivekannin verbindt hun lichamen met die van de migranten die bij aankomst op Ellis Island werden onderzocht en gekeurd. “Op Ellis Island werden lichamen geïnspecteerd,” zegt hij. “Hier wordt de hemel gebouwd.” Die tegenstelling vat de kern van zijn werk samen: het migrantenlichaam wordt eerst gecontroleerd en beoordeeld, maar groeit vervolgens uit tot een actieve kracht die de stad en haar geschiedenis mee vormgeeft.

Door historische beelden opnieuw te schilderen, verandert Mivekannin het portret in een vorm van herstel. Hij brengt vergeten levens naar de voorgrond en maakt duidelijk dat geschiedenis niet alleen wordt geschreven door wie beroemd werd, maar ook door de talloze anonieme mensen die steden, gemeenschappen en culturen hebben opgebouwd.

Lunch atop a Skyscraper, 1932 door Charles C. Ebbets

Image caption: Roméo Mivekannin, ‘Lunch Atop A Skyscraper (1932), after Charles C. Ebbets’, 2026

LEIKO IKEMURA

BERLIN ART WEEK

Tweede solotentoonstelling ‘Sensu’ van 11 september tot 24 oktober 2026 bij CFA, Berlin.

Leiko Ikemura presenteer nieuwe schilderijen en sculpturen waarin zij de relatie tussen waarneming, lichaam, geest en ruimte onderzoekt. De Latijnse titel betekent ‘door de zintuigen’ en verwijst naar een ervaring van de wereld die verder reikt dan alleen het zichtbare.

In Ikemura’s werk spelen ook aanraking, denkbeeldige geluiden en zelfs de suggestie van geuren een rol. Haar verstilde figuren en atmosferische ruimtes bevinden zich vaak op de grens tussen mens, dier en landschap, werkelijkheid en droom. Ze lijken niet los te staan van hun omgeving, maar er langzaam in op te gaan.

Zo nodigt de sensu de bezoeker uit om niet alleen met de ogen te kijken. Waarnemen wordt een lichamelijke ervaring waarin herinnering, verbeelding en gevoel samenkomen. Het eigen lichaam verschijnt daarbij als onderdeel van een grotere ruimtelijke en sociale werkelijkheid.

ANNA UDDENBERG

Paris Fashion Week sept 2026

Anna Uddenberg in ‘Tout est en ordre’ van 2 september tot 4 oktober 2026  in het Institut suédois, Parijs.

In Tout est en ordre brengt het Institut suédois kunst en mode samen rond een fundamenteel aspect van de Zweedse cultuur: de gedeelde voorkeur voor orde, terughoudendheid en neutraliteit, vaak omschreven als ‘goede smaak’. De tentoonstelling viert noch verwerpt dat ideaal, maar onderzoekt hoe zulke normen onze lichamen, gedragingen en verbeelding beïnvloeden.

Een belangrijke rol is weggelegd voor de Zweedse kunstenaar Anna Uddenberg. Zij staat bekend om sculpturen waarin menselijke figuren verstrengeld raken met meubels, gebruiksvoorwerpen en architecturale structuren. Hun onnatuurlijke houdingen verwijzen naar modefotografie, sociale media en reclame, maar roepen tegelijk ongemak op. Het lichaam wordt ondersteund én gecontroleerd, getoond én gevangen.

Uddenberg onderzoekt hoe onze omgeving bepaalt hoe we zitten, bewegen en ons presenteren. Ook achter schijnbaar neutrale begrippen als elegantie, functionaliteit en goede smaak gaan regels schuil. Haar vervormde figuren maken die onzichtbare discipline zichtbaar: ze lijken zich aan de orde te willen aanpassen, maar blijven wringen en weerstand bieden.

In combinatie met mode van onder anderen Hodakova, Our Legacy en Per Götesson ontstaat een wereld waarin het vertrouwde langzaam vreemd wordt. Kleding verschijnt niet als een afgewerkt product, maar als onderdeel van een veranderlijk systeem van identiteit, verlangen en sociale verwachtingen.

