NAIRY BAGHRAMIAN-ARTHUR JAFA

In groepstentoonstelling ‘Confrontations’ van 04 februari tot 2 september 2026 in Museum Brandhorst, München (DE).

De tentoonstelling Confrontaties in Museum Brandhorst presenteert verrassende koppels van kunstwerken die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben. Er is geen directe kunsthistorische of stilistische link tussen de werken, maar juist in hun onderlinge verschillen ontstaat een krachtige spanning.

Deze onverwachte paren dagen de kijker uit om op een andere manier naar kunst te kijken. Ze roepen emoties op, spreken onze intuïtie aan en nodigen uit tot reflectie. Soms zijn ze ontroerend, dan weer humoristisch of juist subtiel confronterend.

Wat gebeurt er als twee kunstwerken samenkomen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben? De tentoonstelling Confrontations in Museum Brandhorst nodigt bezoekers uit om precies die vraag te onderzoeken. In de ruimte ontstaan onverwachte dialogen tussen kunstwerken die normaal gesproken zelden samen te zien zijn.

Met werken van o.a. Monika Baer, Nairy Baghramian, Georg Baselitz, Joseph Beuys, Alexandra Bircken, James Lee Byars, André Cadere, Nicole Eisenman, Jana Euler, Louis Fratino, Lee Friedlander, Robert Gober, Richard Hamilton, Keith Haring, Rachel Harrison, Damien Hirst, Arthur Jafa, Mike Kelley, Tarrah Krajnak, Louise Lawler, Zoe Leonard, Tala Madani, Mario Merz, Tatsuo Miyajima, Philippe Parreno, Pope.L, Richard Prince, Raymond Saunders, Jim Shaw, Amy Sillman, Wolfgang Tillmans, Rosemarie Trockel, Cy Twombly, Kara Walker, Andy Warhol, Shin Yanagisawa

Een stalen kerstboom van Philippe Parreno staat tegenover een eenzame rode kinderschoen van Robert Gober. Tarrah Krajnaks ingetogen fotoserie uit Venetië wordt geconfronteerd met een felgekleurde staaf van André Cadere. En een monumentale Black Hulk-figuur van Arthur Jafa kijkt uit op een klein winnaarspodium van Rosemarie Trockel.

Deze ogenschijnlijk willekeurige combinaties brengen nieuwe perspectieven aan het licht. Ze creëren contrast, spanning en verrassende associaties. Soms ontroeren ze, soms ontregelen ze, maar steeds zetten ze aan tot denken. Confrontations laat zien hoe kunst tot leven komt juist in die confrontatie.

Installation view 2026 : Le Rage, 2017

nstallation view 2026 : Le Rage, 2017

Arthur Jafa, Mickey Mouse was a Scorpio, 2017

Installation view Nairy Baghramian, Beliebte Stellen, 2015

UPDATE : AANGEKONDIGD EN JUIST GEOPEND

TAU LEWIS & JAMIAN JULIANO-VILLANI, ANNICKA YI, LU YANG

In de openingstentoonstelling “New Humans: Memories of the Future” vanaf 21 maart 2026 in het vernieuwde New Museum, New York. (US)

Het New Museum in New York opent dit voorjaar feestelijk de deuren van zijn langverwachte uitbreiding, ontworpen door het gerenommeerde architectenbureau OMA. Na bijna tien jaar plannen en twee jaar renovatie verdubbelt het museum hiermee zijn oppervlakte. De nieuwe vleugel van maar liefst 5.574 vierkante meter ligt pal naast het iconische oorspronkelijke gebouw aan Bowery Street.

De opening wordt gevierd met een grootschalige tentoonstelling: New Humans: Memories of the Future. In deze indrukwekkende groepstentoonstelling verkennen 150 kunstenaars hoe technologie ons mens-zijn verandert. Werken van o.a. Sophia Al-Maria, Meriem Bennani, Hito Steyerl, Tau Lewis en Jamian Juliano-Villani tonen uiteenlopende visies op de toekomst.

