ETEL ADNAN

Recensie over nieuwe documentaire “Adnan being and time” in ARTnews, 30 september 2026.

Etel Adnan was een kunstenaar en dichter voor wie het landschap een blijvende bron van inspiratie vormde. Van het einde van de jaren 1970 tot het begin van de jaren 2010 woonde ze in Sausalito, Californië, aan de voet van Mount Tamalpais, ten noorden van San Francisco. Meer dan vijftig jaar lang keerde deze berg terug in haar schilderijen en gedichten.

In de 70’ durende documentaire Adnan being and time (2026), van de in Parijs gevestigde Amerikaanse regisseur Marie Valentine Regan krijgt de berg een centrale rol. Mist trekt over de sequoia’s en laurierbomen, terwijl het groene landschap overgaat in de hemel en de zilveren glans van de Stille Oceaan. De berg lijkt te ademen en wordt een levende aanwezigheid die Adnans leven en werk met elkaar verbindt.

De film werd opgenomen tijdens de laatste vijf jaar van haar leven. Adnan overleed op 14 november 2021, op 96-jarige leeftijd. Via de beelden en geluiden van Mount Tamalpais verkent de documentaire ook haar leven in ballingschap, ver van Libanon. Zelf omschreef ze die ervaring als een ‘heimelijke wens’: een bestaan dat niet uitsluitend door verlies werd bepaald, maar ook ruimte bood aan verlangen en nieuwe mogelijkheden.

ANGEL OTERO

FRIEZ LONDON 2026

Met Angel Otero verschijnt de eerste monografie over de Puerto Ricaanse kunstenaar. Het boek belicht een nieuwe richting in zijn werk: Otero verweeft zijn kenmerkende abstractie met figuratieve elementen tot gelaagde, droomachtige scènes. Wat hij waarneemt en wat hij zich verbeeldt, vloeien samen in indringende reflecties over herinnering en identiteit.

De publicatie gaat dieper in op recente ontwikkelingen in zijn artistieke praktijk en op de thema’s die zijn werk blijven voeden: herinnering, identiteit en migratie. Ze verschijnt op een bijzonder moment voor Otero, wiens werk te zien is in Frieze Sculpture 2026 en in Agua Salada, zijn eerste tentoonstelling in het Verenigd Koninkrijk, bij Hauser & Wirth Somerset.

Op dinsdag 13 oktober 2026 is Otero te gast in de pop-upboekhandel van Hauser & Wirth Publishers in Londen. Tijdens een intiem ontbijtevenement gaat hij in gesprek met Michaela Unterdörfer, Executive Director van Hauser & Wirth Publishers. Aansluitend signeert de kunstenaar zijn nieuwe monografie.

Hauser & Wirth Publishers Pop-Up
62 South Audley Street
Londen W1K 2QR

‘Angel Otero , first monograph

EDITH DEKYNDT

‘Notes on What is What’ van 10 september tot 24 oktober 2026 bij Marian Goodman Gallery, New York. (VS).

Het is Edith Dekyndt haar eerste solotentoonstelling bij Marian Goodman. In schilderijen, tekeningen, sculpturen, video’s en performances onderzoekt ze hoe tijd, verval en natuurlijke processen alledaagse materialen voortdurend veranderen.

Als vertrekpunt koos Dekyndt Island, de laatste roman van Aldous Huxley uit 1962. Het eiland verschijnt als een afgebakende microkosmos waarin de complexe relaties tussen materie, verhalen, mensen en leefwijzen zichtbaar worden. Die gedachte verbindt twee ver uit elkaar gelegen gebieden: Fogo Island voor de kust van Newfoundland en Ibiza in de Middellandse Zee.

Op Fogo Island ontmoette Dekyndt een gemeenschap die werkt aan een economisch en cultureel model gebaseerd op wederkerigheid tussen het landschap, zijn bewoners en artistieke creatie. Ibiza staat dan weer voor een bijzondere geologische en symbolische aantrekkingskracht die al eeuwen kunstenaars, muzikanten, alternatieve gemeenschappen en clubculturen aantrekt.