Tout est en ordre toont dat orde nooit volkomen neutraal is. Ze bepaalt wie of wat als passend wordt beschouwd. Anna Uddenberg legt precies dat spanningsveld bloot: alles lijkt perfect geregeld, tot het lichaam begint tegen te spreken.

TESFAYE URGESSA (On Udo’s watchlist jan 2025)

Debuttentoonstelling bij White Cube Hongkong van 9 september 2026 en loopt tot 20 oktober 2026.

White Cube kondigt de vertegenwoordiging aan van de Ethiopische kunstenaar, Tesfaye Urgessa (°1983, Ethiopië)

Urgessa staat bekend om zijn krachtige, expressieve schilderijen waarin de menselijke figuur centraal staat.

De tentoonstelling brengt nieuwe schilderijen en werken op papier samen die de kunstenaar het afgelopen jaar creëerde.

In zijn werk vertrekt Urgessa vanuit uiteenlopende menselijke ervaringen. Inspiratie vindt hij zowel in toevallige observaties en gesprekken met vrienden als in de actualiteit en maatschappelijke thema’s. Migratie neemt daarbij een bijzondere plaats in. De kunstenaar verliet zelf zijn geboorteland Ethiopië en vestigde zich in Duitsland. Ook via zijn echtgenote, die werkt met pas aangekomen migranten, komt hij rechtstreeks in aanraking met verhalen over verplaatsing, aanpassing en het zoeken naar een nieuwe thuis.

Deze persoonlijke en maatschappelijke ervaringen verwerkt Urgessa niet letterlijk, maar laat hij samenvloeien in gelaagde composities waarin lichamen, houdingen en gezichten een sterke psychologische aanwezigheid krijgen. Zijn schilderijen bewegen tussen het intieme en het universele en weerspiegelen zijn overtuiging dat ‘schilderkunst het leven zelf moet nabootsen’.

Nog vóór de opening van zijn solotentoonstelling in Hong Kong is Urgessa’s werk te zien tijdens Frieze Seoul, van 2 tot en met 5 september 2026. White Cube presenteert er onder meer zijn schilderij Fiber of grace (Schutz) 2 uit 2025.

Met de vertegenwoordiging van Tesfaye Urgessa voegt White Cube een uitgesproken figuratieve stem toe aan zijn kunstenaarsprogramma: een schilder voor wie het menselijke lichaam een plek wordt waar persoonlijke herinneringen, migratie, maatschappelijke ervaringen en het dagelijkse leven elkaar ontmoeten.

WYNNIE MYNERVA

GEOPEND

Duotentoonstelling ‘Entrails’ van 15 augustus tot 29 november 2026 tot in Museo Universitario del Chopo, Mexico.

Met ‘Entrails’ presenteren Erik Tlaseca en Wynnie Mynerva een intens samenwerkingsproject waarin het menselijk lichaam centraal staat als plaats van ervaring, verlangen en maatschappelijke betekenis. De tentoonstelling is het resultaat van de artistieke dialoog die ontstond nadat beide kunstenaars elkaar in 2024 ontmoetten tijdens hun residentie aan de Rijksakademie in Amsterdam.

Hoewel Tlaseca (Mexico-Stad, 1989) en Mynerva (Lima, 1993) een eigen artistieke praktijk hebben, delen zij een fundamentele visie op het lichaam. Voor hen is de huid niet alleen een fysieke grens, maar ook een drager van herinneringen, emoties en politieke betekenissen. Het lichaam wordt niet voorgesteld als een geïsoleerd individu, maar als een organisme dat voortdurend verbonden is met anderen en met zijn omgeving. Daarmee keren de kunstenaars zich af van het klassieke, westerse idee van het autonome en afgesloten lichaam.