Bezoekers kunnen bovendien voor het eerst kennismaken met langlopende kunstopdrachten, verspreid over het hele gebouw. Zo maakte Tschabalala Self een opvallend gevelwerk voor de nieuwe vleugel en creëerde Sarah Lucas een sculptuur voor het nieuwe openbare plein. De uitbreiding biedt ruimte voor tentoonstellingen, residenties en events, en luidt een nieuw tijdperk in voor het New Museum.

Lu Yang

Preview Installation view March 2026w

Preview Installation view March 2026

Installation view Annicka Yi

Preview Installation view March 2026

BINNENKORT OPENING

ARTHUR JAFA

In groepstentoonstelling ‘In Character’ van 04 februari tot 8 juni 2026 in SCAD Museum of Art, Georgia.

De tentoonstelling laat zien hoe hedendaagse kunstenaars elementen uit animatie, stripverhalen en illustratie gebruiken om na te denken over identiteit en verbeelding. In kleurrijke schilderijen, tekeningen, sculpturen en textielwerken duikt een herkenbare beeldtaal op: platte vormen, dikke contouren, overdreven lichamen en stripachtige scènes.

Met deze visuele stijl verkennen de kunstenaars belangrijke thema’s rond zwarte representatie, gemeenschap en persoonlijke beleving. Zo creëert Trenton Doyle Hancock superhelden en karikaturen gebaseerd op zijn eigen leven, waarmee hij op speelse wijze vragen stelt over macht en identiteit. Gary Simmons toont dan weer bewerkte Looney Tunes-personages om de racistische wortels van oude animaties bloot te leggen.

Door te spelen met de vertrouwde beeldtaal van cartoons laten de kunstenaars zien hoe deze media zwarte mensen ooit simplistisch weergaven, maar ook hoe ze kunnen worden teruggeclaimd voor vernieuwing en verzet. In Character viert strips en animatie als krachtige vormen van zelfexpressie en heruitvinding.

Met volgende kunstenaars: Trenton Doyle Hancock , Victoria Dugger , Mark Thomas Gibson , Arthur Jafa , Gary Simmons 
Kara Walker, Qualeasha Wood 

Arthur Jafa, "Don," 2023, color print on Dibond with aluminum plate stand, 66 x 60 x 20 7/8 in. Courtesy of the artist, Gladstone Gallery, Sprüth Magers, and Sadie Coles HQ, London.

DIDIER WILLIAM

In de tentoonstelling “Unbound” nog tot 16 augustus 2026 in MOAD (Museum of African Diaspora, San Francisco (US).

In de tentoonstelling Unbound in het Museum of the African Diaspora (MoAD) creëren zwarte kunstenaars nieuwe universums die heen en weer bewegen tussen verleden en toekomst. In plaats van één verhaal over het universum te vertellen, nodigt de tentoonstelling uit tot reflectie, herinnering en verbeelding. Over drie verdiepingen heen verkent Unbound hoe kunstenaars uit Afrika en de Afrikaanse diaspora voorouderlijke kennis en futuristische visies samenbrengen.

De tentoonstelling opent met houten sculpturen uit West-Afrika uit de vroege 20e eeuw, die als anker dienen voor een bredere kosmologische reis. Op de bovenverdieping presenteert Harmonia Rosales het indrukwekkende schilderij Creation Story (2021), waarin ze een Yoruba-scheppingsmythe afbeeldt met een beeldtaal die doet denken aan Michelangelo's Sixtijnse Kapel. Ze toont de zeegodin Yemayá als een naakte zwarte vrouw aan de kust, terwijl de orisha Obatalá zand uit de hemel laat neerdalen om land te scheppen.

Even verderop hangt Dark Shores (2024) van Didier Williams. Drie felgroene silhouetten bewegen als in een droom over een donkere golvende ondergrond, omringd door een pulserend, kleurig landschap. De scène roept zowel toekomstbeelden op als herinneringen aan migratie.. Boven hen straalt de lucht, die verloopt van diep karmozijnrood naar oranjegeel, naar buiten, doorkruist door golvende kleurstrepen terwijl het landschap trilt met horizontale bewegingen. Bevroren halverwege hun beweging lijken de figuren futuristisch, ook al verwijzen ze naar diasporische bewegingen en gebeurtenissen uit het verleden, zoals de migratie van de kunstenaar als kind van Haïti naar de Verenigde Staten

Unbound laat zien hoe zwarte kunstenaars ruimte creëren voor nieuwe werelden: vrij, gelaagd en visionair.

