by Isabelle Standaert

LATIFA ECHAKHCK

Te zien inIn-between’ in het kunstmuseum Fenix, Rotterdam (NL).

Het nieuwe Rotterdamse kunstmuseum Fenix, dat zich richt op het thema migratie, presenteert drie nieuwe werken van vrouwelijke kunstenaars: Latifa Echakhch, April Bey en Jasleen Kaur. Deze werken zijn voor het eerst in Nederland te zien en maken deel uit van de nieuwe publieksroute ‘In Between’.

De route voert bezoekers door de tentoonstelling ‘Alle Richtingen ‘en brengt daarbij het werk van tien vrouwelijke kunstenaars samen. Met deze alternatieve route wil het museum bezoekers uitnodigen om de collectie vanuit een nieuw perspectief te ervaren en meer aandacht te geven aan vrouwelijke stemmen binnen de hedendaagse kunst.

De drie nieuw gepresenteerde werken sluiten aan bij de centrale thematiek van Fenix: migratie, identiteit en het leven tussen verschillende culturen. In hun werk onderzoeken Echakhch, Bey en Kaur elk op hun eigen manier ervaringen van beweging, diaspora en culturele gelaagdheid. Ze reflecteren op vragen rond afkomst, herinnering, thuis en de complexe positie van mensen die zich tussen verschillende werelden bevinden.

Frames (2009) van Latifa Echakhch wordt geïnstalleerd in Fenix.

by Isabelle Standaert

Latifa Echakhch

In groepstentoonstelling “Le Sentiment de la Nature” van 13 februari tot 25 mei 2026 in het nieuwe Musée National de Monaco.

Voor zijn eerste grote tentoonstelling van 2026 kiest het Nouveau Musée National de Monaco, Villa Paloma ervoor het thema ‘Natuur’ te verkennen. Dit gebeurt door hedendaagse kunstwerken van bijna veertig kunstenaars in dialoog te brengen met zogenaamd klassieke schilderijen. In het bijzonder die van Nicolas Poussin: ‘L’art contemporain au miroir’ de Poussin. Hedendaagse kunst in de spiegel van Poussin beslaat alle ruimtes van Villa Paloma onder curatorschap van Guillaume de Sardes.

De tentoonstelling is opgebouwd uit zes thematische hoofdstukken: stormen en nachten; bossen en tuinen; zeeën en watervallen; woestijnen en vulkanen; heuvels en bergen; en bloemen en vlinders.

Een gelijkaardig werk als dat van Groeninghe, Latifa Echakhch, Encrage (Les Que sais-je?), 2014 staat op de fotocredit in het Magazine Côte d’Azur, gepubliceerd op 8 februari.

De tentoonstelling brengt een rijk en divers ensemble van kunstenaars samen, waaronder Roger Ackling, Robert Barry, Anne-Lise Broyer, Giorgio Andreotta Calò, Pier Paolo Calzolari, Christo en Jeanne-Claude, Thomas Demand, Gustave Doré, Gaspard Dughet, Latifa Echakhch, Tim Eitel, Ed van der Elsken, Ilse en Pierre Garnier, Nan Goldin, Andreas Gursky, Suzanne Husky, Mimmo Jodice, Pierre Joseph, Ange Leccia, Pierre Lesieur, Charles de Meaux, Fausto Melotti, Mario Merz, Sarah Moon, Giulio Paolini, Claudio Parmiggiani, Bruno Pélassy, Giuseppe Penone, Nicolas Poussin, Anting Qiu, Walter Robinson, Torbjørn Rødland, Anne-Laure Sacriste, Christophe Sarlin, Pierre Thoretton, Pierre-Henri de Valenciennes, Joseph Vernet en Marine Wallon.

Rechts onderaan een gelijkaardig werk als dat van Groeninghe VI: Encrage (Les Que sais-je?)

by Isabelle Standaert

AGNIEZSKA KURANT

‘Recursion’ is de tweede solotentoonstelling bij Marian Goodman Gallery van 6 februari tot 21 maart 2026 in New York.