‘Entrails’ (letterlijk ingewanden) biedt een krachtige, bijna lichamelijke ervaring. Centraal in de tentoonstelling staat een monumentale installatie opgebouwd uit textiel, pigment, metaal en uiteenlopende materialen. Daaromheen hangen een reeks grote schilderijen die samen een meeslepende omgeving vormen. De werken roepen het beeld op van een meervoudig, voortdurend veranderend lichaam waarin ritueel, sensualiteit en een mysterieuze, soms ongemakkelijke vorm van erotiek samenkomen.

Alle werken werden de voorbije twee maanden in Mexico-Stad gerealiseerd. De gebruikte vormen en texturen verwijzen tegelijkertijd naar organen, lichaamsholtes en lichaamsvloeistoffen, maar ook naar natuurlijke landschappen. Boomschors, aarde, bergen en geologische structuren vloeien samen met menselijke anatomie, waardoor de grens tussen lichaam en natuur vervaagt.

ANDREAS SCHULZE

Solotentoonstelling “Cake'“ van 3 juni tot 31 juli bij Galerie Sprüth Magers in Manhattan, New York (VS).

Andreas Schulze presenteert met “Cake” een reeks volledig nieuwe schilderijen waarin zijn unieke, al decennialange schilderpraktijk centraal staat. De tentoonstelling toont een speels en kleurrijk oeuvre dat moeiteloos verwijzingen naar de populaire cultuur en de kunstgeschiedenis met elkaar verweeft. Schulze geldt als een van de meest invloedrijke Duitse schilders van zijn generatie en is al meer dan veertig jaar verbonden aan de galerie. Na zijn grote tentoonstelling in het Institute of Contemporary Art in Miami is dit zijn eerste solotentoonstelling in de New Yorkse galerieruimte.

De taart is een motief dat Andreas Schulze op verschillende momenten in zijn carrière heeft onderzocht, maar deze reeks wordt nu voor het eerst in haar geheel aan het publiek getoond. Als symbool van decoratie, plezier, verleiding en alledaags comfort belichaamt de taart de thema's die zijn werk kenmerken: kleur, emotie en de poëzie van het dagelijkse leven. Met humor, fantasie en een uitgesproken beeldtaal nodigen de schilderijen de bezoeker uit om met een frisse blik naar de wereld om zich heen te kijken

JUNE CRESPO

VAKANTIETIP

Tijdens haar presentatie in het Europacollege in maart 2026 introduceerde onze curator Elena Soboleva het werk van June Crespo aan de groep.

Deze zomer lopen er 2 tentoonstellingen in Italië en Portugal.

Solotentoonstelling ‘Más Graves’ van 24 juni tot 5 september in Kunsthalle Lissabon, Portugal.

Na haar opmerkelijke tentoonstelling Vascular in het Guggenheim Museum Bilbao (2024) en presentaties in onder meer de Secession, de Fondazione Sandretto Re Rebaudengo (2026) en Le Crédac, opent June Crespo binnenkort haar nieuwe tentoonstelling in Lissabon.

In haar sculpturale praktijk onderzoekt Crespo de relatie tussen lichaam, materie en architecturale ruimte. Voor deze tentoonststelling zal zal zij deze thematiek nog verder verdiepen door de fysieke zwaarte van sculptuur in dialoog te brengen met de ongrijpbare trillingen van geluid. Zo ontstaat een onderzoek naar gewicht, resonantie, schaal en lichamelijke aanwezigheid

---

‘Danzante’, solotentoonstelling van 15 april tot 21 oktober 2026 bij Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn (IT).

Met Danzante is het haar eerste solotentoonstelling in een Italiaanse instelling. June Crespo toont er een reeks sculpturen die balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. De werken vertrekken vaak van vormen die verwijzen naar irissen en paradijsvogelbloemen, maar Crespo gebruikt deze niet als letterlijke modellen. Ze vormen eerder het vertrekpunt voor een onderzoek naar materiaal, textuur en lichamelijke ervaring.

