Over het werk

Alex Da Corte wordt internationaal beschouwd als een markante stem binnen de hedendaagse kunst. Als conceptueel kunstenaar beweegt hij zich vrij tussen schilderkunst, sculptuur, performance, installatie en video.

Zijn oeuvre is sterk geworteld in de Amerikaanse beeld- en consumptiecultuur. Da Corte combineert de fascinatie van de Pop Art voor populaire cultuur en alledaagse beeldtaal, zoals bij Andy Warhol en Roy Lichtenstein, met een eigenzinnige, vaak satirische en existentiële blik op de wereld. Vertrouwde beelden, gebruiksvoorwerpen en culturele symbolen krijgen in zijn werk een nieuwe, soms bevreemdende betekenis.

Kenmerkend is de voortdurende spanning tussen tegenstellingen. Achter de felle kleuren, humor en speelsheid schuilt vaak een gevoel van melancholie, vervreemding of ongemak. Wat op het eerste gezicht licht en verleidelijk oogt, krijgt bij nader inzien een donkerdere ondertoon. Precies die dubbelzinnigheid maakt zijn werk tegelijk toegankelijk en ontregelend.

Ook in zijn films speelt identiteit een centrale rol. Da Corte verschijnt er geregeld zelf in, vermomd als herkenbare figuren uit de populaire cultuur, zoals Popeye of het Vrijheidsbeeld. Identiteit wordt daarbij niet voorgesteld als iets vaststaands, maar als iets dat voortdurend wordt opgebouwd uit beelden, rollen en voorwerpen die ons omringen.

Zijn werk legt zo een directe relatie tussen ons zelfbeeld en de consumptiemaatschappij. De films die we bekijken, de producten die we kopen, de objecten die we verzamelen, schenken of weggooien: ze maken allemaal deel uit van de manier waarop we onszelf en anderen definiëren. In Da Cortes wereld bestaat de mens uit een voortdurend veranderende verzameling van culturele referenties, verlangens en consumptiegoederen.

Het werk uit de Groeninghe Art Collection behoort tot Da Cortes reeks architecturale installaties waarin neonverlichte ramen een centrale plaats innemen. Binnen een raamachtige constructie creëert hij een zorgvuldig geënsceneerd tafereel waarin sculptuur, felle kleuren en kunstlicht samenkomen. De installatie heeft iets uitgesproken cartoonesks en verleidelijks, maar achter die speelse vormtaal schuilt opnieuw een meer kritische betekenis.

Met het motief van het raam verwijst Da Corte onder meer naar de zogenaamde broken windows theory. Deze theorie stelt dat zichtbare tekenen van verwaarlozing en wanorde: zoals gebroken ramen, vandalisme of beschadigingen in de openbare ruimte, het gevoel kunnen versterken dat sociale normen en toezicht ontbreken en zo verdere wanorde in de hand kunnen werken. Da Corte vertaalt dit stedelijke en maatschappelijke gegeven naar een kleurrijke, kunstmatige omgeving.

Het raam wordt zo meer dan een architecturaal element: het vormt een grens tussen binnen en buiten, tussen kijken en bekeken worden, en tussen de aantrekkelijke façade van de consumptiecultuur en de complexere werkelijkheid die erachter schuilgaat. Zoals vaker in Da Cortes oeuvre gaan verleiding en vervreemding, humor en melancholie, schoonheid en ongemak daarbij hand in hand.

Alex Da Corte

Meet the Artist

Portfolio