In deze tentoonstelling verenigt Kurant nieuwe en recente werken die functioneren als speculatieve gedachte-experimenten. Ontstaan in samenwerking met wetenschappers, taalkundigen, ingenieurs en filosofen, bevraagt het werk de grens tussen menselijke creatie en collectieve intelligentie. RECURSION onderzoekt hoe kennis, taal en materie worden gevormd binnen steeds complexere systemen en hoe kunst fungeert als brug tussen het onzichtbare en het voorstelbare

We zijn benieuwd naar haar recente werken..

Recursivity 3, 2024/2026, Bronze, museum glass, liquid crystal pigments, heat sinks, Peltier elements, artificial intelligence, custom software, computer, AC, custom pedestal, 33 7/8 x 29 1/2 x 51 1/8 in. (86 x 75 x 130 cm)

Nonorganic Life 7, 2025, Painting with crystals of metal salts (copper, cobalt, iron, nickel, manganese, chromium) which are grown on anodized, printed aluminum plates, 63 3/4 x 43 3/4 x 1 5/8 in. (162 x 111 x 4 cm)

Chemical Garden, 2021/2025, Sodium silicate, copper, nickel, cobalt, chromium, manganese, iron, zinc salts, 55 1/2 x 11 3/4 x 11 3/4 in. (141 x 30 x 30 cm)

Installation view

Installation view

Installation view

by Isabelle Standaert

ANGEL OTERO

Naar aanleiding van de FOG Design+Art (San Francisco), waar tal van internationaal gerenommeerde gallerijen aan deelnemen, toont Hauser & Wirth op hun stand uitzonderlijke werken van galeriekunstenaars uit verschillende generaties en genres. Hedendaagse werken van Larry Bell, Charles Gaines, Jeffrey Gibson, Rashid Johnson, William Kentridge, Glenn Ligon, Angel Otero, Mika Rottenberg, Pat Steir, Henry Taylor en Ambera Wellmann worden aangevuld met belangrijke historische werken van Arshile Gorky, Luchita Hurtado, Francis Picabia en Jack Whitten.

Angel Otero,Before Breakfast, 2025

by Isabelle Standaert

ROSELLA BISCOTTI - LATIFA ECHAKHCH - MONICA BONVICINI

In groepstentoonstelling ‘Push the limits - culture strips to reveal war’ nog tot 8 maart 2026 in Fondatione Merz, Turijn. (IT).

Kunst in een staat van nood: PUSH THE LIMITS confronteert het immobilisme van vandaag. In de Fondazione Merz in Turijn brengt de tentoonstelling PUSH THE LIMITS het werk van 19 vrouwelijke kunstenaars samen in een krachtige reflectie op de actualiteit. De tentoonstelling vertrekt vanuit het gedachtegoed van Mario Merz, grondlegger van de Arte Povera, en weigert om de wereld te versimpelen tot geruststellende verhalen. In plaats daarvan benadrukt de tentoonstelling de complexiteit van wereldwijde crisissen en hoe kunst daar kritische tegenstemmen in kan laten horen.

Het is een uitdaging om een groepstentoonstelling samen te stellen waarin individuele artistieke praktijken tot hun recht komen zonder te vervallen in eenduidigheid of overkoepelende stellingen. Toch slaagt PUSH THE LIMITS daar grotendeels in.

Het format werd al in 2020 opgezet door Beatrice Merz en Claudia Gioia en focust op het werk van vrouwelijke kunstenaars met uiteenlopende achtergronden en generaties. De titel is een duidelijke uitnodiging om de grenzen van denken, waarneming en verbeelding te verleggen.

Deze nieuwe editie, ondertiteld De cultuur ontbloot en laat de oorlog zien, verwijst naar een citaat van Mario Merz uit de periode van de studentenprotesten in 1968. Zijn woorden vormen het uitgangspunt voor een tentoonstelling die cultuur niet als verfraaiing ziet, maar als een ruimte waar conflict en verandering zichtbaar mogen worden. In een tijd van globale crisis en culturele stagnatie, toont PUSH THE LIMITS de kracht van kunst als actueel, kritisch en grensverleggend medium.