Foreground: Harmonia Rosales, “Creation Story” (2021), background: Didier William “Dark Shores” (2024)

“Dark Shores,” 2024, acrylic, ink, oil, wood carving on panel, 80 1/8 x 52 1/8 inches. Courtesy of the artist and Altman Siegel, San Francisco

JUIST GEOPEND

HAYDEN DUNHAM

In groepstentoonstelling “ Soulbreaker” van 15 januari tot 28 februari bij Company Gallery, New York (US).

De tentoonstelling Soul breaker markeert een moment van breuk, een openbarstende scheur die zowel bevrijding als ontvankelijkheid mogelijk maakt. Elf kunstenaars verzamelen de brokstukken van innerlijke ervaring en onderzoeken hoe de ziel vorm krijgt en zich transformeert via het maakproces. Ze brengen in beeld wat doorgaans ongrijpbaar blijft: het onzichtbare, het intuïtieve, het spirituele.

Elke ruimte in de galerie fungeert als een stilstaande tijdscapsule. Een scène waarin het zelf wordt bevraagd via geconcentreerde, gestolde vormen. In schilderijen en tekeningen verschijnt de ziel in subtiele gedaanten: als een urn, als een visioen tijdens een uittreding, of als een aangespoeld zeedier. In fotografische werken wordt dit proces van transformatie vastgelegd in een bevroren moment, als het afleggen van een huid of als een figuur doorboord door duizenden zonnen.

Beeldhouwwerken geven de geest een tastbare, ruimtelijke vorm met materialen die balanceren tussen natuurlijk en industrieel, tussen het aardse en het etherische. Soul breaker nodigt uit tot reflectie op hoe we voelen, veranderen en bestaan in een wereld waar breekbaarheid ook een bron van kracht kan zijn.

Met werk van : Ivana Bašić, Christopher Bucklow, Giulia Cenci, Hayden Dunham, Samuel Guerrero, Maria Fragoso Jara, Julie Maurin, Sergio Miguel, Jesús Hilario-Reyes, Giancarlo Montes Santangelo, and Chiffon Thomas

Hayden Dunham A body of fire (liquid) , 2019 Glass, liquid glass, metal 36 x 24 x 9 in 91.4 x 61 x 22.9 cm

Hayden Dunham- A body of fire (liquid)-detail

VIVIEN ZHANG

Print artikel in het winternummer 2025 van Galerie Magazine onder de kop “Next Big Things”.

Pringles, vlinders, spiraalvormige zuilen en kelimtapijten komen allemaal samen in de schilderijen va Vivien Zhang, die zich onderscheiden door hun dichte en onverwachte penseelstreken. Een schijnbaar onsamenhangende reeks terugkerende motieven, symbolen en gefragmenteerde patronen kenmerkt de schilderkunstige taal van de Londense kunstenares.

“Als ik iets tegenkom dat visueel mijn nieuwsgierigheid wekt, verdiep ik me er volledig in”, legt ze uit. “Als er conceptuele of filosofische ideeën achter de inspiratie schuilgaan die mij aanspreken en waarvan ik denk dat ze ook bij het publiek zullen resoneren, dan komen ze in mijn verzameling referenties terecht en uiteindelijk in mijn werk.”

Zhang beschouwt haar werken als onconventionele landschappen en beschrijft ze als ‘geografieën’ die de relatie tussen voorgrond en achtergrond uitdagen. ‘Diepte wordt niet langer op de traditionele manier gedefinieerd. Onze manier van ruimte interpreteren is veranderd.’

Vivien's doeken combineren motieven uit verschillende contexten om ons uit te dagen hoe we identiteit, landschap en verbondenheid interpreteren in een wereldwijd digitaal tijdperk.

