Monica Bonvicini
Portrait #2, 2004 Zwarte tempera op doek213,36 × 106,68 × 10,16 cm
Over het werk
Portrait #2 is verbonden met Bonvicini's installatie Latent Combustion, waarin kettingzagen met zwarte polyurethaan aan het plafond hangen. De schilderijen uit de Portrait-reeks vertalen dezelfde thematiek naar een krachtige grafische beeldtaal. De vormen kunnen doen denken aan barokke kroonluchters, maar verwijzen tegelijk naar werktuigen, geweld en controle. Bonvicini onderzoekt hoe architectuur en objecten machtsverhoudingen kunnen dragen. Vanuit feministische en psychoanalytische invalshoeken bevraagt ze daarbij onder meer fetisjisme, mannelijkheid, arbeid en de manier waarop lichamen zich tot ruimte verhouden.
Bonvicini gebruikt in haar werk vaak materialen en vormen die met bouwen, arbeid en architectuur verbonden zijn. Die ogenschijnlijk functionele elementen krijgen een lichamelijke of psychologische lading. In Portrait #2 wordt de decoratieve uitstraling van een kroonluchter gekoppeld aan de dreiging van gereedschap en industriële objecten. Daardoor ontstaat een dubbel beeld: aantrekkelijk en agressief, ornamentaal en gewelddadig. De titel Portrait suggereert bovendien dat ook objecten een identiteit of machtspositie kunnen belichamen.
Monica Bonvicini
° 1965 in Venetië en woont en werkt in Berlijn. Ze studeerde aan de Hochschule der Künste in Berlijn en CalArts in Los Angeles. Haar praktijk omvat sculptuur, installatie, video en schilderkunst en draait rond architectuur, macht, gender, seksualiteit en controle. Ze nam deel aan de biënnales van Berlijn en Istanboel en aan meerdere edities van de Biënnale van Venetië. Minimalisme, feminisme en architectuur vormen belangrijke referentiekaders in haar werk.
Bonvicini's werk is sterk beïnvloed door minimalisme, maar ze bekritiseert de veronderstelde neutraliteit van minimalistische architectuur en sculptuur. Vanuit feministische theorie onderzoekt ze wie ruimte ontwerpt, wie haar gebruikt en welke machtsverhoudingen daarin verborgen zitten. Glas, kettingen, staal, leer, tekst en bouwmaterialen keren vaak terug. Haar installaties maken de bezoeker bewust van zijn of haar eigen lichaam in de tentoonstellingsruimte.