De tentoonstelling toont sporen van deze reizen: visserstouwen versmolten met glas, dierenhuiden, wandtapijten en 3D-geprinte vormen op olijf-, dennen-, johannesbrood- en versteend hout. In de video Animal Methods wordt een afgeworpen slangenhuid een vlag in de wind en aanleiding voor een reflectie over dierlijk instinct en menselijk geweld.

Dekyndt probeert deze eilanden niet letterlijk weer te geven. Ze maakt vooral de subtiele krachten voelbaar die materialen met verhalen, gebaren met landschappen en voorwerpen met verschillende levensvormen verbinden.

MARINA PINSKY

‘The Wave(s) or Newton’s Rings’ van 10 september tot 31 oktober 2026 bij gallerij Greta Meert, Brussel.

ROSELLA BISCOTTI

In groepstentoonstelling ‘Zones de lumière, zones d’ombre’ van 10 september tot 12 januari 2027 bij de Walter Leblanc Foundation, Brussel.

Zones de lumière, zones d’ombre herdenkt het veertigjarige overlijden van Walter Leblanc. Voor de tentoonstelling selecteerde elke gastkunstenaar een werk uit de collectie van de Walter & Nicole Leblanc Foundation. Vanuit een formele, conceptuele, materiële of intuïtieve verwantschap gaan zij met hun keuze in dialoog via een nieuw of bestaand werk.

Met o.a. Rosa Barba, Kasper Bosmans, Gabriel Kuri, Felipe Mujica.

LAURE PROUVOST

In de Contour Biennale van 5 september tot 1 november 2026 in Mechelen.

Met Mère We Sea transformeert Laure Prouvost de kapel van De Noker tot een zintuiglijke wereld tussen herinnering, droom en maritieme verbeelding. Een centrale sculptuur, omringd door draaiende mobiles en glazen elementen, wordt tot leven gebracht door licht en geluid. De installatie roept zowel de geborgenheid van de moederschoot als de uitgestrektheid van de zee op.

Kinderstemmen vertellen over moeders, grootmoeders, het leven aan zee en alledaagse gebaren van zorg en verbondenheid. De titel verenigt het Franse mère,, moeder met mer, zee, en verwijst tegelijk naar het Engelse we see. Zo verbindt Prouvost menselijke lichamen en moederlijke herinneringen met de ecologie van de oceaan.

THEA DJORDJADZE

Solotentoonstelling van 18 september tot 24 oktober 2026 bij Sprüth Magers New York, VS

Thea Djordjadze transformeert de galerieruimte in A well of night, een nieuwe solotentoonstelling van de Georgische kunstenares. De tentoonstelling brengt zowel nieuwe als herwerkte werken samen en toont hoe Djordjadze haar sculpturale praktijk voortdurend afstemt op de architectuur en de geschiedenis van de ruimte waarin zij exposeert.

Djordjadze staat bekend om haar installaties die nooit als definitief kunnen worden beschouwd. Haar sculpturen, objecten en schilderijen ontstaan in een voortdurende dialoog met hun omgeving. Daarbij laat zij zich inspireren door de logica van architectuur, de vormentaal van het modernistische design en de culturele herinneringen aan haar Georgische afkomst. Het resultaat is een veelzijdig oeuvre dat zich moeilijk in één categorie laat onderbrengen en de grenzen tussen sculptuur, schilderkunst en installatiekunst voortdurend opzoekt.

Voor haar eerste tentoonstelling in de New Yorkse galerie transformeert Djordjadze het historische neorenaissancegebouw op een subtiele maar ingrijpende manier. De donkere houten vloeren worden volledig bedekt met lichtgekleurd vinyl, waardoor de vertrouwde architectuur een nieuwe uitstraling krijgt en de bezoeker de ruimte op een andere manier ervaart. Bekende ruimtelijke grenzen lijken te vervagen, terwijl de werken een nieuwe relatie aangaan met hun omgeving.

Terugkerende elementen uit haar oeuvre, zoals vitrines, worden gecombineerd met nieuwe schilderijen uit een doorlopende reeks houten kaders die zijn gevuld met gips. Hierin verwerkt de kunstenaar pigment rechtstreeks in het oppervlak en bouwt zij de kleur op in opeenvolgende lagen. Zo ontstaan werken waarin schilderkunst en sculptuur samensmelten en waarin materiaal, textuur en ruimte even belangrijk worden als kleur en compositie.