RACHEL ROSSIN

Kunst in Spanningsveld tussen Lichaam, Machine en Realiteit

De vier recente gepubliceerde korte films van Rachel Rossin op Art21.org bieden een fascinerende blik op een kunstenaar die zich middenin de digitale cultuur bevindt. Niet als toeschouwer, maar als onderzoeker en deelnemer. Rossin, een multi-media kunstenaar en zelf-geleerd programmeur, onderzoekt in haar werk hoe virtualiteit en het fysieke leven in elkaar overlopen, en hoe technologie onze perceptie van onszelf en onze omgeving vormt.

In Y2Paint verkent Rossin de vroege digitale esthetiek en de manieren waarop computers, games en vroege internetculturen onze visuele taal hebben gevormd. De titel hint naar een hybride tussen een klassiek medium en nieuwe technologie alsof je schildert met de geest van het digitale tijdperk.

Knowing Yourself volgt de introspectieve kant van Rossin’s praktijk. Door middel van digitale beelden en reflectiefragmenten onderzoekt ze wat het betekent om een identiteit te vormen in een wereld waarin schermen even “echt” kunnen aanvoelen als het fysieke lichaam.

In Electricity staat de energie van technologie centraal: letterlijk en figuurlijk. De film laat de pulserende kracht zien van circuits, data en stroom die door onze alledaagse apparaten lopen, en hoe die krachten onze perceptie kunnen beïnvloeden.

Brain-to-Machine verkent de grens tussen menselijk brein en technologie. Hier komen ideeën over neurale connecties en cyborg-identiteit samen, waarbij Rossin vraagt: waar eindigt het lichaam en begint de machine? Deze film benadrukt hoe technologie niet alleen onze tools verandert, maar ons zelf herstructureert.

Samen geven deze vier films een compacte maar diepe introductie tot Rossin’s visie: kunst als een ruimte waarin het digitale en het lichamelijke elkaar niet alleen ontmoeten, maar ook uitdagen en verbreden. Ze nodigen de kijker uit om na te denken over hoe we leven, voelen en denken te midden van de steeds veranderende technologische wereld.

---

BINNENKORT OPENING

MARGUERITE HUMEAU

‘Scintille’, solo tentoonstelling bij White Cube, New York van 16 januari tot 21 februari 2026.

White Cube New York presenteert een solotentoonstelling van Marguerite Humeau, in navolging van de rondreizende museumtentoonstelling ‘Torches’ van de kunstenaar, die momenteel te zien is in het Helsinki Art Museum.

Stillenary (The Guardian of the Emergence) (detail) © Marguerite Humeau © White Cube

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

Installation view ‘Torches’ at HAM Helsinki Art Museum, 2025

NAIRY BAGHRAMIAN (G VII)

‘nameless’ van 25 oktober tot 01 maart 2026 in Wiels (Bx)

In een nieuwe tentoonstelling herschrijft Nairy Baghramian de geschiedenis van de beeldhouwkunst als een geschiedenis van staatloosheid.

In haar solo-expositie ‘nameless’ brengt Nairy Baghramian een ingetogen, maar krachtige hommage aan vergeten geschiedenissen, vrouwelijke voorgangers en de complexe relatie tussen sculptuur, migratie en identiteit. De tentoonstelling vertrekt vanuit een subtiele dialoog met het werk van de Poolse avant-garde kunstenares Katarzyna Kobro, van wie na de Tweede Wereldoorlog nauwelijks twintig werken zijn overgebleven. Baghramian grijpt elementen uit Kobro’s sculpturen aan om haar eigen beeldtaal te bevragen, variërend van geometrische vormen tot sokkels die als podium dienen voor andere werken.

Door deze sculpturale citaten te combineren met verwijzingen naar andere stateloze kunstenaars zoals Isamu Noguchi, Jean Arp en Louise Bourgeois, stelt Baghramian vragen over de (on)mogelijkheid om vaste grond te vinden als kunstenaar zonder vaste plek. Tegelijkertijd wijst ze erop dat het meest logge medium sculptuur– juist iets fundamenteels vertelt over menselijke aanwezigheid, geheugen en verlies.