De werken, gekozen en opgesteld in nauwe samenwerking tussen kunstenaars en curatoren, bieden een indringend en veelzijdig beeld van de urgenties van het heden. Sommigen zijn recent gemaakt, anderen herwerkt in functie van deze nieuwe context. De benadering sluit aan bij de geest van Mario Merz, met wie de tentoonstelling in dialoog treedt: zijn beroemde iglo’s, tenten en gebruik van kranten vormden altijd een ruimte voor reflectie en transformatie. De kunstenaars hier gaan een stap verder: ze geven vorm aan actuele spanningen, leggen zenuwen bloot en zoeken naar nieuwe, effectieve vormen van verbeelding.

Hoewel kunst centraal blijft staan, ligt de nadruk op het vinden van nieuwe woorden en beelden in een tijd waarin taal en denken dreigen te verstarren. Zo ontstaat een polyfoon landschap van crisis en weerstand waarin elke bijdrage uitnodigt tot stilstand, nadenken en betrokkenheid. Een tentoonstelling vol artistiek raffinement, maar ook vol barsten, haperingen en scherpe randen die de kracht en kwetsbaarheid van ons heden blootleggen.

Met werken van : Heba Y. Amin, Maja Bajević, Mirna Bamieh, Fiona Banner aka The Vanity Press, Rossella Biscotti, Monica Bonvicini, Latifa Echakhch, Yasmine eid-sabbagh/Rozenn Quéré, Cécile B. Evans, Dominique Gonzalez-Foerster, Mona Hatoum, Emily Jacir, Jasleen Kaur, Katerina Kovaleva, Teresa Margolles, Helina Metaferia, Janis Rafa, Zineb Sedira, Nora Turato

Installation view: Monica Bonvicini, Y rosa ( oro), 2024

Latifa Echakhch, Zonder titel (Tears Fall) 2025; glazen kralen en nailon draad, 700 x 700 x 50 cm

Installation view: Rossella Biscotti, Las cabezas en el objeto, 2015; Monica Bonvicini, Y rosa ( oro), 2024; Monica Bonvicini, Y rosa (negro), 2024; Latifa Echakhch, Sin título (Caen lágrimas), 2025.

Installation view: Dominique Gonzalez-Foerster, Metapanorama I, II, III, 2023; Katerina Kovaleva, Mesa de la memoria, 2025.

Mona Hatoum, Hot Spot (stand) 2018

by Isabelle Standaert

BINNENKORT OPENING

THEA DJORDJADZE

In groepstentoonstelling ‘The Main Entrance’ van 23 januari tot 7 maart 2026 bij LC Queisser in Tbilisi, Georgia.

Met ook werk van: Ketuta Alexi-Meskhishvili, Tolia Astakhishvili (gezien in Berlijn groepsreis), Vati Davitashvili, Thea Djordjadze
Keta Gavasheli, Simon Lässig

Thea Djordjadze is een Duits-Georgische kunstenares die woont en werkt in Berlijn. Ze begon haar opleiding aan de kunstacademie van Tbilisi (1988–1993), maar moest Georgië verlaten vanwege de burgeroorlog. Via een korte tussenstop aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam vervolgde ze haar studie aan de Kunstakademie Düsseldorf, waar ze in 2000 afstudeerde als Meisterschülerin van Rosemarie Trockel.

Djordjadze creëert sculpturen en installaties met een grote verscheidenheid aan materialen: van staal, gips en hout tot textiel, schuim, keramiek, glas en gevonden voorwerpen. Haar werk kenmerkt zich door een intuïtief proces en een vrije, vaak tijdelijke beeldtaal. Veel van haar installaties lijken op assemblages en refereren aan architectuur, design en literatuur.

Ze exposeerde wereldwijd, waaronder solotentoonstellingen in het Gropius Bau (Berlijn), MoMA PS1 (New York), WIELS (Brussel) en de Wiener Secession (Wenen), en is vertegenwoordigd door Sprüth Magers in Berlijn, Londen en Los Angeles.

Untitled, 2023, aluminum frame, glass, UV-print on aluminum, 29.6 × 38.22 cm

by Isabelle Standaert

ALICJA KWADE (G VI)

‘Dusty Die’ van 10 oktober tot 22 februari 2026 in M Leuven (BE).

“Alicja Kwade Gets to the Point”

In dit interview spreekt kunstenaar Alicja Kwade over haar solotentoonstelling Dusty Die in M Leuven en over haar manier van werken, die draait rond tijd, herhaling, perceptie en spanning tussen realiteit en illusie.