GOSHKA MACUGA

BIËNNALE VENETIE 2026

Op het eiland San Giacomo in Paludo, midden in de lagune van Venetië, is een indrukwekkende nieuwe kunstinstallatie geplaatst: een 15 meter hoge raket van kunstenares Goshka Macuga. Het werk maakt deel uit van het ambitieuze openingsprogramma van de nieuwe permanente locatie van de Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, die op 7 mei 2026 officieel haar deuren opent op het eiland.

Met deze nieuwe culturele bestemming wil de stichting haar rol als internationaal platform voor hedendaagse kunst verder versterken. De locatie op Isola di San Giacomo wordt een plek voor artistieke productie, onderzoek en experiment, met bijzondere aandacht voor samenwerking tussen kunstenaars en ecologische reflectie.

De tentoonstellingsroute loopt door in de buitenruimte van het eiland, waar verschillende grootschalige installaties zijn opgesteld. Naast de imposante raket GONOGO van Goshka Macuga zijn ook werken te zien van onder anderen: Pamela Rosenkranz, Claire Fontain, Thomas Schütte, Hugh Hayden, Mario, García Torres

Met de opening van deze nieuwe ruimte krijgt de Venetiaanse lagune er niet alleen een cultureel landmark bij, maar ook een internationaal ontmoetingspunt voor kunstenaars, curatoren en kunstliefhebbers van over de hele wereld.

Raket GONOGO van Goshka Macuga

ANGEL OTERO

BINNENKORT OPENING

Solotentoonstelling “Agua Salada” van 2 mei tot 18 oktober 2026 bij Hauser & Wirth London, UK.

Dit voorjaar maakt Angel Otero zijn debuut in het Verenigd Koninkrijk met nieuw werk, gecreëerd tijdens een residentie bij Hauser & Wirth Somerset.

Otero staat bekend om zijn fysieke benadering van schilderkunst, waarbij hij lagen olieverf opbouwt, schraapt en afpelt tot rijke, gelaagde composities ontstaan. Zijn werk beweegt zich tussen abstractie en figuratie en verkent thema’s als herinnering en identiteit.

De tijdelijke verhuizing van zijn studio naar Somerset gaf hem een frisse context om zijn onderzoek naar plaats en betekenis verder te verdiepen.

LAURE PROUVOST

The Whispering Walls Rêve , een monumentaal fresco van Laure Prouvost in BRUSK Brugge.

In de gloednieuwe kunsthal BRUSK onthult Laure Prouvost een werk dat niet alleen muren vult, maar ook gedachten opent: The Whispering Walls. Rêve. Het is een fresco die je opslokt.

Met zijn indrukwekkende 350 vierkante meter strekt het fresco zich uit over vier muren van de monumentale trappenhal, de Scala Grande. Het is geen werk dat je “bekijkt”. Het is een werk waarin je binnenstapt. Zoals Prouvost het zelf zegt: je moet het zien als een film. Een vloeiende stroom van beelden, symbolen en verhalen die je blik voortdurend in beweging houdt.

Het resultaat voelt als een visuele droom waarin verleden en heden in elkaar overlopen. Brugse torens duiken op naast archeologische echo’s van de oude Eekhoutabdij, terwijl fragmenten uit kunstwerken uit het nabijgelegen Groeningemuseum subtiel verweven zijn in het geheel. Het fresco is tegelijk lokaal verankerd en universeel in zijn beeldtaal.

Opvallend is de prominente rol van vrouwen in het werk. Prouvost werkte vijf maanden lang met een team van vijftien mensen, uitsluitend vrouwen. Die keuze is niet toevallig: het fresco is een ode aan vrouwelijke kracht en aanwezigheid doorheen de geschiedenis.

Iconische figuren zoals Yoko Ono en Nina Simone verschijnen tussen de vele portretten en symbolen. Het is wat Prouvost zelf omschrijft als “herstory in de history”: een herschrijving van het verleden waarin vrouwelijke stemmen centraal staan.

Wat dit werk echt bijzonder maakt, is de onderliggende boodschap. In een tijd die vaak wordt gekenmerkt door spanning en onzekerheid, kiest Prouvost resoluut voor verbeelding en vreugde. Niet als escapisme, maar als verzet.