De werken in de bovenzaal zijn speels én gelaagd. Abstracte vormen verwijzen naar meubels, lichamen of landschappen zonder ze te imiteren. Een Arp-achtig werk is uitgevoerd in soepel blauw schuim in plaats van massief marmer, en een “Noguchi”-sculptuur toont trapeziumvormige snedes in beton, gevat in glanzende stalen structuren. Door klassieke materialen te vervangen door alternatieven als polystyreen, glas en gepolijste metalen, transformeert Baghramian haar werk tot iets dat tussen tastbaar en ongrijpbaar zweeft.

Beneden is de toon soberder, bijna meditatief. Grote witte muren hellen naar elkaar toe en beperken het zicht, waardoor bezoekers gedwongen worden te vertragen. Werken verschijnen pas in de luwte, aan de achterkant of onder hoekige doorkijkjes. Glasstructuren, neonroosters, breekbare kleurverlopen en afgebrokkelde texturen suggereren kwetsbaarheid, instabiliteit, soms zelfs stilte. Deze opstelling benadrukt het onzegbare, en wat zich buiten taal afspeelt – zoals de titel nameless al aangeeft.

Hoewel Baghramian als dochter van Armeense ouders, geboren in Iran, opgegroeid als vluchtelingen Oost-Berlijn, nooit expliciet over haar persoonlijke geschiedenis spreekt, is het voelbaar dat haar werk diep geworteld is in ervaringen van ontheemding, verlies en herinnering. In één werk komt dit pijnlijk dichtbij: tijdens het maken van een sculptuur met verbrand schuim keert onverwacht een herinnering terug aan haar moeder, die sprak over de brandwonden van een vermoorde vriend. Het laat zien hoe materiaal en biografie niet los van elkaar bestaan, en hoe ook abstracte kunst doordrenkt kan zijn van het persoonlijke en politieke.

Met ‘nameless’ bevraagt Baghramian op ingetogen wijze de rol van sculptuur als drager van verleden, identiteit en collectieve herinnering. Door vormen, materialen en referenties los te weken van hun context, nodigt ze de toeschouwer uit tot aandachtig kijken, tot aarzeling en herinterpretatie. In een wereld waarin zoveel vast lijkt te staan, verkent Baghramian juist het tussengebied, dat wat geen naam heeft, maar des te meer betekenis draagt.

ALEX DA CORTE

Kermit the Frog, Even, installatie van 20 tot 26 oktober 2025 op Place Vendôme, Paris, France naar aanleiding van Art Basel Paris 2025 Public Program.

Kermit zweeft boven Parijs in melancholisch monument van Alex Da Corte

Tot 26 oktober 2025 veranderde de iconische Place Vendôme in Parijs in een onverwacht toneel van komische tragiek. In het kader van het Art Basel Paris Public Program presenteert kunstenaar Alex Da Corte daar Kermit the Frog, Even: een bijna 20 meter hoge, met helium gevulde opblaas-Kermit die statig maar fragiel boven de luxueuze gevels zweeft. De installatie, getoond door Sadie Coles HQ, is een eerbetoon aan een bizarre gebeurtenis uit de Macy’s Thanksgiving Day Parade van 1991, toen een Kermit-ballon half leeg boven de stoet bleef hangen.

Voor Da Corte symboliseert dat half opgeblazen beeld een moment tussen hoop en uitputting. Een tragikomische metafoor voor veerkracht in een wereld die ons vraagt te blijven glimlachen. Onder de ballon houden performers, verkleed als Kermit (waaronder wellicht de kunstenaar zelf), die façade van vrolijkheid vol, zelfs terwijl de dreiging van instorten boven hen hangt.

De titel verwijst slim naar Duchamps beroemde werk ‘The Bride Stripped Bare by Her Bachelors, Even’ en verbindt Amerikaanse popcultuur met modernistische kunstgeschiedenis. In Kermit the Frog, Even wordt het vrolijke groene icoon een tragisch personage dat worstelt met zichtbaarheid, anders-zijn en de eisen van collectief optimisme. Place Vendôme wordt zo het podium van een existentiële parabel in fluogroen.