Kwade vertrekt vaak vanuit ritme en beweging: zichtbaar in klokken, pendels, cirkels en herhalende geluiden. Niet om een meditatief effect te creëren, maar omdat herhaling volgens haar een fundamenteel onderdeel is van het leven zelf. Ze merkt dat vormen en ideeën in haar werk onbewust terugkeren, alsof haar oeuvre een interne logica en cycliciteit heeft.

Ze streeft naar maximale helderheid en reductie: haar sculpturen moeten precies en zuiver zijn, zonder zichtbare sporen van het maakproces. Niet uit minimalisme, maar om de kern van een idee zo scherp mogelijk te tonen: “één zin in plaats van een hele alinea”. Daarom haalt ze soms één element uit een grotere installatie en maakt daarvan een zelfstandig werk.

Hoewel haar werk vaak abstract en afstandelijk oogt, erkent ze dat haar persoonlijke ervaringen er onvermijdelijk in doorsijpelen. Zoals in het werk met sleutels, dat staat voor mogelijkheden zonder zekere bestemming. Tegelijk vermijdt ze expliciete biografie of identiteit. Ze wil dat het werk op zichzelf spreekt en universeel leesbaar blijft.

Kwade werkt graag met alledaagse, archetypische objecten (stoelen, stenen, klokken) omdat ze vertrouwd en “bijna onzichtbaar” zijn, en zo ruimte laten voor betekenis. Ze houdt van het moment waarop de kijker twijfelt aan wat hij ziet: bijvoorbeeld bij spiegelende stenen. De kijker verliest even zijn grip op de werkelijkheid.. Dat moment van lichte ontregeling noemt ze de plek waar het werk “levend” wordt.

Tot slot benadrukt ze het belang van toeval, samenwerking en openheid in haar proces, en haar geloof in publieke kunst. Ondanks de hoge mate van technische perfectie wil ze vooral ruimte laten voor verrassing, onzekerheid en verwondering.

by Isabelle Standaert

LAURE PROUVOST (G VI)

“Winnaar van de de allereerste Art Antwerp Acquisition Prize”.

De allereerste Art Antwerp Acquisition Prize 2025 is toegekend aan Laure Prouvost voor haar werk Sweaty Cuddle (2025), gepresenteerd in de stand van @galerieobadia.
Dit nieuwe initiatief werd in het leven geroepen om het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen te ondersteunen via een bijdrage aan de aankoop van een kunstwerk voor de museumcollectie.

Sweaty Cuddle', 2025, Oil painting on mirror, 135 x 80 cm


by Isabelle Standaert

EDITH DEKYNDT

“It could be James on the beach. It could be. It could be very fresh and clear’ bij Museum Dhondt-Dhaenens (MDD) van 01 februari tot 17 mei 2026”.

De solotentoonstelling van Edith Dekyndt, gecureerd door Martin Germann, vertrekt vanuit een intrigerende historische ontmoeting tussen kunstenaar James Ensor en wetenschapper Albert Einstein aan de Belgische kust. Slechts enkele vervaagde foto's herinneren aan dit moment, dat ook inspiratie bood voor Einstein on the Beach. Dekyndt neemt het schilderij Stilleven met chinoiserieën van Ensor als vertrekpunt en bouwt er een poëtische, stille installatie rond.

Ze combineert uiteenlopende materialen, zoals gescheurde sluiers, textiel, keramiek en zeewezens,die verwijzen naar thema’s als tijd, kolonialisme, wiskunde en vernietiging. Een bijzonder werk in de tentoonstelling is een gordijn met patronen geïnspireerd op kimono’s, als eerbetoon aan de slachtoffers van Hiroshima.

De tentoonstelling maakt de overgang voelbaar van een wereld vol exotisme en koloniale fantasieën naar een moderne wereld waarin wetenschap ook destructie kan brengen. Zonder expliciet verhaal, maar via materialen, sporen en stiltes roept Dekyndt een sfeer op die blijft nazinderen.

Artikel uit Sabata 31 januari 2025

'Tokuhime' (2025)

'Boolean Matrix' (2025)