Haar fresco omarmt letter en figuurlijk de bezoeker en nodigt uit om anders te kijken, te denken en te voelen. Het is een zachte, maar krachtige tegenbeweging: schoonheid als antwoord op zwaarte.

Het fresco staat niet op zichzelf. Het gaat een intense dialoog aan met de architectuur van BRUSK, ontworpen door Robbrecht en Daem. De trappenhal wordt een dynamische ruimte waarin perspectief voortdurend verandert. Terwijl je stijgt of daalt, verschuift het beeld, ontstaan nieuwe details en verdwijnen andere. (Bron VRT)

The Whispering Walls Rêve van Laure Prouvost in BRUSK Brugge

ALICJA KWADE

In Special Art Edition April 2026 van het Vogue Germany magazine.

“Man sollte sich nicht darüber definieren, wo man zufällig herkommt"

Alicja Kwade is een van de meest succesvolle Duitse kunstenaars. Wat maakt haar werk zo bijzonder?

ROSSELLA BISCOTTI

Rosella Biscotti wint de Belgian ArtPrize 2027 en krijgt een solotentoonstelling in BOZAR.

Rossella Biscotti is unaniem uitgeroepen tot winnaar van de BelgianArtPrize 2027, gekozen uit een longlist van meer dan zestig kunstenaars. Als laureaat krijgt ze een solotentoonstelling met nieuw werk in Bozar (april–juni 2027), samen met een geldprijs van 20.000 euro, geschonken door de familie Gillion-Crowet, en een extra productiebudget.

De jury prees de originaliteit en gelaagdheid van Biscotti’s werk, waarin ze maatschappelijke thema’s zoals klimaat, migratie en postkolonialisme onderzoekt. Ze combineert historische perspectieven met persoonlijke verhalen en maakt zo verborgen geschiedenissen zichtbaar.

Hoewel Biscotti internationaal erkend is, was haar werk recent minder te zien in België. Met deze prijs wil de jury haar zichtbaarheid vergroten en haar belangrijke invloed binnen de kunstscene onderstrepen.

LATIFA ECHAKHCK

Te zien in ‘In-between’ in het kunstmuseum Fenix, Rotterdam (NL).

Het nieuwe Rotterdamse kunstmuseum Fenix, dat zich richt op het thema migratie, presenteert drie nieuwe werken van vrouwelijke kunstenaars: Latifa Echakhch, April Bey en Jasleen Kaur. Deze werken zijn voor het eerst in Nederland te zien en maken deel uit van de nieuwe publieksroute ‘In Between’.

De route voert bezoekers door de tentoonstelling ‘Alle Richtingen ‘en brengt daarbij het werk van tien vrouwelijke kunstenaars samen. Met deze alternatieve route wil het museum bezoekers uitnodigen om de collectie vanuit een nieuw perspectief te ervaren en meer aandacht te geven aan vrouwelijke stemmen binnen de hedendaagse kunst.

De drie nieuw gepresenteerde werken sluiten aan bij de centrale thematiek van Fenix: migratie, identiteit en het leven tussen verschillende culturen. In hun werk onderzoeken Echakhch, Bey en Kaur elk op hun eigen manier ervaringen van beweging, diaspora en culturele gelaagdheid. Ze reflecteren op vragen rond afkomst, herinnering, thuis en de complexe positie van mensen die zich tussen verschillende werelden bevinden.

Frames (2009) van Latifa Echakhch wordt geïnstalleerd in Fenix.

Latifa Echakhch

In groepstentoonstelling “Le Sentiment de la Nature” van 13 februari tot 25 mei 2026 in het nieuwe Musée National de Monaco.

Voor zijn eerste grote tentoonstelling van 2026 kiest het Nouveau Musée National de Monaco, Villa Paloma ervoor het thema ‘Natuur’ te verkennen. Dit gebeurt door hedendaagse kunstwerken van bijna veertig kunstenaars in dialoog te brengen met zogenaamd klassieke schilderijen. In het bijzonder die van Nicolas Poussin: ‘L’art contemporain au miroir’ de Poussin. Hedendaagse kunst in de spiegel van Poussin beslaat alle ruimtes van Villa Paloma onder curatorschap van Guillaume de Sardes.