In de tentoonstelling ontmoeten beton, brons, staal, textiel en industriële elementen elkaar in verrassende assemblages. Zo verweeft Molar (2024) brons, staal en stof tot een sculptuur die tegelijk omhelzend en beklemmend aanvoelt. In The Dancing Column II (2025) rusten twee betonnen zuilen onverwacht op een zacht kussen, waardoor monumentaliteit plaatsmaakt voor een gevoel van fragiel evenwicht. Ook TW, TG 2025 III (2025), opgebouwd uit gerecupereerde industriële dekzeilen doorboord met buizen, lijkt te ademen en te vibreren in de ruimte.

Crespo nodigt de bezoeker uit om haar sculpturen al wandelend te ontdekken. Pas door rond de werken te bewegen ontstaat een relatie tussen lichaam, object en architectuur.

Installation view, Danzante, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo in Turijn

Molar (2024)

“The Dancing Column (II)” (2025)

TW, TG 2025 III (2025)

HOLLY HERNDON

VAKANTIETIP

Holly Herndon & Mat Dryhurs in groepstentoonstelling ‘ THE WORLD THROUGH AI’, van 11 juni-20 september 2026  in Schirn Kunsthalle in Frankfurt (DE).

Een zomertentoonstelling rond één van de meest bepalende thema’s van onze tijd: AI. In beide tentoonstellingsruimtes brengen 25 internationale kunstenaars een veertigtal werken samen die de vele gezichten van AI onderzoeken: van cognitieve en psychologische impact tot politieke en ecologische vraagstukken.

De tentoonstelling toont hoe kunstenaars vandaag niet alleen technologie gebruiken als medium, maar AI ook kritisch bevragen als maatschappelijk fenomeen. Hoe verandert artificiële intelligentie onze manier van denken, kijken en voelen? Welke machtsstructuren schuilen achter algoritmes? En welke ecologische prijs betalen we voor de digitale infrastructuren die AI mogelijk maken?

Via videoinstallaties, sculpturen, grafisch werk en fotografie ontstaat een veelzijdig parcours waarin technologie en menselijkheid voortdurend met elkaar in dialoog gaan. Sommige werken tonen de fascinatie voor de grenzeloze mogelijkheden van AI, terwijl andere net waarschuwen voor controle, manipulatie, verlies van autonomie of de verborgen impact op klimaat en energieverbruik.

De tentoonstelling sluit aan bij een bredere internationale tendens waarbij hedendaagse kunst steeds vaker de ethische en maatschappelijke implicaties van nieuwe technologieën onderzoekt. Wat deze presentatie bijzonder maakt, is de combinatie van kritische reflectie en sterke visuele verbeelding. De kunstenaars slagen erin complexe thema’s tastbaar en emotioneel invoelbaar te maken.

foto 1 & 2 : Xhairymutantx, video made of images generated by a custom AI model

CONNY MAIER & SAMUEL HINDOLO (op de radar G V III)

Gallery Weekend Berlin 2026

Conny Maier en Samuel Hindolo te zien in nieuwe tentoonstelling, Bunker Berlin #5, Boros Collection, Berlijn (DE)

In een tijd waarin de externe werkelijkheid steeds instabieler en ongrijpbaarder aanvoelt, verschuift de focus naar het innerlijke. Terugtrekking, introspectie en psychologische intensiteit tekenen zich af als centrale tendensen binnen de hedendaagse kunst.

De vijfde presentatie van de Boros Collection vertrekt precies vanuit dat kantelpunt, waar de buitenwereld begint te wankelen. Op 3 mei 2026 opent, in het kader van Gallery Weekend Berlin, een nieuwe selectie uit de collectie van Karen en Christian Boros. De tentoonstelling brengt 27 hedendaagse werken samen. Variërend van schilderkunst en beeldhouwkunst tot installaties en geluidskunst, waarvan het merendeel recent aan de collectie is toegevoegd.

Conny Maier

Samuel Hindolo, photo credits @ Francis Vanhoonacker