De tentoonstelling is opgebouwd uit zes thematische hoofdstukken: stormen en nachten; bossen en tuinen; zeeën en watervallen; woestijnen en vulkanen; heuvels en bergen; en bloemen en vlinders.

Een gelijkaardig werk als dat van Groeninghe, Latifa Echakhch, Encrage (Les Que sais-je?), 2014 staat op de fotocredit in het Magazine Côte d’Azur, gepubliceerd op 8 februari.

De tentoonstelling brengt een rijk en divers ensemble van kunstenaars samen, waaronder Roger Ackling, Robert Barry, Anne-Lise Broyer, Giorgio Andreotta Calò, Pier Paolo Calzolari, Christo en Jeanne-Claude, Thomas Demand, Gustave Doré, Gaspard Dughet, Latifa Echakhch, Tim Eitel, Ed van der Elsken, Ilse en Pierre Garnier, Nan Goldin, Andreas Gursky, Suzanne Husky, Mimmo Jodice, Pierre Joseph, Ange Leccia, Pierre Lesieur, Charles de Meaux, Fausto Melotti, Mario Merz, Sarah Moon, Giulio Paolini, Claudio Parmiggiani, Bruno Pélassy, Giuseppe Penone, Nicolas Poussin, Anting Qiu, Walter Robinson, Torbjørn Rødland, Anne-Laure Sacriste, Christophe Sarlin, Pierre Thoretton, Pierre-Henri de Valenciennes, Joseph Vernet en Marine Wallon.

Rechts onderaan een gelijkaardig werk als dat van Groeninghe VI: Encrage (Les Que sais-je?)

AGNIEZSKA KURANT

‘Recursion’ is de tweede solotentoonstelling bij Marian Goodman Gallery van 6 februari tot 21 maart 2026 in New York.

In deze tentoonstelling verenigt Kurant nieuwe en recente werken die functioneren als speculatieve gedachte-experimenten. Ontstaan in samenwerking met wetenschappers, taalkundigen, ingenieurs en filosofen, bevraagt het werk de grens tussen menselijke creatie en collectieve intelligentie. RECURSION onderzoekt hoe kennis, taal en materie worden gevormd binnen steeds complexere systemen en hoe kunst fungeert als brug tussen het onzichtbare en het voorstelbare

We zijn benieuwd naar haar recente werken..

Recursivity 3, 2024/2026, Bronze, museum glass, liquid crystal pigments, heat sinks, Peltier elements, artificial intelligence, custom software, computer, AC, custom pedestal, 33 7/8 x 29 1/2 x 51 1/8 in. (86 x 75 x 130 cm)

Nonorganic Life 7, 2025, Painting with crystals of metal salts (copper, cobalt, iron, nickel, manganese, chromium) which are grown on anodized, printed aluminum plates, 63 3/4 x 43 3/4 x 1 5/8 in. (162 x 111 x 4 cm)

Chemical Garden, 2021/2025, Sodium silicate, copper, nickel, cobalt, chromium, manganese, iron, zinc salts, 55 1/2 x 11 3/4 x 11 3/4 in. (141 x 30 x 30 cm)

Installation view

Installation view

Installation view

ANGEL OTERO

Naar aanleiding van de FOG Design+Art (San Francisco), waar tal van internationaal gerenommeerde gallerijen aan deelnemen, toont Hauser & Wirth op hun stand uitzonderlijke werken van galeriekunstenaars uit verschillende generaties en genres. Hedendaagse werken van Larry Bell, Charles Gaines, Jeffrey Gibson, Rashid Johnson, William Kentridge, Glenn Ligon, Angel Otero, Mika Rottenberg, Pat Steir, Henry Taylor en Ambera Wellmann worden aangevuld met belangrijke historische werken van Arshile Gorky, Luchita Hurtado, Francis Picabia en Jack Whitten.

Angel Otero,Before Breakfast, 2025

ROSELLA BISCOTTI - LATIFA ECHAKHCH - MONICA BONVICINI

In groepstentoonstelling ‘Push the limits - culture strips to reveal war’ nog tot 8 maart 2026 in Fondatione Merz, Turijn. (IT).

Kunst in een staat van nood: PUSH THE LIMITS confronteert het immobilisme van vandaag. In de Fondazione Merz in Turijn brengt de tentoonstelling PUSH THE LIMITS het werk van 19 vrouwelijke kunstenaars samen in een krachtige reflectie op de actualiteit. De tentoonstelling vertrekt vanuit het gedachtegoed van Mario Merz, grondlegger van de Arte Povera, en weigert om de wereld te versimpelen tot geruststellende verhalen. In plaats daarvan benadrukt de tentoonstelling de complexiteit van wereldwijde crisissen en hoe kunst daar kritische tegenstemmen in kan laten horen.

Het is een uitdaging om een groepstentoonstelling samen te stellen waarin individuele artistieke praktijken tot hun recht komen zonder te vervallen in eenduidigheid of overkoepelende stellingen. Toch slaagt PUSH THE LIMITS daar grotendeels in.

Het format werd al in 2020 opgezet door Beatrice Merz en Claudia Gioia en focust op het werk van vrouwelijke kunstenaars met uiteenlopende achtergronden en generaties. De titel is een duidelijke uitnodiging om de grenzen van denken, waarneming en verbeelding te verleggen.

Deze nieuwe editie, ondertiteld De cultuur ontbloot en laat de oorlog zien, verwijst naar een citaat van Mario Merz uit de periode van de studentenprotesten in 1968. Zijn woorden vormen het uitgangspunt voor een tentoonstelling die cultuur niet als verfraaiing ziet, maar als een ruimte waar conflict en verandering zichtbaar mogen worden. In een tijd van globale crisis en culturele stagnatie, toont PUSH THE LIMITS de kracht van kunst als actueel, kritisch en grensverleggend medium.

De werken, gekozen en opgesteld in nauwe samenwerking tussen kunstenaars en curatoren, bieden een indringend en veelzijdig beeld van de urgenties van het heden. Sommigen zijn recent gemaakt, anderen herwerkt in functie van deze nieuwe context. De benadering sluit aan bij de geest van Mario Merz, met wie de tentoonstelling in dialoog treedt: zijn beroemde iglo’s, tenten en gebruik van kranten vormden altijd een ruimte voor reflectie en transformatie. De kunstenaars hier gaan een stap verder: ze geven vorm aan actuele spanningen, leggen zenuwen bloot en zoeken naar nieuwe, effectieve vormen van verbeelding.

Hoewel kunst centraal blijft staan, ligt de nadruk op het vinden van nieuwe woorden en beelden in een tijd waarin taal en denken dreigen te verstarren. Zo ontstaat een polyfoon landschap van crisis en weerstand waarin elke bijdrage uitnodigt tot stilstand, nadenken en betrokkenheid. Een tentoonstelling vol artistiek raffinement, maar ook vol barsten, haperingen en scherpe randen die de kracht en kwetsbaarheid van ons heden blootleggen.

Met werken van : Heba Y. Amin, Maja Bajević, Mirna Bamieh, Fiona Banner aka The Vanity Press, Rossella Biscotti, Monica Bonvicini, Latifa Echakhch, Yasmine eid-sabbagh/Rozenn Quéré, Cécile B. Evans, Dominique Gonzalez-Foerster, Mona Hatoum, Emily Jacir, Jasleen Kaur, Katerina Kovaleva, Teresa Margolles, Helina Metaferia, Janis Rafa, Zineb Sedira, Nora Turato

Installation view: Monica Bonvicini, Y rosa ( oro), 2024

Latifa Echakhch, Zonder titel (Tears Fall) 2025; glazen kralen en nailon draad, 700 x 700 x 50 cm

Installation view: Rossella Biscotti, Las cabezas en el objeto, 2015; Monica Bonvicini, Y rosa ( oro), 2024; Monica Bonvicini, Y rosa (negro), 2024; Latifa Echakhch, Sin título (Caen lágrimas), 2025.

Installation view: Dominique Gonzalez-Foerster, Metapanorama I, II, III, 2023; Katerina Kovaleva, Mesa de la memoria, 2025.

Mona Hatoum, Hot Spot (stand) 2018

BINNENKORT OPENING

THEA DJORDJADZE

In groepstentoonstelling ‘The Main Entrance’ van 23 januari tot 7 maart 2026 bij LC Queisser in Tbilisi, Georgia.

Met ook werk van: Ketuta Alexi-Meskhishvili, Tolia Astakhishvili (gezien in Berlijn groepsreis), Vati Davitashvili, Thea Djordjadze
Keta Gavasheli, Simon Lässig

Thea Djordjadze is een Duits-Georgische kunstenares die woont en werkt in Berlijn. Ze begon haar opleiding aan de kunstacademie van Tbilisi (1988–1993), maar moest Georgië verlaten vanwege de burgeroorlog. Via een korte tussenstop aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam vervolgde ze haar studie aan de Kunstakademie Düsseldorf, waar ze in 2000 afstudeerde als Meisterschülerin van Rosemarie Trockel.

Djordjadze creëert sculpturen en installaties met een grote verscheidenheid aan materialen: van staal, gips en hout tot textiel, schuim, keramiek, glas en gevonden voorwerpen. Haar werk kenmerkt zich door een intuïtief proces en een vrije, vaak tijdelijke beeldtaal. Veel van haar installaties lijken op assemblages en refereren aan architectuur, design en literatuur.

Ze exposeerde wereldwijd, waaronder solotentoonstellingen in het Gropius Bau (Berlijn), MoMA PS1 (New York), WIELS (Brussel) en de Wiener Secession (Wenen), en is vertegenwoordigd door Sprüth Magers in Berlijn, Londen en Los Angeles.

Untitled, 2023, aluminum frame, glass, UV-print on aluminum, 29.6 × 38.22 cm

ALICJA KWADE (G VI)

‘Dusty Die’ van 10 oktober tot 22 februari 2026 in M Leuven (BE).

“Alicja Kwade Gets to the Point”

In dit interview spreekt kunstenaar Alicja Kwade over haar solotentoonstelling Dusty Die in M Leuven en over haar manier van werken, die draait rond tijd, herhaling, perceptie en spanning tussen realiteit en illusie.

Kwade vertrekt vaak vanuit ritme en beweging: zichtbaar in klokken, pendels, cirkels en herhalende geluiden. Niet om een meditatief effect te creëren, maar omdat herhaling volgens haar een fundamenteel onderdeel is van het leven zelf. Ze merkt dat vormen en ideeën in haar werk onbewust terugkeren, alsof haar oeuvre een interne logica en cycliciteit heeft.

Ze streeft naar maximale helderheid en reductie: haar sculpturen moeten precies en zuiver zijn, zonder zichtbare sporen van het maakproces. Niet uit minimalisme, maar om de kern van een idee zo scherp mogelijk te tonen: “één zin in plaats van een hele alinea”. Daarom haalt ze soms één element uit een grotere installatie en maakt daarvan een zelfstandig werk.

Hoewel haar werk vaak abstract en afstandelijk oogt, erkent ze dat haar persoonlijke ervaringen er onvermijdelijk in doorsijpelen. Zoals in het werk met sleutels, dat staat voor mogelijkheden zonder zekere bestemming. Tegelijk vermijdt ze expliciete biografie of identiteit. Ze wil dat het werk op zichzelf spreekt en universeel leesbaar blijft.

Kwade werkt graag met alledaagse, archetypische objecten (stoelen, stenen, klokken) omdat ze vertrouwd en “bijna onzichtbaar” zijn, en zo ruimte laten voor betekenis. Ze houdt van het moment waarop de kijker twijfelt aan wat hij ziet: bijvoorbeeld bij spiegelende stenen. De kijker verliest even zijn grip op de werkelijkheid.. Dat moment van lichte ontregeling noemt ze de plek waar het werk “levend” wordt.

Tot slot benadrukt ze het belang van toeval, samenwerking en openheid in haar proces, en haar geloof in publieke kunst. Ondanks de hoge mate van technische perfectie wil ze vooral ruimte laten voor verrassing, onzekerheid en verwondering.

LAURE PROUVOST (G VI)

“Winnaar van de de allereerste Art Antwerp Acquisition Prize”.

De allereerste Art Antwerp Acquisition Prize 2025 is toegekend aan Laure Prouvost voor haar werk Sweaty Cuddle (2025), gepresenteerd in de stand van @galerieobadia.
Dit nieuwe initiatief werd in het leven geroepen om het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen te ondersteunen via een bijdrage aan de aankoop van een kunstwerk voor de museumcollectie.

Sweaty Cuddle', 2025, Oil painting on mirror, 135 x 80 cm

---